ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η αγορά

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Η διεθνοποίηση των κεφαλαίων και οι ραγδαίες τεχνολογικές αλλαγές συνιστούν
τις βασικές παραμέτρους που καθορίζουν σήμερα την παγκόσμια εξέλιξη, τη ζωή
των πολιτών του κόσμου και την τύχη του ίδιου του πλανήτη. Η ελεύθερη πλέον
κίνηση των κεφαλαίων, με τον ανεξέλεγκτο τρόπο με τον οποίο διεξάγεται σήμερα,
χαρακτηρίζεται από δύο αρνητικά γνωρίσματα: Πρώτον, ευνοείται και τονώνεται η
υπερδιόγκωση της διεθνούς κερδοσκοπίας, που έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν
παραγωγικές επενδύσεις και να συντηρούνται χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Δεύτερον,
η κατάσταση αυτή διαμορφώνει στις χώρες του Τρίτου Κόσμου ένα μοντέλο στο
οποίο η παραγωγή επιτυγχάνεται με πολύ χαμηλό εργατικό κόστος και με ανύπαρκτη
ή μηδαμινή κοινωνική ασφάλεια. Ευθέως πλέον απειλούνται οι εισοδηματικές
κατακτήσεις των εργαζομένων, καθώς διαγράφεται τάση εξομοίωσης του εργασιακού
μοντέλου των υπολοίπων κρατών με αυτό του Τρίτου Κόσμου.

Επομένως, είναι εύκολο για τον καθένα να αντιληφθεί ότι οι εξελίξεις αυτές δεν
ευνοούν τους εργαζομένους και το σύνολο της κοινωνίας. Γι’ αυτό το λόγο, οι
σοσιαλιστές όλου του κόσμου έχουν την ευθύνη να διατυπώσουν μια νέα,
ελπιδοφόρα, αλλά και νικηφόρα, πολιτική στρατηγική. Ιδιαίτερα σήμερα, που νέες
μορφές ανισότητας και αδικίας εμφανίζονται και που η αλόγιστη χρήση των
πλουτοπαραγωγικών πόρων και η οικολογική καταστροφή απειλούν την προοπτική
επιβίωσης του ίδιου του πλανήτη, πρέπει να προσβλέπουμε στην απελευθέρωση του
ανθρώπου από τη “νεοφιλελεύθερη” εκμετάλλευση και την αλλοτρίωση. Όμως τώρα
πια η σοσιαλιστική στρατηγική πρέπει να λειτουργήσει σε επίπεδα που να
υπερβαίνουν τα εθνικά κράτη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργηθούν
ευρύτερες ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες με σταδιακή πτώση των συνόρων.

Γι’ αυτό, εξάλλου, η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να μην αναδεικνύει την ασύδοτη
λειτουργία της αγοράς σε αυτόνομο και αποκλειστικό παράγοντα ρύθμισης των
παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων. Μια μελλοντική εκλεγμένη υπερεθνική –
ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Ευρώπης έχει χρέος να θεσπίσει κανόνες και πλαίσια,
κατά τρόπο που η αγορά να υπηρετεί τον άνθρωπο ως υλική και πνευματική
οντότητα. Η εξαθλίωση και η ένδεια μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων δεν μπορεί να
γίνει άλλο αποδεκτή. Η δίκαιη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου και η αρμονία
ανθρώπινης δραστηριότητας και περιβάλλοντος οφείλουν να επηρεάζουν καθοριστικά
τις ιδέες της Αριστεράς και να εμπνέουν σταθερά τους αγώνες της. Ίσως την
“παγκοσμιοποίηση” δεν μπορούμε να την αναστρέψουμε. Μπορούμε όμως να
αποτρέψουμε τις παρενέργειές της (π.χ. θεσπίζοντας έναν διεθνή φόρο επί της
κίνησης των χρηματιστηριακών κεφαλαίων ή επιτρέποντας την ελεύθερη διακίνηση
όχι μόνο των εμπορευμάτων αλλά και των εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη).
Και εκεί ακριβώς έγκειται η ευθύνη μας».