|
«Μας λείπουν οι Ντανίλοβιτς, Ντίβατς, Σάβιτς και Πάσπαλι στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας» εξομολογείται ο Ντέγιαν Μποντίρογκα
|
ΕΙΝΑΙ το «γελαστό παιδί» του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Απόψε όμως δεν θα
αστειεύεται. Εκεί στο ΟΑΚΑ όπου τη νέα χρονιά θα γνωρίζει την αποθέωση από
τους φίλους του Παναθηναϊκού, ο Μποντίρογκα θα είναι απόψε ο «μεγάλος αντίπαλος».
Παίκτης-ορχήστρα, μόλις στα 25 του είναι αρχηγός της μεγάλης των «πλάβι
σχολής». Ο Παναγιώτης Γιαννάκης «πονοκεφαλιάζει» για το μαρκάρισμά του, όπως
όλοι οι προπονητές που τον έχουν βρει στον δρόμο τους. Σε μια συνέντευξη εφ’
όλης της ύλης στην «ΟΜΑΔΑ» ο Ντέγιαν Μποντίρογκα δηλώνει χωρίς αποστροφές ότι
ήρθε μαζί με την… παρέα του για το χρυσό. Θεωρεί το αποψινό ματς με την
Ελλάδα το δυσκολότερο, αφού θα έχει να αντιμετωπίσει… έξι παίκτες. «Θα
πρέπει να παίξουμε όσο γίνεται καλύτερα, αφού η ομάδα σας θα έχει τη
συμπαράσταση του κόσμου, που είναι θερμός και τη βοηθάει σημαντικά», λέει
χαρακτηριστικά ο παίκτης του Παναθηναϊκού, που μιλάει ακόμη για τη νέα του
ομάδα αλλά και για τον εαυτό του.
Πόσο διαφορετικό είναι το αποψινό ματς από εκείνα του 1995;
«Όλα τα παιχνίδια, μεταξύ των δύο ομάδων, είναι δύσκολα. Όπως και τότε, το
1995, όταν βρεθήκαμε να χάνουμε ακόμη και με 10 – 15 πόντους. Ευτυχώς όμως στο
τέλος φύγαμε εμείς νικητές από το γήπεδο».
Πού πιστεύεις ότι θα κριθεί απόψε το παιχνίδι;
«Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να πω… Είναι το μυστικό μας… Όμως ειλικρινά
είναι ένα ντέρμπι και όλα αυτά τα ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες. Αν κάτι
δεν προσέξεις, αν χάνεις μια – δυο βολές, μπορεί να χάσεις και τον αγώνα.
Πρέπει να προσέξουμε σε όλη τη διάρκειά του».
Από το 1995 οι άριστες σχέσεις μεταξύ Ελλάδας – Γιουγκοσλαβίας
δέχτηκαν πλήγμα. Άρχισε μια κόντρα.
«Είναι λογικό οι Έλληνες να υποστηρίζουν την ομάδα της πατρίδας τους. Δεν
πιστεύω, λοιπόν, ότι δεν μας συμπαθούν, αλλά αγαπούν την ομάδα τους. Για μας
ήταν μεγάλη έκπληξη στον τελικό του 1995, όταν υποστήριζαν τη Λιθουανία. Δεν
το περίμενα, γιατί ήμασταν δύο “αδελφοί λαοί”».
Τι φταίει για το πρόβλημα;
«Δεν ξέρω. Εμείς τότε δεν κάναμε κάτι που δεν ήταν σωστό. Δεν νομίζω ότι
υπάρχει κάτι για να μας κατηγορήσουν. Στενοχωρήθηκαν, ίσως, γιατί δεν
κατόρθωσαν να νικήσουν στον ημιτελικό. Λογικό είναι να αγαπούν την ομάδα της
χώρας τους. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν».
Η ένταση ίσως να είναι μεγαλύτερη, μετά το πρόβλημα που
δημιουργήθηκε με τους Γκούροβιτς, Τάρλατς, Στογιάκοβιτς.
«Δεν μπορώ να το σχολιάσω. Η εξήγηση πρέπει να ζητηθεί από εκείνους που είναι
πιο ψηλά από εμένα. Λυπάμαι πραγματικά που δεν είναι μαζί μας, γιατί όλοι τους
είναι σπουδαίοι παίκτες…».
Τέλος πάντων, η Γιουγκοσλαβία αν και ανανεωμένη κάνει εντυπωσιακές εμφανίσεις.
«Όλοι όσοι λείπουν είναι μεγάλοι παίκτες. Ντανίλοβιτς, Ντίβατς, Σάβιτς και
Πάσπαλι ήταν ο κορμός της Γιουγκοσλαβίας τα τελευταία χρόνια. Είναι δύσκολο να
περιγράψουμε πόσο λείπουν. Έχουμε όμως παίκτες που είναι ικανοί να διατηρήσουν
την ομάδα ψηλά. Το ταλέντο υπάρχει και περισσεύει. Δύο ολόκληρους μήνες
προετοιμαζόμασταν για να είμαστε έτοιμοι και να φτιάξουμε την ομάδα».
Δεν υπάρχει άγχος με τόσο νέα παιδιά;
«Είναι σίγουρο ότι υπάρχει άγχος. Όλοι όμως ξέρουν ότι πρέπει να δώσουν τον
καλύτερό τους εαυτό, ώστε να αντικαταστήσουν τους παίκτες που απουσιάζουν και
να μην “κλαίμε” μετά για αυτούς. Να μη φανεί η απουσία τους».
Μόλις στα 25 σου είσαι ουσιαστικά ο «αρχηγός» της ομάδας,
αφού ο Τζόρτζεβιτς δεν είναι ακόμη σε καλή κατάσταση.
Είσαι έτοιμος για αυτό τον ρόλο;
«Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι ο αρχηγός της. Δεν είμαι απλώς έτοιμος, αλλά
πανέτοιμος. Δεν με αγχώνει που έχουμε πολλούς απόντες και θα δώσω όλες μου τις
δυνάμεις για να βοηθήσω την ομάδα μας να φτάσει εκεί όπου πρέπει…».
Πόσο έτοιμη είναι η Γιουγκοσλαβία;
«Είμαστε έτοιμοι να πάρουμε το χρυσό…».
Νομίζεις ότι το κίνητρο για τη μεταγραφή που ίσως να έχουν τα νέα
παιδιά είναι ατού της ομάδας για τη διάκριση;
«Κατ’ αρχάς πιστεύω ότι θα δείξουμε ξανά ότι η Γιουγκοσλαβία δουλεύει πολύ και
συνεχώς βγάζει ταλέντα. Οι περισσότεροι παίκτες είχαν διακρίσεις με τις ομάδες
τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η Παρτιζάν πήγε στο Φάιναλ Φορ. Ο Ερυθρός
Αστέρας είχε πολύ καλή πορεία… Παράλληλα συμφωνώ ότι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
είναι μια μεγάλη ευκαιρία για τους νέους παίκτες της ομάδας να τραβήξουν το
ενδιαφέρον από μεγάλες ομάδες και να κάνουν την καριέρα που αξίζουν».
Θα ήθελες να είναι ήταν εδώ η Dream Team;
«Το ρωτάς; Είναι πολύ άσχημο και για το μπάσκετ αλλά και για τους φιλάθλους
ότι δεν ήρθε. Όλοι θέλουν να παρακολουθήσουν τους καλύτερους παίκτες στον
κόσμο και όλοι οι μπασκετμπολίστες θέλουν να παίξουν κόντρα σε αυτούς. Είναι
μεγάλη πρόκληση και θεωρώ ότι όταν παίζεις με καλύτερους, βελτιώνεσαι».
Πιστεύεις ότι θα υπάρξει κάποτε ομάδα που θα μπορέσει να τους νικήσει;
«Δύσκολο. Αλλά το μπάσκετ έχει κάνει μεγάλη πρόοδο σε όλον τον κόσμο. Η στιγμή
νομίζω ότι πλησιάζει. Όμως για να τους νικήσεις πρέπει να παίξει πρώτα 10 – 15
φορές μαζί τους. Δεν μπορεί να τα καταφέρεις, αν τους αντιμετωπίζεις μία φορά
την τετραετία».
Αν μπορούσες να διαλέξεις έναν παίκτη από τις άλλες 15 ομάδες για
συμπαίκτη σου, ποιον θα διάλεγες;
«Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολλοί που είναι αξιόλογοι. Προτιμώ όμως να μείνω
με τους 11 που έχω δίπλα μου. Για μένα αυτή τη στιγμή είναι οι καλύτεροι».
Τι στοίχημα θα έβαζες για το εφετινό Μουντομπάσκετ;
«Εμείς συμμετέχουμε σε κάθε πρωτάθλημα για να πάμε στην υψηλότερη θέση. Δεν
μιλάμε πολύ, αλλά πιστεύουμε στους εαυτούς μας και στις ικανότητες μας.
Βάζουμε τον στόχο μας και δουλεύουμε σκληρά για να τον πετύχουμε. Δεν βάζω
λοιπόν στοιχήματα, αλλά προσπαθώ να απολαμβάνω μετά τη γεύση της επιτυχίας…».
|
Ο Κρεζιμίρ Τσόσιτς γνώρισε στον Ντέγιαν Μποντίρογκα τη μεγαλύτερη αγάπη του. Την πορτοκαλί μπάλα
|
ΟΙ ΦΙΛΟΙ στη γειτονιά τού πρότειναν να παίζουν ποδόσφαιρο. Εκείνος όμως, αφού
χάζευε στην τηλεόραση τον Ντράζεν Πέτροβιτς να κάνει τα «μαγικά» του, έπαιρνε
μια μπάλα και προσπαθούσε να τον μιμηθεί σε ένα μικρό χώρο κοντά στο σπίτι του.
«Ο Ντράζεν ήταν το ίνδαλμά μου. Κρατούσα στο μυαλό μου κάθε κίνηση που έκανε
και πήγαινα για ώρες σε ένα μικρό χώρο κοντά στο σπίτι μου και έκανα
προπόνηση, μέχρι να το επαναλάβω σωστά. Παράλληλα η Γιουγκοσλαβία τότε είχε
σπουδαία ομάδα και έτσι… αρνήθηκα τις προτάσεις των φίλων μου για το ποδόσφαιρο».
Ποια εποχή αυτά;
«Ήμουν 11 χρόνων… άρα γύρω στο 1984».
Θυμάσαι καθόλου το Ευρωμπάσκετ του 1987;
«Βέβαια. Γκάλης, Γιαννάκης, Χριστοδούλου, Φασούλας και… και… Φιλίππου.
Αυτή ήταν η 5άδα σας».
Από 11 χρόνων άρχισες λοιπόν το μπάσκετ;
«Στα 11 άρχισα να παίζω, όμως 13 χρόνων ασχολήθηκα για πρώτη φορά σοβαρά. Πήγα
στην ομάδα της πόλης μου, στη Ζρίνιεβατς, στην οποία έπαιξα για μια τριετία».
Ποιος σε ανακάλυψε;
«Το μπάσκετ το ξεκίνησα μόνος μου, βλέποντας τον Πέτροβιτς. Το 1989 όμως με
είδε ο Τσόσιτς που ήταν προπονητής στη Ζάνταρ και με πήρε στην ομάδα. Με
εμπιστεύτηκε και μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω την καριέρα που μέχρι τώρα έχω κάνει».
Σε έφερε και στην Ελλάδα το 1991. Τελικά με καθυστέρηση επτά
χρόνων ήρθε στη χώρα μας.
«Με έφερε, μαζί με τον Τάρλατς, για την ΑΕΚ. Δοκιμάστηκα και από τον Ολυμπιακό».
Λέγεται ότι δεν έμεινες, γιατί δεν δέχθηκες να «ελληνοποιηθείς».
«Είχα προτάσεις από πολλές ελληνικές ομάδες. Είχα όμως προτάσεις και από την
Ιταλία. Ο Μπόγκταν Τάνιεβιτς ήταν στη Στεφανέλ Τριέστε και ήθελε πολύ να πάω
στην ομάδα του. Η πρόταση ήταν παρά πολύ καλή και δέχθηκα, γιατί θεώρησα ότι
ήταν η καλύτερη επιλογή για εμένα».
Η τεχνική σου, παρά το ύψος σου, είναι εντυπωσιακή.
Αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί με το ότι ψήλωσες ξαφνικά;
«Όχι, ήμουν ψηλός από μικρός, όπως από μικρό με χρησιμοποιούσουν σαν πλέι
μέικερ. Πάντα έπαιζα στις θέσεις της περιφέρειας».
Ποια θέση σου αρέσει πιο πολύ;
«Πιο πολύ μου αρέσει το μπάσκετ…».
Είσαι μόλις 25 χρόνων, όμως έχεις κερδίσει σχεδόν τα πάντα.
Έχεις εξασφαλίσει οικονομικά το μέλλον σου. Τι άλλο μπορεί να
θέλει ένας 25χρονος από την καριέρα του; Ποιο είναι το κίνητρο
για να παίζει;
«Αγαπάω το μπάσκετ παρά πολύ. Το οικονομικό δεν είναι για εμένα το πρώτο
πράγμα. Είμαι βέβαια επαγγελματίας, αλλά δεν είναι το πρώτο που με απασχολεί.
Πρέπει να είμαι ο πρώτος ξένος στην Ιταλία που έπαιξε σε ηλικία 19 χρόνων.
Είναι αλήθεια ότι έχω κερδίσει πολλά, όμως διψάω για νίκες. Είμαι αχόρταγος…
Μπορεί να είμαι 25 χρόνων, αλλά έχω εμπειρία που έχουν μόνο παίκτες ηλικίας 35
ετών και έχω για σύνθημα ότι “μόνο όταν νικάς γράφεις ιστορία”. Αυτό είναι που
με έκανε να πάω μπροστά και να δίνω το 100% στις προπονήσεις και στους αγώνες».
Αισθάνθηκες ποτέ ότι κουράστηκες;
«Συμπληρώνω τρία χρόνια που δεν έχω κάνει διακοπές. Ήρθε κάποια στιγμή που δεν
ήθελα να ακούω τον προπονητή, να μην πιάνω την μπάλα… Ούτε καν να βλέπω στην
τηλεόραση αγώνες. Είχα την ευκαιρία να ξεφύγω για 10-15 ημέρες. Όμως στις 7-8
μου έλειπε κάτι… Ξέρεις τι ήταν; Η πορτοκαλί μπάλα».
Ποιο ματς έχεις δει περισσότερες φορές στο βίντεο;
«Έχω πολλά καλά ματς. Όμως την πρώτη μου χρονιά στη Στεφανέλ Τριέστε, όταν
ήμουν 19 χρόνων, σημείωσα 51 πόντους κόντρα στη Ρέτζιο Καλάμπρια. Με την ίδια
χαρά βλέπω και τους αγώνες της Εθνικής μας στο Ευρωμπάσκετ του 1995, εδώ στην Αθήνα».
Αν διάλεγες τέσσερις παίκτες για να φτιάξεις τη δική σου… dream
team, ποιους θα διάλεγες;
«Πένι Χάρνταγουεϊ, Μάικλ Τζόρνταν, Βλάντε Ντίβατς και Ακίμ Ολάζουον, αν έπρεπε
να διαλέξω από το ΝΒΑ».
Δηλαδή εσύ θα ήσουν το 3άρι της ομάδας;
«(γέλια)… δεν με παγιδεύεις. Οι τρεις περιφερειακοί θα αλλάζαμε συνεχώς
θέσεις αφού και ο Τζόρνταν και εγώ θα μπορούσαμε να κατεβάζαμε την μπάλα…».
«ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ότι κανείς τους δεν θέλει τον τίτλο, όσο τον θέλω εγώ».
Η απάντηση του Ντέγιαν Μποντίρογκα είναι άμεση και αφοπλιστική. Γνωρίζει καλά,
όπως υποστηρίζει, την πίεση που ασκείται στους παίκτες των ελληνικών ομάδων
και στέλνει το μήνυμά του στους οπαδούς του Παναθηναϊκού.
«Διψάω για τίτλους, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλές ομάδες στην Ευρώπη
απέκτησαν καλούς παίκτες. Όλοι θέλουν αυτό που θέλω εγώ και ο Παναθηναϊκός. Με
λίγη τύχη, γιατί πάντα παίζει το ρόλο της, νομίζω ότι θα πάρουμε την Ευρωλίγκα
στο Μόναχο».
Αυτός είναι ο λόγος που σε οδήγησε στον Παναθηναϊκό; Το κίνητρο
της Ευρωλίγκα;
«Προτίμησα τον Παναθηναϊκό γιατί έχει στόχους. Βλέπει ψηλά, όπως θέλω να βλέπω
και εγώ. Αλλά και φυσικά γιατί μου πρότεινε ένα πολύ καλό συμβόλαιο. Μην κρυβόμαστε…».
Τι θα πεις σε έναν οπαδό της νέας σου ομάδας, αν σε σταματήσει στο
δρόμο και σε ρωτήσει: «τι θα κάνεις, ρε μεγάλε, στον Παναθηναϊκό»;
«Ξέρω ότι όποιος και αν είναι θα θέλει το πρωτάθλημα. Μα και εγώ το θέλω. Ξέρω
ότι είναι φανατισμένοι, όμως κανένας τους δεν μπορεί να θέλει τον τίτλο όσο
εγώ. Αυτό θα του εξηγήσω».
Η Γιουγκοσλαβία… ενώνεται ξανά στον Παναθηναϊκό. Εσύ
Γιουγκοσλάβος, ο Ράτζα Κροάτης και ο Σούμποτιτς από την Σλοβενία.
«Η πολιτική δεν χωράει στον αθλητισμό. Γνωρίζω από που προέρχομαι, ποια χώρα
εκπροσωπώ, όπως το ίδιο ισχύει για όλους. Όμως όταν παίζουμε σε μια ομάδα,
πρέπει να μιλάμε με τη… γλώσσα του μπάσκετ. Γινόμαστε μέλη μιας οικογένειας
που έχει κοινό στόχο».
Το όνειρο του ΝΒΑ παραμένει ζωντανό;
«Βέβαια. Κάθε παίκτης που είναι φιλόδοξος ονειρεύεται να παίξει στο ΝΒΑ. Εγώ
θα πάω όταν αισθάνομαι έτοιμος ότι θα μείνω 3-4 χρόνια και μετά θα τελειώσω
την καριέρα μου».
Δηλαδή θα μείνεις άλλα 3-4 χρόνια στην Ευρώπη;
«Όχι. Ένα χρόνο, ίσως δύο…».
Άρα ο Παναθηναϊκός είναι ο τελευταίος σου ευρωπαϊκός σταθμός;
«Μάλλον. Έχουμε με την νέα μου ομάδα συμβόλαιο 1+1».
Αν κάνουμε την πρόσθεση βγαίνει ότι στα 31, το αργότερα στα
32 σου, θα σταματήσεις το μπάσκετ.
«Είναι νωρίς ακόμη να μιλάω για την στιγμή που θα σταματήσω. Εκείνο που είναι
σίγουρο είναι ότι όταν μου πέφτει βαρύ να πάω στην προπόνηση, τότε θα βγάλω
για πάντα τα παπούτσια και τα αθλητικά ρούχα».
Όταν σταματήσεις, τι θα θες να θυμούνται για εσένα;
«Πω, πω (κτυπάει το ξύλινο τραπέζι)… Ξέρεις στη Γιουγκοσλαβία όταν δεν
θέλουμε κάτι να συμβεί, κτυπάμε ξύλο. Δεν θέλω να σκέφτομαι από τώρα ότι θα
σταματήσω το μπάσκετ. Αγαπάω τόσο πολύ το παιχνίδι, που δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι».
|
|
