ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Καραμανλής

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Σέργιος Τριανταρίδης, Τορόντο, Καναδάς, γράφει:

«Ας επιτραπεί να προσθέσω δυο λόγια στα όσα ειπώθηκαν για τον Κ. Καραμανλή.
Στην πιο παλιά παιδική του φωτογραφία είναι ντυμένος μακεδονομάχος με
φισεκλίκια και καριοφίλι στο σκλαβωμένο ακόμα Κιούπκιοϊ, κι ύστερα
γυμνασιόπαις στη Νέα Ζίχνη. Οι πρώτες του εμπειρίες, το οικογενειακό
περιβάλλον, ο δάσκαλος πατέρας, η ορφάνια και η επιβίωση, αισθήματα των
πεθαμένων, χωρισμοί, αλλά και η συνείδηση του παρελθόντος, η απειλή των
γειτόνων ασφαλώς θα υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες στη διαμόρφωση του χαρακτήρα
του ­ αυτός που ήταν. Μια εποχή τόσο μακρινή, που είναι δύσκολο σε μας να
νιώσουμε τον ψυχισμό της: ο Παύλος Μελάς, ο καπετάν Ζέζας, ο πρόξενος
Κορομηλάς, το άστρο του Βενιζέλου.

Πολλοί στέκονται στην υπολογισμένη επιλογή του παλατιού μετά τον θάνατο του
Παπάγου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πάντα κάποια άλλη ευκαιρία θα έβρισκε ή θα
δημιουργούσε. Ο Καραμανλής δεν ήταν τυχαίο δημιούργημα της συγκυρίας, αλλά
καρπός μεθοδικότητας και επιμονής. Είναι αχώνευτο στον μεσογειακό αυθορμητισμό
μας να καταλάβουμε και να ταυτιστούμε μ’ έναν άνθρωπο τόσο μοναχικό με
μετρημένο, που δεν έδειξε καμιά συναισθηματική πλευρά ή αδυναμία στον
χαρακτήρα του ­ εκτός ίσως από τη διαβόητη αποχώρηση του ‘ 63. Ένα δημόσιο
πρόσωπο με αισθήματα τελείως ιδιωτικά και ίσως περιορισμένα στο ελάχιστο.
Καθώς ο πατέρας. Μπορεί τελικά να ήταν αυτό που έθελγε. Λίγα λόγια και σταράτα
­ και μάλιστα με μακεδονίτικη ντοπιολαλιά. Αφού σφράγισε με τον άλφα ή βήτα
τρόπο την πολιτική επί 60 τόσα χρόνια, άλλωστε τέτοια μεγέθη δεν μπαίνουν στο
ζύγι, με τον θάνατό του κλείνει επίσημα για την πατρίδα μας ο 20ός αιώνας. Ας
το πάρουμε χαμπάρι.

Ο εικοστός αιώνας μάς έφερε ντροπές και ήττες, κινήματα και δικτατορίες,
διχασμούς και εμφυλίους. Πείνα, Κατοχή, καλπονοθείες. Και την αποστασίαν
αυτήν! Αλλά και κάποια πρόοδο, μικρή και εύθραυστη (εις βάρος μακραίωνων
παραδόσεων ­ έστω) και τη δημοκρατία. Μας έδωκε ακόμα τους Βαλκανικούς
Πολέμους και το «Όχι» του ’40. Τέλος, και το πιο σπουδαίο, μας χάρισε δυο –
τρεις μεγάλους ποιητές ­ απ’ τα κόκαλα βγαλμένους! Μπορεί ο Ελληνισμός να
συρρικνώθηκε ξεριζωμένος από τις παμπάλαιες εστίες του, αλλά καινούργιοι τόποι
δέχτηκαν φιλόξενοι την ενεργητικότητά μας, ενώ η Ευρώπη σάμπως και
αναγνωρίζει, επιτέλους, την πολιτιστική της καταγωγή.

Οι λογαριασμοί μοιάζουν πάνω – κάτω ισοσκελισμένοι. Δεν χρωστάμε τίποτα στους
άλλους. Ώριμοι πια, καιρός να γυρίσουμε σελίδα. Μας περιμένουν ακόμη
μεγαλύτερες προκλήσεις».

Ο Δημ. Δημητριάδης, Ανατολής 8, Αγία Παρασκευή, γράφει:

«Όλα τα κόμματα έχουν αρχίσει έναν αγώνα επιλογής υποψηφίων (και φυσικά οπαδών
των) που θα τους βαπτίσουν εκλεκτούς των, απαιτώντας από τους δημότες κάθε
δήμου και κοινότητας να τους ψηφίσουν, μόνο και μόνο διότι είναι του ιδίου
κόμματος μ’ αυτούς. Δηλαδή λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, που σ’ αυτήν την
περίπτωση είναι οι δημότες. Δεν αφήνουν τους ίδιους τους δημότες να εκλέξουν
τον πιο κατάλληλο για τους δήμους των. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί
προσβολή της προσωπικότητας και της ελεύθερης βούλησης κάθε δημότη. Όπως το
πάνε τα κόμματα, σε λίγο θα επεμβαίνουν και στους γάμους των οπαδών τους,
επιβάλλοντας τις ενώσεις μόνο μεταξύ οπαδών του ιδίου κόμματος».