ΜΑΤΙΕΣ Υπουργοί

Έγραφα, προχτές, κοιτάζοντας το δυσμενές για το κυβερνών κόμμα αποτέλεσμα των
ευρωεκλογών από τη δική μου σκοπιά, ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα Κίνημα κοντά στον
λαό, φιλικό για τον καθημερινό άνθρωπο της βιοπάλης, μια ανοιχτή αγκαλιά.
Αλλά, σιγά σιγά, χάνει τον χαρακτήρα του και κοντεύει να γίνει…
αριστοκρατικό! Απόδειξη, ότι κάποιοι υπουργοί του τήν έχουν ψωνίσει και
συμπεριφέρονται συχνά στους πολίτες «με υπεροψίαν και μέθην».

Είμαι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι. Επί Δεξιάς, ο υπουργός ήταν ένα βλοσυρό
πρόσωπο, ατσαλάκωτο, απρόσιτο, με μια κουστωδία σουρταφερτάκηδων ολόγυρά του.
Αυτή την εικόνα του υπουργού, που δεν περπατάει στο πεζοδρόμιο ­ εικόνα
φερμένη από πολύ παλιά ­ την πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το ΠΑΣΟΚ. Κι
έβγαλε στην επιφάνεια μιαν άλλη εικόνα. Του υπουργού που ανεβαίνει σε
μηχανάκι, κυκλοφορεί με τα πόδια στον δρόμο, ανακατεύεται με τον κόσμο,
αισθάνεται άνετα όταν τού μιλούν στον ενικό.

Προχτές, μίλησα για υπουργό που επί τέσσερις μήνες… ενημερώνεται και σ’ αυτό
το διάστημα δεν έχει δεχτεί ούτε έναν πολίτη στο υπουργείο! Σήμερα, θα μιλήσω
για έναν άλλο υπουργό που συμπεριφέρεται στους πολίτες κανονικά, ανθρώπινα.
(Και ευτυχώς, δεν είναι μόνος. Υπάρχουν πολλοί σαν κι αυτόν στην κυβέρνηση).
Πρόκειται για τον Αντρέα Φούρα.

Έχω ένα φίλο ζωγράφο, που τον αγαπώ ιδιαίτερα. Τον Δημήτρη Διαμαντόπουλο. Ένα
χοντρούλη, έξω καρδιά ­ και σπουδαίο μάγειρα ­ άνθρωπο, μαθητή του μεγάλου
Βάλια Σεμερτζίδη, «κολλητό», για πολλά χρόνια, του Γιώργου Σαββίδη (ώς τον
θάνατό του) και «αδελφοποιτό» του Νίκου Πετραλιά. Ο Δημήτρης έχει δύο μικρά
παιδιά, που πηγαίνουν στο δημοτικό σχολείο, στην Πλάκα.

Μου λέει: «Κάθε μεσημέρι, βρίσκομαι στην Πλάκα έξω από το σχολείο και περιμένω
τα παιδιά μου. Και ξέρεις ποιον βλέπω κάθε μέρα; Τον Φούρα. Τον υπουργό.
Έρχεται κι αυτός, για να πάρει τον γιο του, τον Θανάση. Μου έχει κάνει
εντύπωση η απλότητά του. Δεν χρησιμοποιεί ποτέ υπηρεσιακό αυτοκίνητο, αλλά ένα
συνηθισμένο Ι.Χ. Κάθεται στη γωνιά του, μαζί με τους άλλους γονείς, χωρίς ποτέ
να δείχνει πως είναι «κάποιος». Και στις σχολικές εκδηλώσεις, στα παιχνίδια,
είναι ο πρώτος που γίνεται παιδί και ζει τη χαρά του παιχνιδιού! Και μου άρεσε
πολύ και κάτι που έμαθα: είναι από πολύ φτωχή οικογένεια. Και δούλευε σκληρά,
σε ψαροκάικα, στη θάλασσα, για να βγάλει το ψωμί του…».

Νά ‘σαι καλά, Δημήτρη. Νά ‘σαι καλά, Αντρέα…