ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο πόλεμος

Ο λόγος στους αναγνώστες Ο Ι. Αποστόλου, επιτ. θεολόγος γυμνασιάρχης, γράφει:
«Με κομμένη την ανάσα, ζήσαμε, μέσα από τις τηλεοράσεις, τη φρίκη και την
Κόλαση του πιο αποτρόπαιου πολέμου στα Βαλκάνια. Δεν ήταν η Κόλαση στη “Θεία
κωμωδία” του Δάντη. Ήταν η πραγματικότητα ενός πολέμου, σε μια γειτονική, πολύ
φιλική, συμμαχική και ομόδοξη χώρα, τη Σερβία. Και διερωτάται ο απλός, ο αγνός
άνθρωπος, που έχει μέσα του ψυχή και συνείδηση Θεού:

Θεέ μου, υπάρχει, έστω και λίγη λογική σ’ αυτούς που ηγήθηκαν ενός τέτοιου
πολέμου; Με ποιο δικαίωμα εξόντωσαν και κατασπάραξαν ανθρώπινες υπάρξεις και
ό,τι αυτοί αγάπησαν και εδημιούργησαν; Ω, Κύριε! “Δος λόγον Λόγε” στους
όποιους ηγέτες και ηγετίσκους, στους όποιους τυράννους και εκμεταλλευτές του
ανθρώπινου πόνου.

Σώσαι μας Κύριε από τους ψευδοσωτήρες μας, γιατί τέτοιοι είναι αυτοί, και
θεομπαίχτες είναι και άθλιοι, που όλη τους τη βούληση και την ισχύ την
εξαντλούν, για να στερεώσουν και επεκτείνουν το κούφιο και σαπρό εγώ τους.

Γιατί ο άγριος πόλεμος; Γιατί τόση βία, γιατί τόσος πόνος, γιατί ο θάνατος,
γιατί οι στρατιές προσφύγων;

Εξαντλήθηκαν όλα τα ειρηνικά μέσα; Στέρεψε πια ο ανθρώπινος λόγος, η σκέψη, το
συναίσθημα των ηγετών; Τόσο πέτρινη είναι η καρδιά τους και τόσο ανύπαρκτη η
αγάπη τους, για τον άνθρωπο, ώστε ν’ αδυνατούν να βρουν λύση δίκαιη και θεμιτή;

Πού οδηγούν τους λαούς οι άφρονες ηγέτες;

Τι φταίνε οι Σέρβοι ή οι Κοσοβάροι; Τι φταίνε οι Κύπριοι ή οι Τούρκοι, οι
Ιρακινοί ή οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι ή οι λαοί της Αφρικής και της Ασίας;

Τι φταίνε για να πληρώνουν το τόσο βαρύ τίμημα της αλληλοεξόντωσης;

Θα ευρεθεί κάποτε ένα πανέγκυρο, αδιαμφισβήτητο, πανίσχυρο δικαστήριο να
απονέμει το δίκαιο στους λαούς της Γης, να επεμβαίνει αυτόματα και αυτοδίκαια
να επιλύει τις διαφορές τους, να δικάζει και να καταδικάζει τον κάθε εμπρηστή
της ειρήνης, τους όποιους Νέρωνες και χιτλερίζοντες και αιμοδιψείς ηγέτες;

Θα παύσουν κάποτε οι λαοί να υπακούουν σε πολεμοκάπηλους, σε αχρείους και
μυσαρούς αρχηγούς; Πότε ­ επί τέλους ­ θα αντιστέκονται σ’ αυτούς που τους
σκοτώνουν γιατί τους αγαπούν; Σ’ αυτούς, που ως το ευτελέστατο πράγμα θεωρούν
την ύπαρξη του ανθρώπου, σ’ αυτούς, που θεωρούν τον άνθρωπο έρμαιο και
πειραματόζωο της πολεμικής των μηχανής, των οικονομικών σχεδίων τους;

Ζητώ τα υπεράνθρωπα; Όχι Ύψιστε! Αλλά να, δεν αντέχουμε πια εμείς οι απλοί, οι
άσημοι, εμείς τα θύματα, δεν αντέχουμε να βλέπουμε τη φωτιά και το σίδερο,
τους πυραύλους και τις εκρήξεις να αναταράζουν τη γη, να διαλύουν τον άνθρωπο,
τη δημιουργία Σου, τη δημιουργία του».