ΜΑΤΙΕΣ Βρωμιάρηδες

ΕΧΟΥΜΕ πολλά καλά εμείς οι Έλληνες. Είμαστε φιλότιμοι, χουβαρντάδες,
γλεντζέδες, φιλόξενοι (ακόμη), έξυπνοι, ενθουσιώδεις. Αλλά έχουμε και
ελαττώματα μύρια. Ένα από τα πιο σοβαρά: είμαστε βρωμιάρηδες! Ίσως οι πιο
βρωμιάρηδες της Ευρώπης, με εξαίρεση τους Αλβανούς, τους Σκοπιανούς και τους Σέρβους.

Την περασμένη Παρασκευή, ο λόφος του Φιλοπάππου είχε πλημμυρίσει από κόσμο.
Χιλιάδες άνθρωποι, απ’ όλη την Αθήνα, είχαν ανεβεί στο βουναλάκι ­ ήταν και
καλός ο καιρός ­ για να πιάσουν το Μάη. Μερικοί είχαν και όργανα. Ακορντεόν,
κιθάρες, μπουζούκια, κλαρίνα. Κάμποσοι είχαν φορητά ραδιόφωνα. Αλλά οι
περισσότεροι είχαν μόνο τις φωνές τους. Και τραγουδούσαν. Ορισμένοι, ολόκληρες
παρέες, χόρευαν ­ καλαματιανό, συρτό, σούστα. Κι ήταν υπέροχα!

Όλοι αυτοί οι «εκδρομείς» με απλωμένες κουβέρτες στο γρασίδι τσούγκριζαν
κόκκινα αυγά, έτρωγαν, έπιναν, χαίρονταν την πρώτη μέρα αυτού του μαγικού
μήνα. «Μεγάλη, σπουδαία λαϊκή γιορτή», μου είπε, κάποια στιγμή, η γυναίκα μου,
συγκινημένη, καθώς ανηφορίζαμε από το λιθόστρωτο του Πικιώνη, μπρος στον
Λουμπαρδιάρη. Κι ακούγοντας δυο-τρεις πενιές από ζεϊμπέκικο άπλωσε τα χέρια
της, σα φτερά, κι έριξε μια στροφή, γελώντας.

Το γλέντι κράτησε ως τη νύχτα. Την άλλη μέρα, το πρωί, βγήκα για να περπατήσω.
Και τι να δω: όλος ο λόφος είχε μεταβληθεί σε… χωματερή! Σκουπίδια εδώ,
σκουπίδια εκεί, σκουπίδια παραπέρα! Σακούλες νάιλον, μπουκάλια μπίρας,
τενεκεδένια κουτιά αναψυκτικών, πορτοκαλόφλουδες, τσόφλια αυγών, πακέτα
τσιγάρων, κεσέδες από γιαούρτια, ασημόχαρτα με μισοφαγωμένους κεφτέδες,
φλούδια από μήλα και αχλάδια, τραπουλόχαρτα ­ ό,τι μπορεί να φαντασθεί κανείς.
Κι όλα αυτά σε τεράστιες ποσότητες!

Βέβαια, ανάμεσα στους «εκδρομείς» ήταν και πολλοί αλλοδαποί. Αλβανοί, Σέρβοι,
Ρώσοι. Σίγουρα, θα ‘βαλαν κι αυτοί το χεράκι τους, για να δημιουργηθεί η
«χωματερή». Αλλά την αρχή την έκαναν οι Έλληνες ­ δεν υπάρχει αμφιβολία. Οι
Έλληνες, που ακόμη και σήμερα, στην εποχή του ευρώ, δεν το ‘χουν σε τίποτα,
ώρα 8 το βράδυ, να σταματήσουν το αυτοκίνητό τους μπροστά στο θέατρο του
Διονύσου, να προχωρήσουν ως τον φράχτη με τα δέντρα και τους θάμνους, να
ξεκουμπωθούν και να «ανακουφισθούν» (το ‘χω δει με τα μάτια μου, πολλές φορές…).

Τι θέλω να πω; Να γλεντάμε, αδέλφια, όποτε μπορούμε, στα πάρκα και στους
λόφους της πόλης. Αλλά, μετά τη «γιορτή», να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας και να
τα ρίχνουμε στους κάδους απορριμμάτων. Υπάρχουν πάμπολλοι, σε κάθε δρόμο. Δεν
υποφέρεται άλλο αυτή η κατάσταση, αυτή η βρωμιά…