ΜΑΤΙΕΣ Στη βάρκα

ΑΣ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ, παρακαλώ, τη δήλωση του Συμβουλίου Οικονομικών Υπουργών,
για την Ελλάδα: «Το Συμβούλιο σημειώνει την ουσιαστική πρόοδο που
πέτυχε η Ελλάδα για την ικανοποίηση των κριτηρίων σύγκλισης. Το Συμβούλιο
εκφράζει την ικανοποίησή του για την αποφασιστικότητα της
ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει την πολιτική της για δημοσιονομική
εξυγίανση και διαρθρωτική προσαρμογή, προκειμένου η Ελλάδα να
συμμετάσχει στο τρίτο στάδιο της ΟΝΕ από 1ης Ιανουαρίου 2001. Τότε, η πρόοδος
της Ελλάδας θα κριθεί με τον ίδιο τρόπο που κρίθηκαν τα κράτη-μέλη που θα
συμμετάσχουν στην ΟΝΕ από 1ης Ιανουαρίου 1999».

Τι σημαίνει αυτή η δήλωση; Δεν σημαίνει ότι η χώρα μας τα πήγε καλά, ως
τώρα, στην προσπάθειά της να ικανοποιήσει τα κριτήρια σύγκλισης; Δεν σημαίνει
ότι οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πήγαν στράφι, όπως τόσες και τόσες
φορές στο παρελθόν, αλλ’ αντίθετα απέδωσαν κάποιους καρπούς; Δεν
σημαίνει ότι αν βαδίσουμε το ίδιο καλά, τον επόμενο ενάμιση χρόνο, θα
καταφέρουμε κι εμείς να συμμετάσχουμε στο κοινό νόμισμα;

Αν, πράγματι, η δήλωση του Συμβουλίου σημαίνει όλ’ αυτά, τότε γιατί
γκρινιάζουμε; Γιατί ο κ. Καραμανλής λέει ότι «είναι τραγικό και προκλητικό ο
Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του να αλληλοσυγχαίρονται για το γεγονός ότι η
Ελλάδα κατέστη ουραγός της Ευρώπης»; Γιατί ο κ. Κωνσταντόπουλος υποστηρίζει
ότι «Σημίτης και Παπαντωνίου προσπαθούν να εμφανίσουν την υποβάθμιση και
αποκοπή της Ελλάδας ως εθνική επιτυχία, επικαλούμενοι την υποσχετική δήλωση
παρηγοριάς, που δεν έχει καμία δεσμευτική αξία»; Γιατί ο κ. Μητσοτάκης μιλάει
για εθνική αποτυχία και καταισχύνη;

Αν πρόκειται για «εθνική αποτυχία και καταισχύνη», πώς εξηγείται το γεγονός
ότι «ο κ. Παπαντωνίου δέχθηκε τα συγχαρητήρια πολλών συναδέλφων του (κυρίως
του Ιταλού, του Ισπανού και του Πορτογάλου), αλλά και του ίδιου του προέδρου
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζακ Σαντέρ, που σχημάτισε το σήμα της νίκης στον
Έλληνα υπουργό, μετά το τέλος της συνεδρίασης του Eco/Fin; («Το Βήμα» 3/5).

Τα πράγματα, βεβαίως, θα μπορούσε να είναι καλύτερα. Δεν είναι. Και το ποτάμι
δεν γυρίζει πίσω. Ας το πάρουμε, λοιπόν, χαμπάρι: όλοι είμαστε μέσα στην ίδια
βάρκα.

Και μπήκαμε στη βάρκα, γιατί «δεν μας έπαιρνε» να κάνουμε αλλιώς.

Αν μπατάρει η βάρκα, θα φουντάρουμε. Επομένως, για να σωθούμε, χρειάζεται να
τραβήξουμε κουπί. Και πάλι, δυστυχώς.

Έτσι και χαλαρώσουμε, κλάψ’ τα Χαράλαμπε!

Γι’ αυτό, ας αφήσουμε την γκρίνια και ας ανασκουμπωθούμε.

Το λέει ακόμη και ο κ. Μητσοτάκης:

«Έχουμε χρέος να κάνουμε όλοι από κοινού μια τελευταία μεγάλη προσπάθεια, στον
ενάμιση χρόνο που απομένει, για να μη μείνουμε οριστικά έξω από την Ενωμένη Ευρώπη».