[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μια απάντηση στον Κώστα Σημίτη και στη συγκέντρωση της Καλλιθέας θέλησε να
δώσει χθες το βράδυ ο Κώστας Καραμανλής, αλλά δεν τα κατάφερε. Η συγκέντρωση
ήταν μικρή, η πλατεία δεν γέμισε και τώρα θα πρέπει να το ξανασκεφτεί αν
επιχειρήσει άλλο ανάλογο εγχείρημα.

ΕΠΙ ΤΟΥ παρόντος και παρά την προχθεσινή, ασφαλώς ικανοποιητική, συγκέντρωση
του Κώστα Σημίτη στο Αγρίνιο τα συμπεράσματα από την προεκλογική κίνηση των
δημοτικών εκλογών είναι μάλλον πολύ μελαγχολικά για την πολιτική. Συγκινεί όλο
και λιγότερο τους πολίτες και δεν καταφέρνει να κινητοποιήσει ούτε τους
οργανωμένους οπαδούς. Και αν αυτό συμβαίνει 14 ημέρες πριν από μια κρίσιμη,
όπως τη χαρακτηρίζουν και τα δύο μεγάλα κόμματα, εκλογική μάχη, τότε τα
συμπεράσματα είναι μάλλον αποκαρδιωτικά.

Επί της ουσίας τώρα, ο Κώστας Σημίτης έβγαλε προφανώς μια υποχρέωση (προς
στενούς συνεργάτες του, όπως είναι οι υφυπουργοί Χρ. Βερελής και Αλ. Μπαλτάς)
με την περιοδεία στην Αιτωλοακαρνανία και έδειξε επιμονή στην τακτική που
εγκαινίασε στην Καλλιθέα: πολιτικός λόγος για το σήμερα, με ευρείες αναφορές
στο χθες ­ στον Α. Παπανδρέου και στη δεκαετία του ’80.

Ο Κ. Καραμανλής «θυμήθηκε» στο προαύλιο του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας το
«δοξασμένο» χθες των «Κενταύρων» και των «Ρέιντζερς» με μια φρασεολογία που
παρέπεμπε στην αντιπολιτευτική τακτική του Ευάγγελου Αβέρωφ. Πλαστικά
σημαιάκια, οργισμένα πρόσωπα και συνθήματα από τα μεγάφωνα συνέθεταν το
γηρασμένο σκηνικό μιας συγκέντρωσης που, παραμονές του 2000, χρειάστηκε να
ξεθάψει τον φόβο του «πρασινοφρουρού» για να «ζεσταθεί». Προσπάθεια επί
ματαίω…

(Σελ. 7

και 13).

Όμως το θέμα του Σαββατοκύριακου δεν ήταν οι συγκεντρώσεις των πολιτικών
αρχηγών. Ήταν ο θάνατος του Ελληνορουμάνου κακοποιού Σορίν Ματέι, που
πυροδότησε ένα νέο κύκλο συζητήσεων, για το αν αυτό το ελληνικό κράτος μπορεί
να λειτουργήσει έστω και υποτυπωδώς. Η καινούργια εστία αμφισβήτησης αφορά το
αν και κατά πόσο είχε διαγνωστεί σωστά η κατάσταση του Ματέι, που όπως
αποδείχτηκε μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο των φυλακών
Κορυδαλλού, χωρίς ουσιαστικά σοβαρή περίθαλψη.

(Σελ. 19,

20,

21).

Ακριβώς αυτό το κράτος είναι και το θέμα της αποκλειστικής συνέντευξης που
παραχώρησε στα «ΝΕΑ» ο υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και
Αποκέντρωσης Αλέκος Παπαδόπουλος. Που ζητεί, στην πραγματικότητα προτείνει, να
τεθεί τέλος στην ανοχή που επιδεικνύει το κράτος έναντι της εφαρμογής του
νόμου. Και υπενθυμίζει μια ιστορική ρήση του Ντε Γκωλ ­ «θέλουμε δεξιά
αστυνομία και αριστερή διανόηση για το καλό της δημοκρατίας» ­ για να
καταγγείλει τη χαλαρότητα και την ανεκτικότητα της ΕΛ.ΑΣ. ως τη μόνη υπεύθυνη
για την εγκληματικότητα.

(Σελ. 14, 15).

Το παζλ στην πολιτική επικαιρότητα συμπληρώνει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Άκης
Τσοχατζόπουλος που συναντήθηκε στα Σκόπια με τον Τούρκο ομόλογό του και
συζήτησαν επί δυόμισι ώρες οτιδήποτε άλλο εκτός από τα… ελληνοτουρκικά! Το
πώς έγινε αυτό το γνωρίζουν προφανώς οι δυο τους. Εμείς κρατάμε την προτροπή
του Α. Τσοχατζόπουλου ότι «πρέπει να ξεφύγουμε από το σύνδρομο των
ελληνοτουρκικών προβλημάτων». Εύκολο είναι;

(Σελ. 12).