ΜΑΤΙΕΣ Είναι τρόμος

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς…». Καποιος το είχε πει ­ ο
μακαρίτης ο Δρακόπουλος; ­ τον Φλεβάρη του ’81, τότε που και πάλι ο Εγκέλαδος
τα είχε βάλει με την Αθήνα και το επαναλαμβάνουμε, όλοι μας, σήμερα. Γίνεται,
όμως, ο άνθρωπος, αυτό το ατελές ον, να μάθει να ζει με τους σεισμούς; Να
νιώθει τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια του και να μην τρομάζει;

Ναι, ο σεισμός είναι τρόμος. Ένα ξαφνικό, παγωμένο ρεύμα στη ραχοκοκαλιά, που
σε παραλύει. Που σταματάει την καρδιά σου. Είναι Τετάρτη, είναι Πέμπτη, είναι
Παρασκευή, κουνιέται το πάτωμα, πέφτουν δυο βιβλία από τη βιβλιοθήκη κι ενώ σ’
έχουν προειδοποιήσει ότι μετά τον κύριο σεισμό θα επακολουθήσουν αναρίθμητοι
μετασεισμοί, παγώνεις. Γιατί, μονίμως, αμφιβάλλεις. Γιατί δεν ξέρεις ­ κανείς
δεν ξέρει ­ αν το καινούργιο ταρακούνημα, εκείνη τη στιγμή, οφείλεται όντας σε
μετασεισμό και όχι σε σεισμό.

Δύσκολες ώρες για την Αθήνα. Δύσκολες ώρες για τους Αθηναίους. Δεκάδες οι
νεκροί. Εκατοντάδες οι τραυματίες. Χιλιάδες οι άστεγοι κι εκείνοι που έμειναν
χωρίς μαγαζί, χωρίς δουλειά. Και εκατομμύρια όλοι οι άλλοι. Εμείς. Που ζούμε,
συνεχώς, με την αγωνία, μήπως υπάρξει και νέο «χτύπημα». Γι’ αυτό και ο ύπνος,
τη νύχτα, κομματιάζεται από τους εφιάλτες. Ένα σκέτο μαρτύριο.

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς…». Θυμάμαι τον σεισμό του
’81… Την προηγούμενη μέρα, είχε γεννηθεί η κόρη μου.

Η γυναίκα μου βρισκόταν στο κρεβάτι, στο μαιευτήριο. Κι εγώ περιφερόμουν σαν
τρελός, στους διαδρόμους, χωρίς να μπορώ, φυσικά, να βοηθήσω, σε τίποτα.
Πέρασε καιρός. Μήνες. Αλλά δεν μπορούσα να συνέλθω από το σοκ. Κάθε φορά που
πλάγιαζα, κάθε φορά που βυθιζόμουν στον ύπνο, ένιωθα τον σεισμό στο κορμί μου.
Και πεταγόμουν επάνω, έντρομος…

Παρακολούθησα την Πέμπτη, από την τηλεόραση, επί επτά ώρες, τις αγωνιώδεις
προσπάθειες των σωστικών συνεργείων να απεγκλωβίσουν από τα ερείπια του
εργοστασίου «Ρικομέξ» μια τριαντάχρονη γυναίκα, σύζυγο δημοσιογράφου. Δυνατή
γυναίκα! Με κουράγιο. Πενήντα ώρες, περίπου, καταπλακωμένη από ένα μπετονένιο
βουνό, με ζωτικό χώρο, δεξιά κι αριστερά, 20 εκατοστών, μπόρεσε να δώσει
σινιάλα ζωής, να επικοινωνήσει, να καθοδηγήσει και τελικά να σωθεί!

Είναι σπουδαίοι αυτοί οι άνθρωποι των σωστικών συνεργείων! Έλληνες, Γάλλοι,
Τούρκοι, Γερμανοί, Ελβετοί. Άριστα εκπαιδευμένοι, αλλά, κυρίως, με ψυχή που
πονάει τον πλησίον, όποιο χρώμα και να έχει, σε όποιον θεό και να πιστεύει!
Μάχονταν, κινδυνεύοντας, μέσα στα ερείπια, χωρίς σταματημό. Και στο τέλος
θριάμβευσαν! Έβγαλαν από το σκοτεινό τάφο της αυτή την κοπέλα. Σκορπίζοντας
ρίγη συγκίνησης σε όσους, από κοντά ή από την TV, τους εμψύχωναν, για να
φέρουν εις πέρας το υπέροχο έργο τους. Μπράβο!.