ΜΑΤΙΕΣ Επί τρία

Τα γεγονότα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κι όταν γράφεις, όπως εγώ, μέρα
παρά μέρα ­ γιατί πιστεύεις ότι και οι αναγνώστες της στήλης σου πρέπει να
έχουν ίσες, ακριβώς, ευκαιρίες, με σένα, για να διατυπώνουν τις σκέψεις τους ­
πολλά θέματα, μοιραία, τα χάνεις: δεν προλαβαίνεις να τα σχολιάσεις, γιατί η
επικαιρότητα σε τραβάει απ’ το μανίκι. Κι αυτά τα «χαμένα» θέματα, έρχονται
και ξανάρχονται στον νου σου, πολλές φορές, για να σε βασανίσουν.

Λέω ν’ αλλάξω τακτική σήμερα. Για να προφτάσω να μιλήσω για μερικά πράγματα,
που δεν μπορώ να τ’ αφήσω «να περάσουν έτσι» (θυμόσαστε το «δεν θα προκάνουμε»
του Χ. Φλωράκη, την… άγια περίοδο ’89;). Ξεκινάω με τον θάνατο της Αμαλίας
Ροντρίγκες. Πιστεύω, ότι υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες του
κόσμου, όλων των εποχών (έγραψε ένα σπουδαίο «κομμάτι», για τη ζωή, το ταλέντο
και τον μύθο της, ο Παύλος Αγιαννίδης, προ ημερών, στα «ΝΕΑ»). Μια
τραγουδίστρια, που πήρε τα ταπεινά, λαϊκά τραγούδια της πατρίδας της και τα
έφερε στα χείλη εκατομμυρίων ανθρώπων, σ’ όλη τη γη. Υπάρχουν πολλοί, αλήθεια,
που θα μπορούσαν να καυχηθούν για ένα τέτοιο επίτευγμα;

Δεν χόρταινα να την ακούω! Δεν καταλάβαινα, φυσικά, τα λόγια, αλλά η φωνή της,
η κραυγή της, τα «γυρίσματά» της, με συγκλόνιζαν! Δικαίως, κατά τη γνώμη μου,
τη λάτρεψαν στην πατρίδα της ­ και όχι μόνο, βέβαια. Ήταν μοναδική! Και
σκέφτομαι: ποιος θα θυμάται, σε λίγα χρόνια, στην Πορτογαλία, ποιοι ήταν, τα
τελευταία χρόνια, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, στρατηγοί; Αλλά την
«Αμάλια», όπως την έλεγαν, δεν θα την ξεχάσει κανείς, ποτέ!

Τι πράγμα κι αυτό με τους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές! Όταν αξίζουν, όταν
ζυμωθούν με τομ λαό και γίνουν ένα μαζί του, χάρη στο ταλέντο τους και την
ψυχή τους, ανεβαίνουν τόσο ψηλά, που ούτε αστροπελέκια φοβούνται ούτε τον ίδιο
τον θάνατο! Μια εβδομάδα πένθος είχαν οι αραβικές χώρες, όταν πέθανε η
Καλσούμ! Σαν θεά λατρεύεται στον Λίβανο κι αλλού η Φεϋρούζ! Κι ας μην πάμε
μακριά: ο Καζαντζίδης έχει να τραγουδήσει σε πάλκο 33 χρόνια! Και στη
συνείδηση όλων είναι πάντα ο Στέλιος! Ο πρώτος, ο ασυναγώνιστος!

Πινοσέτ: το 1971, είχε γεμίσει αίμα και φρίκη τη Χιλή! Μπράβο στη Δικαιοσύνη
της Βρετανίας, που αποφάσισε την έκδοσή του στην Ισπανία, για να δικαστεί!
Μακάρι να πληρώσει για τα ­ χωρίς τέλος ­ εγκλήματά του! Υπάρχει ένα ποίημα
του Νερούδα ­ μετάφραση Ρήγα Καπάτου ­ που γράφτηκε για τον Φράνκο, αλλά
ταιριάζει γάντι και σ’ αυτόν. Μερικοί στίχοι: «… Εδώ είσαι. Θλιβερό καπάκι
ματιού, περίττωμα/μακάβριων όρνιων τάφου, φτύσμα πηχτό, σύμβολο/της προδοσίας
που το αίμα δεν σβήνει. Ποιος, ποιος ήσουν/ω άθλιο φύλλο αρμύρας, ω σκύλε της
γης/ω αφορεσμένη κιτρινίλα σκότους…».

Γκύντερ Γκρας: Κέρδισε με το σπαθί του το βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας. Αλλά
για μένα, εκείνο που δεν ξεχνιέται είναι τούτο: στα χρόνια των «μαύρων
συνταγματαρχών», ήταν ένας από τους ελάχιστους στην Ευρώπη που δεν άφηναν σε
χλωρό κλαρί τη χούντα των Αθηνών.