ΜΑΤΙΕΣ Ο Βασίλης

«ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ μπαρκάρανε στα φέρετρά τους/ Φύγανε μουτρωμένοι δεν είπαν ούτε
αντίο/ Οι φίλοι μου οι συμμαθητές φορέσανε γραβάτα/ Χωρέσαν σε μια τσάντα
γίναν επιστήμονες/ Τα σκοτεινά κορίτσια μου παντρεύτηκαν/ Μου λένε γιατί
χάθηκες ή πότε πας στρατιώτης/ Τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ / Πλέω στο
αίμα» (Αντώνης Φωστιέρης).

Πρώτος μού μίλησε γι’ αυτόν ο Αντώνης Σαμαράκης: «Τον λένε
Βασίλη Μπουγιουκλάκη. Γράφει ποιήματα. Είναι κάπου από τον
Πειραιά. Διάβασα ένα ποίημά του για τη Δραπετσώνα, για τα αυθαίρετα, σε κάποιο
περιοδικό. Και συγκινήθηκα. Τού ‘στειλα, αμέσως, ένα τηλεγράφημα συγχαρητήριο
και τού είπα να συναντηθούμε. Ήρθε. Μικρούλης. Με μάτια λαίμαργα. Με φωνή που
θέλει να τα πει όλα, όσο πιο γρήγορα γίνεται…».

Ύστερα από λίγο καιρό τον γνώρισα κι εγώ. Ένα ευαίσθητο παιδί. Έγραφε στίχους,
πάντα, έκανε όνειρα, είχε τον νου του στο θέατρο, ήθελε να φτιάξει χορωδίες
και πολιτιστικά κέντρα, νοιαζόταν για τη γειτονιά του, μισούσε το αστυνομικό
κράτος της Δεξιάς, ήθελε να αγωνισθεί για μια άλλη Ελλάδα, ελεύθερη, δημοκρατική.

Τον παρακολουθούσα. Από κοντά. Και τον καμάρωνα. Προχωρούσε, όλο προχωρούσε.
Τον έβλεπα στο θέατρο. Στου Κουν. Θυμάμαι τη «Βέρα και το τάβλι», του
παλιού συμμαθητή, του Κεχαΐδη. «Πώς αισθάνεσαι;». «Πολύ καλά. Θα πάω,
όμως, πιο πέρα. Θα συγκροτήσω ένα λαϊκό θίασο και θα παίζουμε στις συνοικίες
του Πειραιά. Στις “επαρχίες της Αθήνας”, στον κοσμάκη. Θέλω να μου γράψεις ένα
μονόλογο. Με καθημερινά πράγματα, αλλά λυρικό. Και στο τέλος, να βάλεις ένα
τραγούδι. Με μουσική του Λοΐζου…».

Τον Νοέμβρη του 1979, με τις μεγάλες πλημμύρες, τον είδα στον Κορυδαλλό, στην
οδό Κ. Παλαμά, με τα μπατζάκια ανασηκωμένα, ξυπόλυτο, να βοηθάει, να βγάζει
νερό από υπόγεια σπιτιών με τον κουβά, να βλαστημάει, έξαλλος από οργή, «τον
πεθάνανε τον κόσμο, τον πνίξανε τα καθάρματα!». Στις πορείες, στις
συγκεντρώσεις, στις κινητοποιήσεις του ’80-81, τον συναντούσα συχνά και τα
λέγαμε. Τον αγαπούσα, γιατί είχε απλή καρδιά, παιδιάστικη, και ήταν
αφοσιωμένος στους προλετάριους, στους κυνηγημένους.

Τον έβλεπα, κατόπιν, σε μια εκπομπή, στο «Κανάλι». Γυρνούσε στις «Λαϊκές
αγορές» κι έβαζε τους βιοπαλαιστές να μιλάνε στην τηλεόραση για τα προβλήματά
τους. Κάποιο πρωί τον χτύπησαν, του ανοίξανε το κεφάλι μ’ ένα καφάσι. Γέμισε
αίματα, αλλά δεν φοβήθηκε. Ύστερα, τον έχασα. Έμαθα πως είχε οικονομικά
προβλήματα και μπάρκαρε στα καράβια. Προχτές, διάβασα πως πέθανε από
εγκεφαλικό, στο νοσοκομείο, στη Νίκαια.

Πολλοί τον χαρακτήριζαν «λαϊκιστή». Εγώ, ξέρω πως ήταν καλός ηθοποιός, συνεπής
αγωνιστής, τίμιος και γλυκός άνθρωπος. Ένας έφηβος, που σε κοίταζε με αθωότητα
στα μάτια και περίμενε από το βλέμμα σου ένα μικρό σινιάλο τρυφερότητας, για
να γίνει ευτυχισμένος.