ΜΑΤΙΕΣ Ερωτήσεις…

Αισθάνομαι ιδιαίτερη ικανοποίηση, κάθε φορά που βλέπω Έλληνες συγγραφείς και
καλλιτέχνες ν’ αφήνουν στην άκρη τα μολύβια και τα πινέλα τους και να
βγαίνουν, ως συνειδητοί πολίτες, στους δρόμους, ένας ένας ή ομαδικά, για να
πουν ­ να φωνάξουν ­ τη γνώμη τους, σε συγκεντρώσεις, συναυλίες κ.λπ., για τον
πόλεμο στα Βαλκάνια, την υπόθεση Οτζαλάν, την κυβερνητική πολιτική ή κάποιο
άλλο ζήτημα.

Προ ημερών, έξι συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες, με έργο και παρουσία,
απηύθυναν, μέσα από τις στήλες της «Κ. Ελευθεροτυπίας», εκατό ερωτήσεις προς
τον Έλληνα Πρωθυπουργό, ζητώντας του υπεύθυνες απαντήσεις, για μια σειρά
θεμάτων. Τόνιζαν, πριν από τις ερωτήσεις, μεταξύ άλλων: «… Νιώθουμε
βομβαρδισμένοι και πρόσφυγες μέσα στον ίδιο μας τον τόπο. Νιώθουμε όμως και
θύτες. Επειδή άλλοι βάζουν τη δική μας υπογραφή, χωρίς να ρωτούν, χωρίς καν να
μας λένε εκ των υστέρων πού την έβαλαν…».

Διάβασα τις εκατό ερωτήσεις με «μεγάλες προσδοκίες». Και ζωηρό ενδιαφέρον. Και
μελαγχόλησα. Γιατί οι περισσότερες, μου φάνηκαν αφελείς, εξυπνακίστικες και
«στο πόδι». Για παράδειγμα: «Ποιες πρωτοβουλίες πήρε η χώρα μας, την τελευταία
δεκαετία, για να προλάβει τον πόλεμο στα Βαλκάνια;». Λες και η Ελλάδα είναι
μια πανίσχυρη χώρα, που μπορεί να πατήσει πόδι και να αποτρέψει εγκληματικές
ενέργειες, όπως αυτές του ΝΑΤΟ, στην περιοχή μας… Να, όμως, και άλλες
ερωτήσεις: «Βλέπω ότι δεν περιλάβατε τον κ. Μπερνς στο ευρωψηφοδέλτιό σας.
Τελικά, τον πάτε κατευθείαν για το Επικρατείας;». «Είκοσι πέντε χρόνια πριν,
χάσαμε τη μισή Κύπρο. Εμάς μας λείπει. Εσάς;». «Ώρες ώρες αισθανόμαστε
πρόσφυγες στον ίδιο μας τον τόπο. Και πού να πούμε τον πόνο μας; Στον Ρίτσαρντ
Γκιρ;». «Αν πρέπει να μπούμε ντε και καλά στην Ευρώπη, εμάς μπορείτε να μας
βάλετε μόνο στην Ευρώπη του Πίντερ και του Χάντκε;». «Αν διαλέγατε να κάνετε
κάποιον επίτιμο Έλληνα πολίτη, ποιον θα προτιμούσατε; Τον Χάρολντ Πίντερ ή τον
Τζέιμι Σέι;». «Γιατί το ΝΑΤΟ χτύπησε τη λαϊκή αγορά στη Νις; Μήπως ήταν
αντίποινα για τη λαχαναγορά της Θεσσαλονίκης;». «Στις 26 Μαΐου αρχίζει η
Έκθεση της Σερβικής Μεσαιωνικής Τέχνης. Θα πάτε;».

Οι μόνες σοβαρές ερωτήσεις, που ανακάλυψα ανάμεσα στις εκατό, είναι 5 – 6.
Τρεις απ’ αυτές: «Σχέδιο εκτάκτου ανάγκης υπάρχει, αν χτυπηθεί το πυρηνικό
εργοστάσιο του Κοσλοντούι;». «Για να μην τρελαινόμαστε όταν παρακολουθούμε τον
καβγά για τις διοξίνες, μπορείτε να μας πείτε υπεύθυνα ποιοι είναι οι καλοί
πυρηνικοί μας επιστήμονες και ποιοι οι άσχετοι;». «Πώς εκτιμάτε την κατάσταση
μετά τη λήξη του πολέμου;».

Τέλος: το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού δεν διαλύθηκε. Και η Γραμματεία Απόδημου
Ελληνισμού δεν απεργεί. Δουλεύει. Και πολύ καλά, απ’ όσο ξέρω.