ΜΑΤΙΕΣ Μόλυβος

Κάθε φορά που ζορίζομαι ­ και πώς να μην είναι κανείς ζορισμένος, με ένα σωρό
νεκρούς, τραυματίες και άστεγους δίπλα του; ­ κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω στη
Λέσβο, στον Μόλυβο. Σε κείνη την ανηφοριά της «απάνω αγοράς», με το παλιό
καλντερίμι και το αρχαίο σαλκίμι, όπου άνθρωποι και καιροί, πάνε γιαβάς –
γιαβάς, ό,τι και να γίνει…

Ο Μόλυβος… Έχω μιλήσει αρκετές φορές γι’ αυτόν, με το στόμα γεμάτο μέλι…
Μοναδικός οικισμός! Εκεί ζούσε ο Βενέζης τα καλοκαίρια του, εκεί συναντούσε
Μυριβήλης τον σπουδαίο δήμαρχο Ανδρέα Κυριακού, εκεί, στα σοκάκια του, έχουν
τριγυρίσει, ημέρες και νύχτες, ο Πήτερ Μπρουκ, ο σπουδαίος Έλληνας γλύπτης
Τάκης, ο Σεβενεμάν ­ πλήθος από προσωπικότητες της τέχνης και της πολιτικής.

Φέτος, πέρασε από τον Μόλυβο και ο Κώστας Καραμανλής, μαζί με τη σύζυγό του
Νατάσα. Έμειναν ένα εικοσιτετράωρο, μόνο, αλλά έφυγαν γοητευμένοι. Μου το
είπαν και οι δύο, χωρίς να τους ρωτήσω, στη Συκαμνιά, όπου φάγαμε, σ’ ένα
μεγάλο τραπέζι. Δεν μιλήσαμε καθόλου για πολιτικά. Λογοτεχνία, κινηματογράφος
και τραγούδι μπαινόβγαιναν στην κουβέντα μας. Και ήταν ωραία με το φεγγάρι και
τη Παναγία τη Γοργόνα ν’ απλώνει το λευκό της μαντήλι σαν «χαίρε» προς τα
χωριά της Μικρασίας, μισή ώρα δρόμο, απέναντι

Λίγες ημέρες μετά, ήρθε και ο Γιώργος Σουφλιάς. Έμεινε μία βδομάδα, περίπου.
Ευγενικός και ζεστός άνθρωπος. Τον συνάντησα στα «Δελφίνια» και μιλήσαμε για
δύο λεπτά, στο πόδι, για τον Μόλυβο, φυσικά. Ενθουσιασμένος! Μου έδωσε την
εντύπωση, ότι και του χρόνου, αν του μείνει καιρός, στον Μόλυβο θα ξεκαλοκαιριάσει.

Ο φίλος μου ο Σταύρος ο Μπένος, καίτοι υπουργός Αιγαίου, δεν ήρθε, φέτος, στον
Μόλυβο, παρά μία φορά μονάχα. Αντίθετα, ο Σηφουνάκης, φίλος και αυτός από…
αρχαιοτάτων χρόνων, πού τον έχανες πού τον εύρισκες, στην Εφταλού! Κολύμπι με
τις ώρες, καλαμπούρι με την παρέα και την άλλη ημέρα, χωρίς καμιά
προειδοποίηση, στη Λήμνο, όπου οι αστακοί πουλιούνται απ’ τους μανάβηδες με τα
γαϊδουράκια, στις γειτονιές»… Ήρθε και ο Νταλάρας, τέλος, με την Αννούλα.
Παρατήσανε το σπίτι τους στη Σύρα και πετάχτηκαν στον Μόλυβο για ν’ ανταμώσουν
τον Νότη και τη Βάλη ­ τον γιο μου και τη γυναίκα του ­ και να οργανώσουν με
επικεφαλής τον Γιάννη Καψή ­ όχι τον συνάδελφο και πρώην υπουργό, αλλά τον…
«πυροβολημένο» ­ μερικά «δυνατά ψαρέματα». Τζίφος, όμως, η υπόθεση! Η θάλασσα,
εκείνες τις ημέρες, ήταν… στέππα! Ο «πυροβολημένος», πάντως τα κατάφερε:
ύστερα από μία βδομάδα, χάθηκε στις θάλασσες και όταν γύρισε, το σκάφος του
ήταν γεμάτο συναγρίδια. Και να ‘ρχεσαι στην Αθήνα, ύστερα απ’ όλα αυτά και να
πέφτεις πάνω στον σεισμό! Πάνω στον θάνατο, στη καταστροφή, στον πόνο και την
απόγνωση… Αχ, αυτή είναι η ζωή… Από το «δόξα σοι ο Θεός» στο «βοήθα
Παναγιά μου»…