ΜΑΤΙΕΣ Εθελοντές

ΔΕΝ ΕΧΩ λόγους να συμπαθώ τους Γερμανούς. Το αντίθετο: έζησα τη θηριωδία τους
τα χρόνια της Κατοχής. Ήμουν 6 χρονώ παιδάκι, όταν μπήκαν στην Ελλάδα.
Πείνασα, ξεπάγιασα, έκλαψα. Είδα νεκρούς στους δρόμους από ασιτία. Κι έφτασαν
ώς τ’ αυτιά μου οι ομοβροντίες από τις εκτελέσεις πατριωτών στο Σκοπευτήριο.

Δεν έχω λόγους να συμπαθώ τους Γερμανούς, αλλά σε μερικά πράγματα τούς βγάζω
το καπέλο. Ένα απ’ αυτά: αγαπάνε τον τόπο τους. Τον βοηθάνε. Ελάχιστοι είναι
για την πάρτη τους. Οι περισσότεροι κοιτάζουν μεν να «την βγάλουν» και ίσως να
βολευτούν, αλλά όταν χρειαστεί να ανασκουμπωθούν για να προσφέρουν κάτι στο
κοινωνικό σύνολο, το κάνουν με μεγάλη ευχαρίστηση.

Απόδειξη, οι εθελοντικές οργανώσεις τους. Όπως διαβάζω στο περιοδικό
«Γερμανία», το 18% του γερμανικού πληθυσμού ­ μιλάμε για πολλά εκατομμύρια ­
ανήκουν σε τέτοιες οργανώσεις. Εις βάρος της ανάπαυσής τους, της καλοπέρασής
τους κ.λπ. όλοι αυτοί οι Γερμανοί, οι εθελοντές, χωρίς να εισπράττουν δεκάρα
«βάζουν πλάτη» για να αντιμετωπίζονται διάφορα προβλήματα: γίνονται
πυροσβέστες. Πωλητές σε καταστήματα που διαθέτουν είδη από τον τρίτο κόσμο.
Μπαίνουν σε συνεργεία διάσωσης που γλιτώνουν από τον θάνατο σεισμοπαθείς και
πλημμυροπαθείς όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και έξω απ’ αυτήν. Περιποιούνται
γέροντες και ασθενείς. Συντροφεύουν μοναχικούς ανθρώπους. Μαθαίνουν γράμματα
σε αναλφάβητους. Προπονούν παιδιά σε διάφορα αθλήματα. Αντικαθιστούν τις
τηλεφωνήτριες σε σταθμούς που έχουν ιδρυθεί, για να προσφέρουν συμπαράσταση σε
ανήλικους που έχουν ανάγκη.

Και να ήταν μόνο αυτά… Ειδικοί επιστήμονες συμβουλεύουν νέους
επιχειρηματίες. Ειδικοί επιστήμονες ­ και πάλι ­ βοηθάνε τους ξένους (και
υπάρχουν πάρα πολλοί στη Γερμανία) να ενταχθούν ομαλά στη γερμανική κοινωνία
(τους μαθαίνουν τη γλώσσα πρωτίστως, αλλά κάνουν και φροντιστήριο στους
«αδύνατους» μαθητές). Μαζεύουν τα σκουπίδια από τα πάρκα. Φτιάχνουν κοστούμια
­ σχεδιαστές και ράφτες ­ για ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες. Και, γενικά,
είναι παρόντες, όποτε και όπου ζητηθεί η βοήθειά τους.

Να σημειώσω ότι όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να μπαίνει στη μέση το κράτος, που
είναι γραφειοκρατικό και στη Γερμανία και για αυτό τον λόγο εξαιρετικά
δυσκίνητο. Το κράτος στέγη μόνο παρέχει στο «Εθνικό Γραφείο Εθελοντών». Που τα
καταφέρνει θαυμάσια με ό,τι καταπιάνεται. Και, κυρίως, γρήγορα. Γενάρης του
’99 που γράφω αυτές τις γραμμές. Και σκέφτομαι: πότε, αλήθεια, θα φτάσουμε κι
εμείς σ’ αυτό το σημείο; Η ΕΡΑ, όπως ξέρω, ενισχύει όλες τις εθελοντικές
προσπάθειες και τις προβάλλει. Και μπράβο της. Αλλά η ανταπόκριση, φευ, είναι
μικρή. Γιατί εμείς είμαστε «ξύπνιοι». Έλληνες. Όχι Γερμαναράδες «κορόιδα»…