ΜΑΤΙΕΣ Ο Τσιτσάνης

ΗΘΕΛΑ να ‘μαι στα Τρίκαλα αυτές τις μέρες. Αυτές τις μέρες (6-13/9/98) που η
Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων τιμά, για δεύτερη χρονιά, τη μνήμη του Β.
Τσιτσάνη. Του μεγάλου δημιουργού ­ συνθέτης, οργανοπαίκτης, τραγουδιστής,
στιχουργός ­ που πήρε το ρεμπέτικο τραγούδι από το περιθώριο και το
μεταμόρφωσε. Το γέμισε τρυφερότητα, ευγένεια και χάρη. Και το έκανε λαϊκό. Και
το άπλωσε σε όλη την Ελλάδα. (Δεν θα ξεχάσω μια συγκλονιστική σελίδα του
Ρένου, στην «Πυραμίδα ’67», όπου, τα βράδια, μετά τη μάχη, στον Εμφύλιο, και
οι «από δω» και οι «από κει», τ’ αδέλφια, οι Έλληνες, που αλληλοσφάζονταν,
έβαζαν το ίδιο τραγούδι στον φωνόγραφο, το «Κάποια μάνα αναστενάζει», για να
θυμηθούν, να κλάψουν, να ημερέψουν…).

Ήθελα να ‘μαι στα Τρίκαλα, τουλάχιστον αυτό το Σαββατοκύριακο, που
κορυφώνονται οι εκδηλώσεις. Και το ‘χα πει στον φίλο μου τον Κώστα Βίρβο, αλλά
και στον άξιο νομάρχη Στέφανο Πατραμάνη, που καθιέρωσε τα «Τσιτσάνεια». Και
είχα δεχτεί να είμαι στην επιτροπή που θα επιλέξει τα τραγούδια για τα βραβεία
Τσιτσάνη (μουσικής), Καλδάρα (συνόλου) και Βίρβου (στίχου), μαζί με τον
Γεραμάνη, τον Χατζηδουλή και άλλους. Δυστυχώς, όμως, δεν θα πάω στα Τρίκαλα:
μου βγήκε, για την Κυριακή, ένα ξαφνικό ταξίδι στο εξωτερικό…

Θέλω, πάντως, να σφίξω το χέρι του Στέφανου Πατραμάνη, για τις πολιτιστικές
πρωτοβουλίες που παίρνει. Τον γνώρισα τον Πατραμάνη. Έχει ανοιχτό μυαλό και
μεγάλες ευαισθησίες. Κι έχει δίπλα του και μια γυναίκα, τη γυναίκα του, που
είναι άνθρωπος με υψηλές ποιότητες. Συγχαρητήρια, επίσης, αξίζουν για τους
ίδιους λόγους και στον σπουδαίο Κώστα Βίρβο. Που τίμησε και τιμά, με το έργο
του και τους αγώνες του, τη γενέτειρά του.

Για τον Τσιτσάνη τι να πω; Θα επαναλάβω, μόνο, τη φράση του Γιάννη Τσαρούχη:
«Η μουσική του Τσιτσάνη είναι το μοναδικό πράγμα που δείχνει ότι σ’ αυτό τον
τόπο έχουμε πολιτισμό». Και θα προσθέσω ότι ήταν δάσκαλος όλων. Και του
Θεοδωράκη ­ το έχει δηλώσει ο ίδιος ­ και του Χατζιδάκι και του Ξαρχάκου και
του Μαρκόπουλου και του Κουγιουμτζή και του Λοΐζου, αλλά και του Γκάτσου και
της Παπαγιαννοπούλου και του Χριστοδούλου. Εμένα μ’ έμαθε να γράφω χωρίς
φιοριτούρες. Και με έπεισε πως «αν ένα τραγούδι δεν συγκινήσει, πριν απ’ όλα,
εσένα που το γράφεις, δεν πρόκειται να συγκινήσει κανέναν…».