Σκάκι

Ο Στέλιος Χαλκιάς στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού Νέων 1999, που έγινε στην Πάτρα

Ο Στέλιος Χαλκιάς είναι ένας σκακιστής με σημαντικές περγαμηνές στο ενεργητικό
του, παρά το γεγονός ότι είναι μόλις 19 χρόνων. Άνθρωπος σεμνός που, ωστόσο,
ξέρει να μη μασάει τα λόγια του όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Παραχώρησε
συνέντευξη στα «ΝΕΑ», λίγο μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο
Πρωτάθλημα Ευρώπης Νέων.

Ερ.: Πώς συνδυάζεται η Ιατρική με το σκάκι;

Απ.: Στην πραγματικότητα δεν συνδυάζεται. Δεδομένου ότι αυτή τη στιγμή το
σκάκι είναι η πρώτη μου επιλογή, είμαι υποχρεωμένος στην επόμενη διετία να
παραμελήσω τις σπουδές μου.

Ερ.: Γιατί επέλεξες τη σχολή αυτή;

Απ.: Διότι δεν μπορούσα να σκεφτώ κάποια άλλη που να μου ταιριάζει. Στην
πραγματικότητα είναι η μόνη επιστήμη που θα μπορούσε να με αποσπάσει από το
σκάκι. Αυτό που με ελκύει στην ιατρική είναι ιδίως ο τομέας της έρευνας. Θεωρώ
την έρευνα στην επιστήμη αυτή σαν μια συνέχεια των ερευνών μου στο σκάκι. Θα
ήθελα να εφαρμόσω τις σκακιστικές μεθόδους εργασίας και στον τομέα αυτό.

Ερ.: Κάτω από ποιο πρίσμα βλέπεις το σκάκι;

Απ.: Όταν ξεκίνησα, και για πολλά χρόνια, έβλεπα το σκάκι μόνο ως άθλημα.
Ήθελα να κερδίσω, να βελτιώνομαι αγωνιστικά. Αφού κατακτηθεί η τεχνική,
αναπτύσσεται κατόπιν και η έννοια της δημιουργίας. Τώρα το βλέπω και ως τέχνη.

Ερ.: Το σκάκι βοηθάει στην κοινωνικοποίηση του ατόμου ή αντίθετα το απομονώνει
σ’ έναν κλειστό κόσμο;

Απ.: Πολλές φορές απομονώνει. Η προπόνηση είναι μια εντελώς προσωπική και
μοναχική υπόθεση. Από την άλλη μεριά όμως, παίζουμε συχνά σε τουρνουά, πολλές
φορές διεθνή και έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε νέες γνωριμίες και φιλίες.

Ερ.: Ο αντίπαλος είναι και φίλος;

Απ.: Πάνω στη σκακιέρα δεν υπάρχουν φιλίες. Εκτός σκακιέρας, όμως, τα πράγματα
είναι διαφορετικά. Θέλω να τονίσω ότι δημιουργούνται παρέες και το κλίμα στα
τουρνουά είναι θαυμάσιο.

Ερ.: Πώς προετοιμάζεσαι;

Απ.: Κατ’ αρχήν υπάρχει η γενική προπόνηση που είναι προσωπικό θέμα του
καθενός. Υπάρχει διάβασμα πολύ, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να πει ότι κάθε μέρα
τηρεί αυστηρό πρόγραμμα. Ο σκακιστής είναι και λίγο καλλιτέχνης και δεν μπορεί
να έχει αυστηρό ωράριο. Πριν όμως από ένα σημαντικό τουρνουά, είναι
κεφαλαιώδες να γίνεται πολύ σοβαρή προετοιμασία. Μελετάω 6-7 ώρες την ημέρα,
ενώ φροντίζω και τη φυσική μου κατάσταση. Ιδίως τρέχω, μια και αυτό βοηθάει
στην απαραίτητη εκτόνωση από το διάβασμα.

Ερ.: Ποιος είναι ο σχεδιασμός σου για το μέλλον;

Απ.: Είναι απαραίτητο να παίζει κανείς συχνά. Αγωνιστικά διαλείμματα έξι μηνών
δεν είναι πλέον δυνατά όπως παλιότερα, αφού το σκάκι αλλάζει κάθε μέρα. Έχω
αποφασίσει να βγω από τα ελληνικά σύνορα και να παίξω σε τουρνουά στο
εξωτερικό. Το θεωρώ απαραίτητο για την εξέλιξή μου. Στο επίπεδο που είμαι τώρα
η εξέλιξή μου θα επιβραδυνθεί αν αρκεστώ στα ελληνικά τουρνουά. Δεν είναι
ακόμη σίγουρο, εντούτοις θα προσπαθήσω να συμμετάσχω ­ με δικά μου έξοδα ­ στο
ανοιχτό τουρνουά του Λινάρες, στην Ισπανία, τον Ιανουάριο.

Ερ.: Από τη Θεσσαλονίκη βγήκε μια εξαιρετική φουρνιά του ελληνικού σκακιού,
με τον Παπαϊωάννου, τον Μπανίκα, εσένα, τους αδελφούς Μαστροβασίλη. Πώς
εξηγείται το γεγονός αυτό;

Απ.: Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη εξήγηση. Απλώς κάποιοι ξεχώρισαν και με πολύ
προσωπική δουλειά προχώρησαν. Δεν υπήρξε κάποια ιδιαίτερη βοήθεια εκ μέρους
της ομοσπονδίας, που να εξηγεί το φαινόμενο αυτό. Όλους μάς βοήθησε κάποια
στιγμή προπονητικά ο Βραγοτέρης, ωστόσο η προσωπική μας δουλειά έπαιξε τον
πρώτο ρόλο. Εμένα με βοήθησε ιδιαίτερα ως προπονητής ο Χαριτάκης, που
πληρώθηκε από την οικογένειά μου, και με τον οποίο ανέπτυξα ιδιαίτερα φιλική σχέση.

Ερ.: Οι παίκτες της γενιάς σου συνεργάζεστε μεταξύ σας;

Απ.: Δεν έχουμε συνεργαστεί ποτέ συστηματικά. Οι σχέσεις μας όμως είναι πολύ καλές.

Ερ.: Πώς βλέπεις την κατάσταση του ελληνικού σκακιού;

Απ.: Τα πράγματα τα βλέπω άσχημα. Στην Εθνική ομάδα υπάρχει στασιμότητα, ενώ
δεν υπάρχει διάθεση ανανέωσης. Κατά τη γνώμη μου, και δεν μιλώ υποχρεωτικά για
τον εαυτό μου, είναι καλύτερο να παίξει στην Εθνική ομάδα ένας ανερχόμενος
διεθνής μετρ παρά ένας στάσιμος γκραν μετρ. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει
και καμία προπονητική βοήθεια. Είναι απαράδεκτο να μην έχουμε προπονητή.

Ερ.: Στην Πάτρα υπήρχε προπονητής.

Απ.: Στην ουσία δεν υπήρχε. Διότι το να μου ανακοινωθεί πέντε μέρες πριν από
τους αγώνες ότι θα βρίσκεται μαζί μου ο Α ή ο Β προπονητής δεν λέει τίποτε. Το
σωστό είναι να υπάρχει ομοσπονδιακός προπονητής στη Θεσσαλονίκη. Τον προπονητή
τον χρειάζομαι όλο τον χρόνο και όχι για 15 μέρες. Το σημαντικό είναι να
προετοιμάζεται κανείς από πριν και όχι στη διάρκεια των αγώνων. Γι’ αυτό τον
λόγο και δεν μπορούσε να με βοηθήσει πολύ ο κ. Γαβριλάκης που βρισκόταν στην
Πάτρα. Ο κ. Γαβριλάκης είναι προπονητής της Εθνικής γυναικών. Τη Μαρία (σ.σ.
την Κουβάτσου) τη βοήθησε πολύ στο Ερεβάν, διότι είχαν τακτική επαφή από παλιότερα.

Ερ.: Πώς είδες τον θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω από το σκάκι με αφορμή τον
παγκόσμιο τίτλο της Μαρίας Κουβάτσου;

Απ.: Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε κάνει, νομίζω, πολύ καλό στο άθλημα. Δεν
βλέπω, πάντως, να αξιοποιείται από την ομοσπονδία. Όταν πάρουμε μετάλλιο,
είμαστε αθλητές. Όταν δεν παίρνουμε μετάλλιο, δεν υπάρχουμε. Λες και είναι
δυνατόν να έχει κανείς συνεχώς την ίδια απόδοση.

Ερ.: Τι έφταιξε και δεν έμεινες στην κορυφή έως το τέλος;

Απ.: Πιθανότατα η κούραση. Ούτως ή άλλως, όμως, στο παιχνίδι μου πιστεύω ότι
έχει γίνει ποιοτικό άλμα. Και αυτό είναι πιο σημαντικό από ένα πρόσκαιρο αποτέλεσμα.

Ξεκίνησε σε ηλικία 9 χρόνων

Ο Στέλιος Χαλκιάς ξεκίνησε να ασχολείται με το σκάκι σε ηλικία περίπου 9
χρόνων, το 1989, και δύο χρόνια μετά κέρδισε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην
κατηγορία μέχρι 12 χρόνων. Σιγά σιγά άρχισε να διακρίνεται και στους διεθνείς
αγώνες για παιδιά της ηλικίας του. Το ’96 κέρδισε την 7η θέση στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα Νέων έως 16 χρόνων και το ’97 βγήκε τρίτος τόσο στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα Νέων μέχρι 18 χρόνων που έγινε στο Ερεβάν όσο και στο Πανευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα του Ταλίν της ίδιας κατηγορίας. Στο τελευταίο, μάλιστα, ισοβάθμησε
στην πρώτη θέση την οποία έχασε στα κριτήρια ισοβαθμίας. Πριν από λίγες μέρες
έφθασε σε μία πολύ σημαντική διάκριση: κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο
Πρωτάθλημα Ευρώπης Νέων μέχρι 20 χρόνων, στη σημαντικότερη δηλαδή νεανική
κατηγορία, πρωτάθλημα που διεξήχθη επί ελληνικού εδάφους, λίγο έξω από την
Πάτρα. Γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη, είναι δε φοιτητής της Ιατρικής στο
Πανεπιστήμιο της πόλης του.