ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για ένα βιβλίο

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες Ο Τάσος Σαΐτης, Φοίβου 11, Εκάλη, γράφει:
«Για την πολιτική, τη νοοτροπία και τον “πολιτισμό” της επίσημης Τουρκίας,
καθώς και για το ρόλο της επίσημης Αμερικής στη διαμόρφωση του καθεστώτος της
Εγγύς Ανατολής πριν από χρόνια, αλλά και σήμερα, θέλω να πω δυο λόγια. Διάβασα
το βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Edward Hale Bierstadt ­ “Η μεγάλη προδοσία”
­ ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων στη Μικρασιατική καταστροφή και στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Τα συμπεράσματα που απεκόμισα ήταν ότι:

* Ο καλοπροαίρετος αμερικανικός λαός που τόσα θέλησε να προσφέρει στη σωτήρια
συντήρηση και μέχρις ενός σημείου και στην αποκατάσταση των προσφύγων της
Μικρασιατικής καταστροφής, ασφαλώς και δεν εγνώριζε, όπως και δεν γνωρίζει και
σήμερα, για το ρόλο της επίσημης Αμερικής.

* Δεν γνώριζε και προφανώς δεν έμαθε ποτέ, τις φρικαλεότητες, τη βαρβαρότητα
των Τούρκων αξιωματούχων και των τουρκικών κυβερνήσεων εις βάρος κάθε μη-Μωαμεθανού.

* Τις μεθόδους που ακολούθησαν και ακολουθούν εις βάρος ανθρώπων μη-Μωαμεθανών
ακόμη και εις βάρος Αμερικανών πολιτών.

Έχω συνεργαστεί με πολλούς Αμερικανούς πολίτες και έχω αρκετούς καλούς φίλους
από αυτούς. Είμαι βέβαιος ότι θα τους ενδιέφερε πολύ να μάθουν τόσο για τους
“πολιτισμένους” Τούρκους αξιωματούχους όσο και για την πολιτική της επίσημης
Αμερικής απέναντι στην Τουρκία και τον “πολιτισμό” της.

Θα πρότεινα λοιπόν να σταλεί δωρεάν από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε
μεγάλες αμερικανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις το βιβλίο αυτό. Θα ήταν ο
καλύτερος πρεσβευτής μας, ένα βιβλίο γραμμένο από Αμερικανό συγγραφέα και με
μαρτυρίες Αμερικανών πολιτών και αξιωματούχων που έζησαν και υπέστησαν τον
“πολιτισμό” των Τούρκων».

Ο Άνθιμος Πίτσης, Π.Π. Γερμανού 14, Χαλκίδα, γράφει: «Ο γιος μου σπούδασε στη
Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στη Σουηδία και τελικά πήρε ειδικότητα
καρδιοχειρουργού στο Κέμπριτζ Αγγλίας, όπου διανύει μια λαμπρή καριέρα. Προ
μηνών, υπείκων στους νόμους του κράτους, αποχωρίστηκε από γυναίκα και παιδί
για να υπηρετήσει την πατρίδα.

Καταλάβατε, θαρρώ, γιατί τα γράφω όλα αυτά. Αλλά αυτά που συμβαίνουν στην
Ελλάδα με κάνουν έξω φρενών. Δεν θεωρώ ότι το δικό μου παιδί έκανε καμιά
μεγάλη θυσία, που στο κάτω κάτω διέκοψε την καριέρα του, αλλά αντίθετα το προς
την πατρίδα του καθήκον. Κι έρχονται οι ριψάσπιδες να μας εμπαίζουν
τηλεοπτικώς και ραδιοφωνικώς…

Ωστόσο μες στους “κρυφούς μου λογισμούς” αναζητώ μια εξήγηση από τον σύντροφο
υπουργό Άμυνας και μένω με την απορία: Τι περισσότερο έχει ένας ρηχός
παρλαπίπας και αξίζει ιδιαίτερης μεταχείρισης, από ένα χαρισματικό
καρδιοχειρουργό συνομήλικό του;».