ΡΙΠΕΣ Γάτες…

ΟΥΤΕ γάτα ούτε ζημιά;

ΜΑ αν αυτή είναι η τακτική για ν’ αντιμετωπίζονται φαινόμενα…

ΟΠΩΣ τα τελευταία με τα άθλια «ανδραγαθήματα» τριών βουλευτών της Ν.Δ…

ΤΟΤΕ ουδείς λόγος συντρέχει να εκφωνούνται «πανηγυρικοί» για το δημόσιο ήθος…

ΚΑΙ από ουδένα ­ προς ουδένα ­ χρειάζεται ν’ ασκείται δημόσιος έλεγχος.

ΚΑΙ αν, όπως συνέβη με τον πρώτο των τριών, το θέμα λήγει μ’ έναν
«εξάψαλμο» στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος…

Ή ­ ακόμη χειρότερα ­ με την έκφραση λύπης για «μια άτυχη στιγμή»…

ΤΟΤΕ όλως περιττό είναι και αυτό το τυπικό, που μάλλον διακωμωδεί παρά
επανορθώνει βαρύτατα ολισθήματα.

ΔΙΟΤΙ το ελλείπον στη δημόσια ζωή ­ και δυστυχώς και στο ίδιο το
Κοινοβούλιο ­ δεν είναι τα υποκριτικά ηθικολογικά κηρύγματα…

ΟΥΤΕ η αυστηρότητα του κώδωνα από το υπερώον του Προεδρείου της Βουλής…

ΑΛΛΑ ο σεβασμός ­ κάθε φορά ­ προς το δημόσιο αίσθημα εκ μέρους των
εκλεγμένων εκπροσώπων.

ΚΑΙ η ευθύνη δεν ανήκει μόνο σε έναν έκαστο των βουλευτών…

ΠΑΡΑ ­ πρωτίστως ­ στα κόμματα και την ηγεσία τους.

ΚΑΙ γνωρίζουν ασφαλώς και κόμματα και ηγεσίες πως ο κοινοβουλευτισμός
έχει κανόνες πολιτικής ηθικής, που η παραβίασή τους…

ΟΤΑΝ μάλιστα κινδυνεύει αλόγιστα ­ και καθ’ υποτροπή ­ να υποβαθμίζεται…

ΕΧΕΙ συνέπειες σοβαρές τόσο στην ποιότητα του θεσμού όσο και στην
ποιότητα της Δημοκρατίας…

ΚΑΙ ας μην καμώνονται κάποιοι πως δεν το αντιλαμβάνονται.