ΜΑΤΙΕΣ Επιστροφή

ΝΑ ‘ΜΑΙ και πάλι εδώ όλο τσαντίλα βέβαια, γιατί το καλοκαίρι συνεχίζεται και
εγώ βρίσκομαι στην Αθήνα, που βρωμοκοπάει και είναι πηγμένη στ’ αυτοκίνητα,
γιατί το χαρτί που γράφω είναι άδειο και πρέπει να το γεμίσω, γιατί η Λέσβος
είναι εκεί, στη θέση της και ευωδιάζει, γιατί η παρέα του Μόλυβου αυτή την ώρα
κολυμπάει, χαρτοπαίζει, ταβλοπαίζει ή ξεκινάει για τη Λάμνα ­ στη μέση του
πελάγου, ανάμεσα Ελλάδας και Τουρκίας ­ με πετονιές και δολώματα, για
μελανούρια του μισού κιλού και φαγκρόπουλα…

Δεν είχαμε πολύ κόσμο εφέτος στον Μόλυβο. Κι αυτό είναι ευλογία για μας τους
παραθεριστές, που τρέχουμε σε ελεύθερες αμμουδιές, τρώμε καλύτερα, κοιμόμαστε
καλύτερα. Ρώτα, όμως, και τους ντόπιους που ζουν πια αποκλειστικά σχεδόν από
τον τουρισμό… Έχουν κάθε λόγο να γκρινιάζουν και να βλέπουν το μέλλον με
γκρίζα χρώματα…

Παλιά, στη δεκαετία του ’80 κυρίως, το να νοικιάσεις ένα δωμάτιο στον Μόλυβο ­
αλλά και στην Πέτρα ­ το τρίμηνο της «αιχμής» ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση. Τώρα,
δυσκολία υπάρχει μόνο τον Αύγουστο, γιατί φτάνουν στο νησί και το κατακλύζουν
χιλιάδες Έλληνες, από τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, αλλά και τη νότια Ελλάδα. Οι
ξένοι χρόνο με τον χρόνο όλο και λιγοστεύουν. Και ο τουρισμός του Μόλυβου
στους ξένους βασίζεται πρωτίστως. Γιατί οι ξένοι, μέσω πρακτορείων, κλείνουν
δωμάτια ­ έκλειναν πιο σωστά ­ από τα μέσα του Απρίλη ως και τον Σεπτέμβριο!

Τι συνέβη και άλλαξαν τα πράγματα; Ο Μόλυβος που άλλοτε υπήρχε στα καλοκαιρινά
όνειρα των Βρετανών, των Γερμανών, των Σκανδιναβών, των Αυστριακών και των
Γάλλων, βγήκε από τη μέση; Και τι έφταιξε γι’ αυτό; Τα πρακτορεία άρχισαν να
παίρνουν μεγαλύτερες προμήθειες από τα ξενοδοχεία και τα δωμάτια άλλων
παραθεριστικών κέντρων; Ή απλώς το μαγικό ­ πράγματι ­ αυτό χωριό έπαψε,
προσκαίρως φαντάζομαι, να είναι της μόδας;

Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι πως την εποχή που η Υακίνθη, πιτσιρίκα, έτρεχε
με το ποδηλατάκι της στις γειτονιές του Μόλυβου, Ιούλιο μήνα, το χωριό ήταν
πλημμυρισμένο από τουρίστες, ενώ τώρα δεν είναι. Υπάρχει μια πτώση, σε
σύγκριση με το «χρυσό παρελθόν», γύρω στο 50%! Και αυτή η δραματική πτώση
πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τους ενδιαφερόμενους. Που οφείλουν να βρουν πώς ­
με έντονη διαφήμιση, καθαριότητα, περιποίηση, φτηνές τιμές, όμορφα φαγητά,
μουσική, πολιτιστικές εκδηλώσεις ­ θα ξαναγεμίσει με ξένους το χωριό.

Καλό καλοκαίρι, πάντοτε…