ΜΑΤΙΕΣ Τα ψεύδη

Μου τηλεφώνησε χθες από τη Ρώμη η Ειρήνη Παπά. Βρίσκεται δύο μήνες στην
ιταλική πρωτεύουσα. Μιλήσαμε για πολλά. Κυρίως, όμως, για τον πόλεμο στη
Γιουγκοσλαβία. Μου είπε: «Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει εδώ! Υπάρχουν ένα
σωρό τηλεοπτικά κανάλια, αλλά κανένα δεν λέει την αλήθεια για τους ΝΑΤΟϊκούς
βομβαρδισμούς και τις σφαγές των αμάχων! Ό, τι έχει σχέση με τα εγκλήματα των
Αμερικανών συστηματικώς αποσιωπάται! Και ό,τι έχει σχέση με τον Μιλόσεβιτς,
που παρουσιάζεται ως δικτάτορας, φασίστας και κακούργος, διογκώνεται!
Προσφιλές θέμα ­ καθημερινό ­ της ιταλικής TV, οι πρόσφυγες, οι γέροι και τα
γυναικόπαιδα. Που τραβάνε, όσα τραβάνε, όχι από τους πυραύλους του Κλίντον και
των συμμάχων, αλλ’ από τους… Σέρβους!».

Το Σάββατο που μας πέρασε, ήμουν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Πήγα να δω ­ να
το δείτε και σεις, αξίζει! ­ το έργο του Λένου Χρηστίδη «Οι δυο θεοί».
Συνάντησα τον Κώστα Κουτσομύτη. Πιάσαμε κουβέντα, φυσικά κάποια στιγμή και για
την «Καταιγίδα στα Βαλκάνια». «Πώς αντιμετωπίζει τα πράγματα ο γερμανικός
Τύπος, τον οποίο, όπως ξέρω, διαβάζεις καθημερινά;», τον ρώτησα. Μου απάντησε,
χαμογελώντας μελαγχολικά: «Δεν διαβάζω μόνον εφημερίδες. Βλέπω και τηλεόραση.
Λοιπόν: και ο Τύπος και η TV ρίχνουν όλα τα βάρη για το μακελειό στον
Μιλόσεβιτς! Και υποστηρίζουν, ανενδοίαστα, ότι οι βομβαρδισμοί γίνονται χάριν
της ειρήνης και για να αποτραπεί η γενοκτονία των Κοσοβάρων! Τις τελευταίες
μέρες, πάντως, έχει αλλάξει κάπως το κλίμα. Ξεσηκώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι των
Πρασίνων και απειλεί τον Φίσερ με αποπομπή από την προεδρία του κόμματος.
Πράγμα που έχει επηρεάσει και τον Σρέντερ…».

Έγραφε πριν από μερικές μέρες (17/4) ο συνάδελφος Δημ. Καπράνος στην
«Καθημερινή»: «Ένα ταξίδι στο εξωτερικό αυτές τις μέρες είναι εμπειρία. Να
δεις την τηλεόραση των άλλων χωρών, να διαβάσεις τις εφημερίδες τους.
Παράδειγμα, η σουηδική “Ντάγκενς Νιχέτερ”. Σελίδες επί σελίδων για τους
πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο, ένα μονόστηλο για την επίθεση στο τρένο, που
στοίχισε τη ζωή αμάχων (…). Αλλά και τα κανάλια, τα γερμανικά, του
Λουξεμβούργου, τα ολλανδικά, το τουρκικό δορυφορικό, όλα παρουσιάζουν το θέμα
του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο σχεδόν μονόπλευρα. Κουβέντα για το δίκαιο ή όχι
των βομβαρδισμών. Μια κατάσταση περίεργη, σχεδόν παρανοϊκή».

Συμπέρασμα: μόνο στην Ελλάδα μαθαίνει ο κόσμος τι πράγματι συμβαίνει στη
Σερβία. Γι’ αυτό και ο Μπερνς τρέχει και δεν φτάνει…