ΜΑΤΙΕΣ Οι αμέριμνοι

ΡΩΤΗΣΑ, κάποτε, τη θρυλική Γαβριέλλα, που ισχυριζόταν ­ και, σίγουρα, έλεγε
την αλήθεια ­ πως είχε πλαγιάσει, για επαγγελματικούς λόγους ή για το κέφι
της, με χιλιάδες αρσενικά: «Ποιοι άντρες είναι οι καλύτεροι εραστές; Οι
μελαχρινοί; Οι ξανθοί; Οι ψηλοί; Οι κοντοί; Οι Έλληνες; Οι Ευρωπαίοι; Οι
Ανατολίτες; Οι Αφρικανοί; Οι μορφωμένοι; Οι αγράμματοι; Οι μπρατσαδεροί; Τα
ψοφίμια; Οι βόρειοι; Οι μεσογειακοί; Οι επιστήμονες; Οι μπετατζήδες; Οι
καλλιτέχνες; Οι αθλητές;». Με κοίταξε με περιφρόνηση, τράβηξε μια ρουφηξιά απ’
το τσιγάρο της και μου απάντησε: «Όσα είπες, είναι τρίχες! Οι καλύτεροι
εραστές, είναι οι αμέριμνοι».

Το πόσο δίκιο είχε η πολύπειρη Γαβριέλλα, το απέδειξε πρόσφατη έρευνα του
Ελληνικού Σεξολογικού Ινστιτούτου. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, που έγινε σε
300 άνδρες 20-35 ετών, «οι περισσότεροι νέοι αυτής της ηλικίας ­ αντιγράφω από
τις εφημερίδες ­ δεν τα πάνε καλά με το σεξ. Ο λόγος: Δεν έχουν χρόνο για
ανθρώπινη επικοινωνία, έχουν άγχος για το επάγγελμά τους, τρέχουν όλη τη μέρα
για να τα προλάβουν όλα, έχουν επωμισθεί μεγάλες ευθύνες, κουράζονται από την
πολύωρη εργασία τους, έχουν αβεβαιότητα για το μέλλον τους. Ένα ποσοστό 36%
από τους νέους αυτούς έχει αραιότατες έως καθόλου σεξουαλικές σχέσεις, ένα 24%
μόνο μία ερωτική επαφή την εβδομάδα, ένα 33% δύο τρεις την εβδομάδα και μοναχά
ένα 6,3% πάνω από τρεις την εβδομάδα».

Σ’ αυτούς τους παράγοντες, που τινάζουν στον αέρα την απαραίτητη για το σεξ
αμεριμνησία, θα πρόσθετα κι άλλον έναν: στις μέρες μας, η θάλασσα έγινε
γιαούρτι. Ο νέος, όποια ώρα θέλει, μπορεί να αποκτήσει ερωτική σύντροφο. Δεν
βλέπει τη γυναίκα με το κιάλι, όπως την έβλεπαν οι παλιοί. Και δεν την
επιθυμεί. Ή την επιθυμεί σε πολύ μικρό βαθμό.

Μιλάω συχνά, με γυναίκες 25-40 ετών. Για όλα τα θέματα. Και για το σεξ. Μου
λένε: «Είμαστε όμορφες, δεν έχουμε ταμπού, ντυνόμαστε ωραία, μυρίζουμε ωραία,
προσπαθούμε να φαινόμαστε πρόσχαρες, αλλά οι άντρες των 25, των 30 χρόνων, στη
μεγάλη πλειοψηφία τους, σα να μας φοβούνται, σα να μας βαριούνται. Το σίγουρο
είναι ότι δείχνουν να μη μας επιθυμούν». Κάτι τέτοιες εξομολογήσεις, όλο
πίκρα, μ’ έσπρωξαν να πω στη συνάδελφο Αναστασία Παρετζόγλου (συνέντευξη στο
περιοδικό «Big», Μάιος 1998) ανάμεσα σε άλλα και τα εξής: «Με ρωτάς για τους
σημερινούς νέους. Ε, λοιπόν, οι νέοι, σήμερα, δεν κάνουν έρωτα (κάπως αλλιώς
το είπα…). Εμείς, μπήκαμε σ’ αυτή την ιστορία, από μικρά παιδιά. Με λαχτάρα!
Χωρίς άγχος. Το 1998, οι εικοσάρηδες φοβούνται το AIDS, έχουν μοναξιά,
ταλαιπωρούνται από χιλιάδες προβλήματα…».

Σκέφτομαι τα «Καμάκια» του Βασιλικού και τα «Μερόνυχτα Φραγκφούρτης» του
Σουρούνη. Και λέω: Πόσο θα μελαγχολούσαν οι ήρωες αυτών των βιβλίων, αν
διάβαζαν τα αποτελέσματα της έρευνας του Σεξολογικού Ινστιτούτου…