ΜΑΤΙΕΣ Το γήπεδο

Δεκαπέντε μέρες, αύριο, από τον φοβερό σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου. Που
σκότωσε. Που κατέστρεψε. Που ξεσπίτωσε. Που τραυμάτισε την εθνική οικονομία.
Που δημιούργησε τεράστια προβλήματα στην κοινωνία και στον καθένα μας.

Ανάμεσα στα «θύματα» και το γήπεδο της ΑΕΚ. Το «Νίκος Γκούμας», όπως λέγεται
πια. Ένα γήπεδο με ιστορία 70 χρόνων. Στην άκρη της οποίας βρίσκεται ο
Ελευθέριος Βενιζέλος. Που παραχώρησε την έκταση. Και έδωσε τη δυνατότητα στους
Χρυσαφίδηδες και τους Ιωνάδες να τρέξουν, να παρακαλέσουν, να πληρώσουν, να
δουλέψουν σκληρά, για ν’ αποκτήσει η ομάδα του Δικεφάλου το «σπίτι» της. Αγαπώ
αυτό το γήπεδο. Είναι κομμάτι της ζωής μου. Από τις κερκίδες του παρακολουθώ
αγώνες εδώ και μισόν αιώνα! Ήμουνα παιδάκι και γέρασα! Και ποιους δεν έχουν
δει τα μάτια μου να αγωνίζονται σ’ αυτό το ποδοσφαιρικό στάδιο… Τον Κλεάνθη
Μαρόπουλο. Τον Τζανετή. Τον Γάσπαρη. Τον Πούλη. Τον Δελαβίνια. Τον Νεστορίδη.
Τον Παπαϊωάννου. Τον Μαύρο. Τον Εμμανουηλίδη. Τον Μπάγιεβιτς. Και, φυσικά,
όλους τους νεώτερους. Αστέρια πρώτου μεγέθους, αλλά και παρακατιανούς. Γιατί
μια ομάδα δεν απαρτίζεται μόνον από άσους.

Σ’ αυτό το γήπεδο έχω φάει βροχή με το τουλούμι, δεκάδες χειμωνιάτικα
απογεύματα. Έχω ξεπαγιάσει. Έχω ιδροκοπήσει τόσα και τόσα καλοκαίρια. Έχω
ταλαιπωρηθεί, για να πάω και να ‘ρθω, σε εποχές δύσκολες, με λίγα
σαραβαλιασμένα λεωφορεία και συρμούς του «Ηλεκτρικού», κατάμεστους από
«ετοιμοπόλεμους» οπαδούς. Έχω συγκινηθεί, έχω ζητωκραυγάσει, έχω στενοχωρηθεί
αφάνταστα. Έχω «μυήσει» στο ποδόσφαιρο τον γιο μου και την κόρη μου. Και έχω
τιμηθεί από την ΑΕΚ: Έχω θέση δίπλα στους προέδρους. Και κουβεντιάζω με
πρόσωπα που κράτησαν ψηλά τη σημαία της «Ένωσης». Τον Γιώργο Χρυσαφίδη, τον
Νίκο Γκούμα, τον Λουκά Μπάρλο..1. Διαβάζω πολλά, για σχέδια και για θαύματα,
σε σχέση με το γήπεδο, αυτές τις μέρες μετά την καταστροφή. Η άποψή μου είναι,
πως το στάδιο της ΑΕΚ, για λόγους ιστορικούς, πρωτίστως, πρέπει να μείνει εκεί
που βρίσκεται. Να γκρεμιστούν οι κερκίδες που χτυπήθηκαν από τον σεισμό, να
αντικατασταθούν από άλλες, καινούργιες, γερές, να γίνει ό,τι χρειάζεται από
πλευράς στατικής και το γήπεδο να ξαναχρησιμοποιηθεί, όσο το δυνατόν
γρηγορότερα. Η ΑΕΚ δεν είναι νεόπλουτη για να ονειρεύεται στάδια σαν του Άγιαξ
ή της Αυστραλίας. Ούτε έχει δισεκατομμύρια στην άκρη για να φτιάξει τέτοιους
κολοσσούς, με καταστήματα πολυτελείας, ταβέρνες, μπαρ και δεν συμμαζεύεται.
Ποιος θα πηγαίνει σ’ αυτά τα καταστήματα; Και πώς θα γεμίζει ένα γήπεδο 45.000
θέσεων, όταν, κατά μέσον όρο, κάθε Κυριακή, και σε περιόδους ακμής της ομάδας,
οι εξέδρες δεν έχουν παραπάνω από 15.000 φιλάθλους;