ΜΑΤΙΕΣ Το καλάθι

ΤΟ ‘ΧΩ γράψει, εδώ, εκατό φορές: δεν διαβάζω τους στίχους, που μου στέλνουν
διάφοροι αναγνώστες, ζητώντας τη γνώμη μου για την αξία τους. Πρώτον, γιατί
δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Και δεύτερον, γιατί αν τους διάβαζα, δεδομένου
ότι παίρνω τουλάχιστον δέκα γράμματα την ημέρα, θα έπρεπε να παρατήσω τα πάντα
­ να μη γράφω, να μην αναπαύομαι, να μην έχω οικογενειακή ζωή και κοινωνικές
σχέσεις ­ για ν’ απαντώ στους επίδοξους ποιητές και στιχουργούς.

Δεν διαβάζω, λοιπόν, τους στίχους. Τους πετάω, χωρίς να τους ρίξω έστω και μία
ματιά, στο καλάθι των αχρήστων. Πολλοί αναγνώστες, όμως, επιμένουν. Και
μερικοί, που μου έχουν στείλει κείμενά τους και δεν έχουν πάρει απάντηση, με
βομβαρδίζουν με αλλεπάλληλες επιστολές, ζητώντας μου… το λόγο! Ή με
κατηγορούν, ότι κράτησα τα… έργα τους, για να τα χρησιμοποιήσω σε κάποια
μελλοντική δουλειά μου!

Ένας απ’ αυτούς ­ ο πιο επίμονος ­ είναι ο Θ.Π., από τη Θεσσαλονίκη (δεν
δημοσιεύω τα πλήρη στοιχεία του, για να μην τον εκθέσω). Μου ‘χει γράψει,
ίσαμε τώρα, 4 – 5 επιστολές. Και στην τελευταία, μου λέει: «Κύριε Παπαδόπουλε,
η συμπεριφορά σου με πληγώνει. Το να κωφεύεις στις επανειλημμένες μου
παρακλήσεις για την επιστροφή των 36 τραγουδιών που σου έστειλα, η αξιολόγησή
τους δεν τιμά το λογοτεχνικό σας πρόσωπο (αν βγάλετε άκρη από τη φράση που
υπογράμμισα, κερδίζετε… χρυσούν ωρολόγιον!).

Ο ισχυρισμός σας πως τα όσα σας στέλνουν για κάποια αξιολόγηση τα πετάτε στο
καλάθι του γραφείου σας, λογικά δεν είστε πειστικός (πάλι… αλαμπουρνέζικα!).
Και εγώ στην περίπτωσή μου (ξανά τα ίδια) δεν πιστεύω πως είχαν αυτή την
ανάρμοστη τύχη (Θεέ μου, βοήθεια!) από ένα στιχουργό καριέρας.

Όμως πιστεύω, κι εσύ το ξέρεις, πως πολλοί στιχουργοί, κοσκινίζοντας κάποια
τραγούδια άλλων στιχουργών, οικιοποιούνται (ναι, με γιώτα, σαν να πρόκειται
για οικία) το σκελετό κάποιων τραγουδιών και τα διαφοροποιούν με το δικό τους
λόγο. Αυτό συμβαίνει δυστυχώς και σε σενάρια επιθεωρήσεων θεάτρου και
λογοτεχνικών κειμένων (!!!).

Σε παρακαλώ μη με προβληματίζεις. Επιθυμώ η γνωριμία μας να μην επισκιαστεί με
φαντασιώσεις. Μπορεί να πικράθηκα από σας, όμως δεν σας κρατάω κακία και επί
τούτης σας χαιρετώ περιμένοντας την ικανοποίησή μου..!

Αυτά, με τον φίλο… ποιητή, που πάω να του… κλέψω τη δουλειά, για να την
παρουσιάσω, κάποτε, αλλάζοντάς την, κάπως, ως δική μου! Όσο για το καλάθι των
αχρήστων, όπου κατέληξαν τα 36 τραγούδια του Θ.Π. ­ όπως και εκατοντάδων άλλων
­ σας συνιστώ να βρείτε και να διαβάσετε το βιβλίο του Μπάμπη Άννινου «Ο
Σύλλογος των Εισαγγελέων» (Ελευθερουδάκης, 1925). Θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια!
Και θα αντιληφθείτε, ότι όσα τραβάω εγώ σήμερα, δεν είναι τίποτα, μπροστά σ’
αυτά που τραβούσαν οι συνάδελφοί μου, άλλες εποχές, πολύ καλύτερες από τη σημερινή…