ΜΑΤΙΕΣ Τουριστικά

Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ, ο παλιός και αγαπημένος μου φίλος, μπήκε στο γραφείο μου, μ’ ένα
πελώριο, σαν την… πλατεία Συντάγματος, χαμόγελο! «Μόλις επέστρεψα από τη
Νότια Γαλλία», μου είπε. «Πέρασα υπέροχα!». Κι ύστερα: «Τον γενικό γραμματέα
του ΕΟΤ, τον Σκουλά, τον γνωρίζεις;». «Και τον γνωρίζω και τον εκτιμώ…».
«Ωραία, τότε… θα σου πω μερικά πράγματα και θα σε παρακαλέσω, όποτε βρεις
ευκαιρία, να του τα μεταφέρεις. Ή, αν θέλεις, γράψ’ τα, για να τα διαβάσει
όλος ο κόσμος…». «Λέγε, μωρέ Λεωνίδα, σ’ ακούω…».

«Το πρώτο, για το οποίο πρέπει να σου μιλήσω, είναι η “σήμανση” ­ έτσι το
λένε; ­ των δρόμων. Εκεί που πήγα, ήταν όλο χωριά. Κυκλοφορούσα με το
αυτοκίνητο. Οι επιγραφές, όμως, παντού, ήταν τόσο διαφωτιστικές, που δεν είχα
κανένα πρόβλημα. Και επρόκειτο για χωριά 100 κατοίκων! Κάτι, επίσης σπουδαίο:
στην είσοδο του χωριού, του κάθε χωριού, υπάρχει μια πελώρια ταμπέλα, με σαφή
σχεδιαγράμματα και τόξα, που πληροφορεί τον ξένο, πού θα βρει ταβέρνα,
φαρμακείο, ξενώνα, αστυνομικό σταθμό, γιατρό κ.λπ. Δεν είναι σπουδαίο;».

«Ασφαλώς», απάντησα, χωρίς κανένα δισταγμό. Και ο Λεωνίδας, με ακόμη
μεγαλύτερο ενθουσιασμό, συνέχισε: «Στην περιοχή αυτή, βγάζουν καλό κρασί.
Βλέπεις, λοιπόν, κατά μήκος των δρόμων, δεκάδες οινοπαραγωγούς, που σε καλούν,
με χαρά, στα μαγαζιά τους και σου δίνουν να δοκιμάσεις από τα βαρέλια τους.
Όλοι, σταματούν και πίνουν ένα ποτήρι. Το έκανα κι εγώ, πολλές φορές. Ρώτησα
έναν απ’ αυτούς τους οινοπαραγωγούς: “Δεν έχετε χασούρα, κερνώντας κρασί όλους
τους περαστικούς;”. Γέλασε και μου είπε: “Καμιά χασούρα! Πρώτα πρώτα,
διαφημίζουμε τον τόπο μας, τη φιλοξενία μας, την καλή καρδιά μας. Κι ύστερα,
υπάρχουν πολλοί, που ψωνίζουν: προχθές, ήρθε, όπως εσείς, ένας Ιαπωνέζος,
έμπορος, δοκίμασε το κρασί μου, του άρεσε και μου αγόρασε όλη την παραγωγή!
Και με πλήρωσε, με επιταγή την ίδια στιγμή!”. Κατάλαβες, Λευτέρη, πώς
δουλεύουν οι… κουτόφραγκοι; Και είδες, πόσο ανεπτυγμένη τουριστική συνείδηση
έχουν; Αυτό, είναι το παν!».

«Τα είδα. Και συμφωνώ μαζί του, ότι η τουριστική συνείδηση, είναι το παν. Δεν
μπορεί να τα κάνει όλα ο ΕΟΤ…». Ο Λεωνίδας, άναψε τσιγάρο. Σημάδι, ότι ήταν
στα «πάνω» του. Ξαναπήρε τον λόγο: «Αυτές τις δέκα μέρες, που ήμουν εκεί,
μπήκα, πολλές φορές, σε τουαλέτες μαγαζιών. Και, όλες ανεξαιρέτως, ήταν
πεντακάθαρες!. Όχι όπως εδώ, που κρατάς τη μύτη σου, πριν φτάσεις στα πέντε
μέτρα! Στην Ελλάδα, όπως έγραψε και ο Πασαλάρης, ακόμα και κρουαζιερόπλοια
έχουν βρώμικες τουαλέτες!».

«Κι από τιμές; Ακρίβεια;» ρώτησα. «Καθόλου! Λογάριασε, για φαγητό και κρασί,
5.000 δραχμές το άτομο. Και τρως καλά. Όχι όπως στα δικά μας νησιά, τα
περισσότερα, που αγενή γκαρσόνια σου πετάνε μια… πέτσινη σαλάτα και
προτηγανισμένες πατάτες και σου ζητούνε να πληρώσεις, όσα θα πλήρωνες σε
κεντρικό εστιατόριο του Παρισιού…». Ψέματα λέει;