ΜΑΤΙΕΣ Τα «κινητά»

«ΣΤΟ ΖΕΝΙΘ ο πόλεμος προσφορών για τα κινητά», έγραφαν «ΤΑ ΝΕΑ» την περασμένη
Πέμπτη (ρεπορτάζ Ν. Κωτσικόπουλου) και αράδιαζαν τα δώρα (τηλεοράσεις,
ηλεκτρονικά βιντεοπαιχνίδια, φούρνους μικροκυμάτων, φωτογραφικές μηχανές) που
προσφέρουν η Πάναφον και η Τελεστέτ για ν’ αυξήσουν την πελατεία τους και να
αντιμετωπίσουν την ΚοσμΟΤΕ με τα φτηνά τιμολόγια.

Τα διάβασε, όλ’ αυτά, ο φίλος μου ο Δημητράκης (σαΐνι στις δουλειές του
ποδαριού, ψιλολαθρέμπορος, ψιλοτοκογλύφος και γενικώς «άνθρωπος της εποχής»)
και μελαγχόλησε: «Πάει ο καιρός που τα “κινητά” ήταν για τους άρχοντες και
τους νεόπλουτους χωρικούς», μου είπε. «Τώρα», πρόσθεσε, «θα αποκτήσει “κινητό”
και η κουτσή Μαρία…».

Δεν έχει άδικο. Σήμερα, στους δέκα Αλβανούς που εργάζονται σε οικοδομές (με
ακρωτηριασμένο μεροκάματο και χωρίς ΙΚΑ, βεβαίως) οι τέσσερις διαθέτουν
«κινητό»! Το χώνουν στη μέση, κάτω απ’ τη ζώνη, όπως οι παλιοί χασάπηδες το
μαχαίρι και χτίζουν μ’ αυτό, βάφουν μ’ αυτό, κουβαλάνε καροτσάκι μ’ αυτό ­ δεν
το αποχωρίζονται στιγμή!

Ρώτησα τον κηπουρό της «θείας Χρυσούλας» (Αλβανό, επίσης), που ποτίζει,
κλαδεύει, σκαλίζει και φυτεύει, με το «κινητό» να κρέμεται από την κωλότσεπη,
«τι το θες το τηλέφωνο, χρυσέ μου άνθρωπε, εδώ, μέσα στα χώματα και τις
λάσπες;». Και μου απάντησε: «Είναι ωραίο πράγμα! Αριστοκρατικό!». «Σου
τηλεφωνεί κανείς την ώρα της δουλειάς;» ξαναρώτησα. «Όχι. Αλλά τηλεφωνάω εγώ,
στους κολλητούς μου, για φιγούρα…».

Αν τ’ άκουγε αυτά ο Δημητράκης θα γινόταν, σίγουρα, έξω φρενών. Αλλά αμφιβάλλω
αν θ’ αποχωριζόταν τα δύο «κινητά» του, που τα χρησιμοποιεί, συνεχώς, καθώς
τρέχει, σαν δαιμονισμένος, με τη μοτοσυκλέτα, απ’ το πρωί ώς το βράδυ, «για το
μεροκάματο». Γι’ αυτό και τις προάλλες του ‘γραψα μια μαντιναδούλα και του την
έστειλα στο σπίτι, με τηλεγράφημα. Λέει: «Όταν πεθάνω βάλτε μου / το «κινητό»
στο μνήμα. / Μα μη με θάψετε βαθιά / γιατί δεν θα ‘χει… σήμα!».

Ο Δημητράκης… που δεν έχει μόνο δύο «κινητά», αλλά κι ό,τι φοράει ­ κάλτσες,
εσώρουχα, παπούτσια, κοστούμια, γραβάτες, πουκάμισα κ.λπ. ­ είναι Αρμάνι,
Μπος, Μπουλγκάρι και δεν συμμαζεύεται. Όταν τον κοιτάζω ειρωνικά, επειδή είναι
στολισμένος σαν λατέρνα, μου δικαιολογείται. «Συχώρα με, πρόεδρε, που ντύνομαι
έτσι, αλλά όπως σου έχω πει πλειστάκις είμαι νεόπλουτος χωρικός. Κι ο
νεόπλουτος χωρικός πρέπει να ‘χει Μπεμβέ, ρόλεξ, “κινητό” και να φοράει ρούχα
από μεγάλες φίρμες. Με εννόησες;».

Ευτυχώς που έχει το γνώθι σαυτόν και την εξυπνάδα να αυτοσαρκάζεται…