ΜΑΤΙΕΣ Εκλογές…

ΕΚΛΟΓΙΚΟ βιβλιάριο απέκτησα το 1957. Πριν από 41 χρόνια. Έχω ψηφίσει σε 2
δημοψηφίσματα και 29 εκλογικές αναμετρήσεις. Όλες αυτές τις φορές, με εξαίρεση
την εποχή της δικτατορίας, που τα αποτελέσματα ήταν γνωστά εκ των προτέρων,
τέτοια μέρα (Κυριακή), τέτοια ώρα (βραδάκι), ένιωθα, πάντα, ένα σφίξιμο στην
καρδιά, περιμένοντας ν’ ανοίξουν οι κάλπες. Και, βέβαια, στηνόμουνα μπρος στο
ραδιόφωνο και, αργότερα, στην τηλεόραση, για να μάθω ­ όπως έκανε κι όλος ο
άλλος κόσμος, άλλωστε ­ «τι παιδί θα βγάλει η γέννα»…

Κυριακή βραδάκι, λοιπόν, που γράφω αυτές τις γραμμές. Η τηλεόραση είναι
ανοιχτή και οι «αναλυτές» έχουν πάρει τις θέσεις τους. Δεν νιώθω, όμως, κανένα
σφίξιμο στην καρδιά. Τι μου συμβαίνει; Κουράστηκα; Βαρέθηκα; Επηρεάσθηκα από
την αδιαφορία που έδειξε η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, για τούτες τις
εκλογές; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι πως αισθάνομαι πολύ έντονα ότι και οι
σημερινές εκλογές δεν είναι για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κυρίως, είναι για τα
κομματικά νιτερέσα. Να χάσει Νομαρχίες και Δήμους το ΠΑΣΟΚ περιμένει και
εύχεται η Ν.Δ., για να το εκμεταλλευθεί. Να κρατήσει τις δυνάμεις του
περιμένει και εύχεται το ΠΑΣΟΚ, για τους ίδιους λόγους. Και η Τοπική
Αυτοδιοίκηση, «το κύτταρο της Δημοκρατίας» και μπλα μπλα, χάνεται στη γωνιά
του δρόμου…

Σκέπτομαι: πότε, αλήθεια, θα φτάσει ο καιρός που ο λαός, ψηφίζοντας τους
νοικοκύρηδες, τους προκομμένους, τους άξιους, τους χωρίς κομματικές ταμπέλες
υποψηφίους, θα εξαναγκάσει τα κόμματα να πάψουν να ανακατεύονται στις εκλογές
της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Πότε θα καταλάβει ο λαός πως πρέπει να νοιάζεται
για τη γειτονιά του, χωρίς να παρασύρεται από το τι λέει ο Σημίτης, ο
Καραμανλής, η Παπαρήγα, ο Κωνσταντόπουλος και ο Τσοβόλας;

Σκέπτομαι, επίσης, αυτή την ώρα και κάποιους φίλους μου ­ και είναι αρκετοί ­
που έχουν βάλει για νομάρχες, δήμαρχοι, νομαρχιακοί και δημοτικοί σύμβουλοι
και μελαγχολώ. Γιατί, αν δεν εκλεγούν ­ και αξίζει να εκλεγούν ­ θα
αποτραβηχτούν στην άκρη τους, πικραμένοι. Κι αν εκλεγούν, μετά την πρώτη χαρά,
θα συναντήσουν μπροστά τους μύρια εμπόδια και θα απογοητευθούν: δεν παλεύεται
εύκολα αυτό το θεριό που λέγεται «κεντρική διοίκηση».

Κακά τα ψέματα: προχώρησε μερικά βήματα η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά ελάχιστα
πράγματα μπορείς να φτιάξεις. Το κουμάντο το κάνει η κυβέρνηση. Εκείνη έχει τα
λεφτά, εκείνη σχεδιάζει, εκείνη αποφασίζει. Και για την Τοπική Αυτοδιοίκηση
μένουν κάτι ψίχουλα. Πασπαλισμένα με ζαχαρένια λόγια. Και ένα ασφυκτικό
νομοθετικό πλαίσιο, που δεν αφήνει περιθώρια για σημαντικές πρωτοβουλίες. Δυστυχώς.