ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Ρ. Μπόκοτας

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο δημοσιογράφος Α.Ν. Κοσσώνας (τ. Γ.Γ. του ΕΟΤ, τ.
Γ.Δ. της ΕΡΤ) γράφει: «Δεν γνωρίζω τον καθηγητή Ν. Παπανικολάου. Επίσης, δεν
γνωρίζω τη χήρα Ζέρβα, που σας ενήγαγε για όσα αναφέρατε περί Ν. Ζέρβα,
κεφαλής Βελουχιώτη και σχετικών καταγραφομένων στα βιβλία του Ρίζου Μπόκοτα.
Είχα όμως την τύχη να γνωρίσω τον Ρ. Μπόκοτα, που ήταν πεθερός μου. Πέθανε τον
Αύγουστο του ’93 (75 ετών) έχοντας αφιερώσει τη ζωή του στην Αντίσταση, τη
δημοσιογραφία και την έρευνα για τις σκοτεινές μέρες του Εμφυλίου. Όσοι τον
γνώρισαν συμφωνούν ότι επρόκειτο για έναν εξαιρετικό, ευγενή, καλλιεργημένο
και ενδιαφέροντα άνθρωπο, ενταγμένο όλα του τα χρόνια στις γραμμές της
Αριστεράς. Τα βιβλία του, έργο ζωής για τον ίδιο, αποτελούν σημαντική ιστορική
παρακαταθήκη. Στοιχεία τους παρατίθενται βιβλιογραφικά ως σημεία αναφοράς από
σύγχρονους μελετητές και συγγραφείς, όπως ο Γ. Φαράκος και ο Δ. Χαριτόπουλος.

Δεν ξέρω από πού ορμώμενος ο κ. Παπανικολάου δεν περιορίσθηκε απλώς, κατά την
επιστολή του στη χήρα Ζέρβα, σε μια τυπική μη υιοθέτηση των απόψεων Μπόκοτα,
αλλά προχώρησε σε δουλικές (προς τη χήρα) και απρεπείς (προς τον νεκρό
συγγραφέα) εκφράσεις. Στην προσπάθειά του ενδεχομένως να αποφύγει τη δικαστική
δίωξη προχώρησε σε απαράδεκτη επίθεση κατά του (νεκρού επαναλαμβάνω) Ρίζου
Μπόκοτα, υμνώντας συγχρόνως τον Ν. Ζέρβα. Παραθέτω ενδεικτικά ορισμένες από
τις εκφράσεις της επιστολής του:

“… Ο Μπόκοτας έγραψε ανακρίβειες”, “… αναζήτησα με οργή τον Μπόκοτα…”
(σ.σ.: πού να δει με τι οργή αναζητείται ο ίδιος), “σεβαστή μου κυρία, σε
καμία περίπτωση δεν είχα σκοπό να προσβάλω τη μνήμη του συζύγου σας. Δεν μου
το επιτρέπει άλλωστε ούτε η αγωγή μου ούτε η ιδιότητά μου ούτε η πολιτική μου
τοποθέτηση” (σ.σ.: εκπληκτική χρήση της εθνικοφροσύνης προς αθώωση). Και
συνεχίζει ακάθεκτος: “Απορώ πώς ένα βιβλίο που κυκλοφορεί εδώ και 13 χρόνια
δεν διώχθηκε για τις ασύστολες ανακρίβειές του (!!!). Σας στέλνω σελίδες του
για να εκτιμήσετε το μέγεθος της συγγραφικής ασυδοσίας και ανευθυνότητας”.

Και ο επιστολογράφος μπορεί και να γλιτώσει τη δίωξη. Με τη συγκεκριμένη όμως
επιστολή του μετανοίας έχασε, πιστεύω, την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του.

Όχι, ενώ δεν θα μηνύσω τον κ. Παπανικολάου για προσβολή μνήμης τεθνεώτος.
Άλλωστε, ο Ρ. Μπόκοτας είχε την τόλμη να εκφράσει δημόσια τις απόψεις του.
Πέθανε με την ιστορική, πολιτική και κοινωνική του συνείδηση δικαιωμένη.
Απλώς, θα γνωστοποιήσω στον επιστολογράφο ότι συνήθως οι συνειδήσεις δεν
μπαίνουν στη διατίμηση, ότι τα βιβλία (ευτυχώς γι’ αυτό) δεν διώκονται πλέον
ούτε παραδίδονται στην πυρά και ότι η μόνη επικίνδυνη ασυδοσία εντοπίζεται
στον φόβο, τη δουλικότητα και το γλείψιμο».