ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Βροχές και TV

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Πέτρος Μοσχονής Θεσσαλίας 183, Πετρούπολη, γράφει:

«Παρακολούθησα για 15 μέρες, λόγω ασθενείας, την πρωινή ζώνη των καναλιών.
Ανιαρή έως κακή η ποιότητα των προγραμμάτων, εκτός της ΝΕΤ, που σώζει την
κατάσταση. Τα δελτία ειδήσεων στα ιδιωτικά κανάλια: Διαρκούν μία ώρα, έχουν
μετατραπεί σε αστυνομικά δελτία και ασχολούνται λίγα λεπτά με τα εθνικά
θέματα. Δεν ασχολούνται δε, σε ουσία και σε βάθος, με τα κοινωνικά προβλήματα.
Στις νεροποντές δε η κάλυψη ήταν απαράδεκτη. Κάμερες στα ρείθρα των
πεζοδρομίων ώστε να δείχνουν τα νερά των δρόμων λες και ήταν ποτάμια βάθους
μερικών μέτρων. Εκνευριστική επιμονή στο σταυροδρόμι της Γλυφάδας λες και όλη
η Αττική ήταν η Γλυφάδα. Υπερβολές, συνεχώς υπερβολές. Αξίζει να επισημάνω γι’
αυτούς που ξεχνούν, ότι η Δυτική Αθήνα κάποτε θρηνούσε θύματα, τώρα δεν έχει
κανένα πρόβλημα. Περιστέρι, Μπουρνάζι, Νίκαια, Κορυδαλλός γλίτωσαν από τον
βραχνά των πλημμυρών. Λίγο είναι; Αλήθεια αν αφαιρέσει κανείς τη Γλυφάδα από
τα δελτία ειδήσεων τι θα έμενε από το όλο θέμα της βροχής; Λίγα πράγματα.

Παιδεία! Έχω δυο παιδιά και ξέρω καλά τι σήμαινε Λύκειο στο καταργούμενο
σύστημα. Αμάθεια μαθητών, τεμπελιά καθηγητών, πλουτισμός φροντιστηρίων και
καθηγητών από τα ιδιαίτερα. Λύκειο σήμαινε τρία μαθήματα μόνο. Αυτά που
ενδιέφεραν για τη Δεσμη. Οι μαθητές πήγαιναν στη Β’ και Γ’ Λυκείου απλώς για
τις παρουσίες. Όλα γίνονταν στα φροντιστήρια. Απόφοιτοι Λυκείου, όπως τα
παιδιά μου, και δεν γνωρίζουν τίποτα από γεωγραφία, πού πέφτει η Λάρισα δεν
ξέρουν, τίποτα από Ιστορία. ΑΛΙΜΟΝΟ! Η Μέση Εκπαίδευση, νομίζω, έχει σκοπό να
φτιάχνει εγκυκλοπαιδικά μορφωμένους πολίτες. Η εξειδίκευση γίνεται αλλού.
Αλήθεια είναι κακό να γράφεις διαγωνίσματα χωρίς να το ανακοινώνουν οι
καθηγητές εκ των προτέρων; Εμείς δώσαμε εξετάσεις από Δημοτικό σε Γυμνάσιο,
από Γυμνάσιο σε Λύκειο και από Λύκειο σε ανώτατες σχολές. Ενδιάμεσα δε,
εξετάσεις ανά εξάμηνο όλη την ύλη εκτός από τα πρόχειρα διαγωνίσματα και
εξήντα παιδιά ανά τμήμα. Αυτά.

Θα σου γράψω και λίγα λόγια για τους ξένους και τις κλοπές. Πριν από ένα χρόνο
μπήκαν στο σπίτι μου και μας έκλεψαν. Μπήκαν γύρω στις τέσσερις το πρωί από το
μπαλκόνι, δεύτερος όροφος, ήρθαν μέχρι την κρεβατοκάμαρα, μας κοίταξαν, το
σκέφτηκαν, πήραν τσάντες και ρούχα και έφυγαν. Έτσι απλά. Έφτασαν δίπλα μας,
πάνω μας, και έφυγαν! Τι θα γινόταν αν ξύπναγε κανένας; Τι θα γινόταν αν ήταν
εγκληματίες; Το μεγαλύτερο όμως κακό που μας έκαναν ήταν στην ψυχή μας: ξέρεις
τι είναι να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και να φοβάσαι;».