ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

«ΑΠΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι», λέγανε, παλιά. Και οι πιο
αισιόδοξοι διατυμπάνιζαν πως, «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα
μυρίσει». Και τα παιδιά, τέτοιαν εποχή, έδεναν μια κλωστή στον καρπό του
χεριού τους, «για να μην καούν από το Μάη». Φέτος, όμως, ο Μάιος μας τα ‘χει
κάνει μούσκεμα. Από βροχή σε καταιγίδα το πάει. Και, χωρίς να το θέλω, θυμάμαι
τη φοβερή παροιμία, «στον καταραμένο τόπο και το Μάη μήνα βρέχει…».

* Ούτε τη γιορτή για τον Στέλιο Μανωλά σεβάσθηκε η βροχή. Μία ώρα πριν από το
ματς της ΑΕΚ με την Ξάνθη, άνοιξαν οι ουρανοί! Κι αυτό το παιχνίδι ήταν το
τελευταίο, για έναν ποδοσφαιριστή υπόδειγμα. Έναν αθλητή, που αγωνιζόταν επί
20 ολόκληρα χρόνια στην ίδια ομάδα, ξεκίνησε από το «φυτώριό» της και, παρά
τις δελεαστικές προτάσεις που του ‘καναν, κατά καιρούς, Παναθηναϊκός,
Ολυμπιακός, αλλά και ξένες ομάδες, για μεταγραφή, δεν θέλησε ν’ αλλάξει
φανέλα! Ο Μανωλάς: ένας από τους καλύτερους αμυντικούς της Ευρώπης, τα
τελευταία 15 χρόνια. Στέλιο, καλή επιτυχία και στην καινούργια σου ζωή…

* Μα, τι συμβαίνει, επιτέλους, με την Αστυνομία; Είναι δυνατόν, ένα προκλητικό
χουντικό «γλέντι», που έχει αποτυπωθεί και σε βίντεο, να θεωρείται περίπου…
πταίσμα και οι 14 οργανωτές του να αντιμετωπίζονται, περισσότερο και από…
φιλικά, από ΕΔΕ και Πειθαρχικά Συμβούλια; Θυμίζω, ότι πριν από 6 χρόνια, που
είχε γίνει το «γλέντι», ο τότε α’ υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Δ. Μητρόπουλος, είχε
εισηγηθεί την παραπομπή, με το ερώτημα της απόταξης μόνο του αστυνομικού
διευθυντή Κουτρουμάνη!!! Ευτυχώς, και μπράβο του, ο αρχηγός της Αστυνομίας Αθ.
Βασιλόπουλος «δεν μάσησε» και παρέπεμψε και τους 14 λεβέντες με το ερώτημα της
απόταξης. Αλλά το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο έκανε και πάλι «γαργάρα»
την υπόθεση (ποινές αργίας κ.λπ.). Ευτυχώς, ξαναλέω, που υπάρχει ο
Βασιλόπουλος, με τη γνωστή δημοκρατική ευαισθησία. Είμαι σίγουρος ότι η
ιστορία δεν θα περάσει έτσι…

* Κηδεύτηκε, χθες, η μητέρα του Γιώργου Νταλάρα. Η γλυκύτατη «κυρία Τάνια».
Αρρώστησε ξαφνικά και σ’ έναν μήνα μέσα έφυγε από τη ζωή. Ήταν μια αγωνίστρια.
Από νωρίς δίχως άντρα, έσκαψε με τα νύχια της τον βράχο, για να βρει νερό ­ να
μεγαλώσει σωστά τα δύο αγόρια της. Και τα κατάφερε. Την γνώρισα σ’ ένα
διαμερισματάκι της οδού Μαυρομματαίων και την φέρνω στον νου μου, πάντα να
γλιστράει σαν καλός ίσκιος ανάμεσα στον Γιώργο, τον Χρήστο και τους φίλους
τους, να μιλάει σε όλους τρυφερά, να τους συμβουλεύει, να μπαίνει στα όνειρά
τους, να χαίρεται στη χαρά και να δακρύζει στη λύπη. Θα την θυμάμαι με
συγκίνηση. Όπως θα την θυμούνται με συγκίνηση και οι κοντινοί άνθρωποι των
παιδιών της και της νύφης της. Καλό ταξίδι, «κυρία Τάνια»…