ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καραμανλής

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει: «Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός
χωρίς καλλιέργεια πνευματική και με αρκετές γκρίζες σελίδες στο ιστορικό του
να αποθεώνεται συλλήβδην από τα ΜΜΕ και να υμνείται ακόμη και από τους
πολιτικούς του αντιπάλους. Αυτό δείχνει πόση δύναμη έχουν τα ταμπού και οι
μύθοι σε αυτόν τον τόπο. Όμως η ενορχηστρωμένη ομοβροντία επαίνων που
συνόδευσαν τον Κ. Καραμανλή στην τελευταία του κατοικία ενόχλησε πολλούς
δημοκρατικούς πολίτες που επιμένουν ­ σε πείσμα των καιρών ­ να διεκδικούν το
δικαίωμα στη μνήμη. Απλοί άνθρωποι του λαού εύλογα δυσαρεστήθηκαν
παρακολουθώντας αυτήν την πρωτοφανή πλαστογράφηση της ιστορίας
της μεταπολεμικής Ελλάδας, στην οποία πρωτοστάτησε, με φανατισμό, ο δεξιός
Τύπος ανακηρύσσοντας μονομερώς τον πολιτικό του αρχηγό σε ηγέτη όλων των
Ελλήνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η υμνολογία προς τον Καραμανλή είχε αρχίσει
μεθοδευμένα, εδώ και πολλά χρόνια, προτού πεθάνει, και μάλιστα από την
εποχή που ασκούσε ενεργό πολιτική. Άλλωστε, με το σκεπτικό αυτό η Ν.Δ.
θεωρούσε ότι το ΠΑΣΟΚ είχε, εξ ορισμού, την “υποχρέωση” να τον υπερψηφίσει για
Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 1985, κάτι που ευτυχώς δεν συνέβη. Έτσι, η
εκστρατεία της λήθης είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίς, με αποτέλεσμα τα ΜΜΕ να
συναγωνίζονται, κατά την τελευταία περίοδο, στην απόκρυψη της
σκοτεινής πολιτικής πλευράς του Καραμανλή. Η παγιωμένη τρομοκρατία και οι
συνεχείς και ανελέητοι διωγμοί των αριστερών και προοδευτικών πολιτών,
η αθλιότητα της βίας και νοθείας του ’61, το αυταρχικό κράτος της
“εθνικοφροσύνης” που ζητούσε, αναίσχυντα, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων
και οι τεράστιες ευθύνες για τη δημιουργία ενός πανίσχυρου
παρακράτους, που ξέφυγε από κάθε έλεγχο, ξεχάστηκαν εύκολα από τις
λαλίστατες εκείνες γραφίδες που δεν χάνουν ευκαιρία να λοιδορούν πολιτικούς
της “άλλης πλευράς” με το πρώτο τους στραβοπάτημα. Το εκτεταμένο φακέλωμα κάθε
δημοκρατικού πολίτη υπονόμευσε καίρια το σύστημα προστασίας των
ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και διέλυσε την
κοινωνική συνοχή, προετοιμάζοντας το έδαφος για μία στρατιωτική δικτατορία.
Δυστυχώς, η νεολαία δεν γνωρίζει και ούτε ενδιαφέρεται να μάθει την πρόσφατη
ιστορία. Όμως όσοι έζησαν επί των ημερών της “σιδηράς” διακυβέρνησης της χώρας
από τον Καραμανλή δεν μπορούν ­ και δεν επιτρέπεται ­ να ξεχνάνε το
ξύλο που έπεφτε άφθονο στις πορείες της ειρήνης, στις συγκεντρώσεις της ΕΔΑ,
στις διαδηλώσεις κατά του παλατιού και υπέρ του 15% για την παιδεία. Το κράτος
της πρώτης οκταετίας του Καραμανλή ήταν το “κράτος του χωροφύλακα” που
καλούσε τον πολίτη στο τμήμα “δι’ υπόθεσίν του”, εάν τυχόν αγόραζε “ΤΑ ΝΕΑ” ή
την “Αυγή” από το περίπτερο. Ας σημειωθεί επίσης ότι ο Καραμανλής που
υποτίθεται ότι “έσωσε” την Ελλάδα από τη χούντα ήταν εκείνος που άργησε επί
αρκετούς μήνες να αρθρώσει κάποιες λέξεις εναντίον του χουντικού
καθεστώτος. Όσο για τη δεύτερη επταετία Καραμανλή, δεν ισχύει, κατά τη γνώμη
μου, η κρατούσα άποψη που λέει ότι γύρισε “άλλος άνθρωπος” από το Παρίσι,
διότι συνεχίστηκε (με πιο εκλεπτυσμένο τρόπο) η αυταρχική του πολιτική
(π.χ. απαγόρευση παρουσίασης της αντιπολίτευσης στην κρατική τηλεόραση).
Αναμφίβολα, ο πολιτικός Καραμανλής έχει και θετικές πλευρές, αλλά οι αρνητικές
είναι τόσες πολλές που η ζυγαριά κλίνει εις βάρος του».