ΜΑΤΙΕΣ Μ. Παρασκευή

ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ Παρασκευή, κάθε Μεγάλη Παρασκευή, μικρή μου Μαρία Νεφέλη, φοράω το
κοντό πανταλόνι μου και κατηφορίζω προς την παλιά μου γειτονιά, στην πλατεία
Κυριακού. Συναντώ τους φίλους μου, στην οδό Φωκαίας, στη Φυλής, στη Χέυδεν,
στην Αριστοτέλους, στη Δεριγνύ, στην Παιωνίου, στην Αλκιβιάδου κι ύστερα, όλοι
μαζί, καβαλάμε στο πράσινο τραμ, οι μισοί πίσω στη σχάρα και οι άλλοι μισοί
στις πόρτες και πάμε στον Άγιο Παντελεήμονα.

Θα μπορούσαμε, βέβαια, αντί να σκαρφαλώσουμε στο τραμ, να βαδίσουμε ή να
τρέξουμε ως την εκκλησία ­ τι τα ‘χουμε τα πόδια μας, δεκαπέντε χρόνων παιδιά;
Θα μπορούσαμε, αλλά ο Λιάκος, ο αρχηγός, γουστάρει όχημα. Κι όχι για την
«τσουλάδα». Αλλά για να πηδήξει από την πόρτα, με το τραμ εν κινήσει, στη
γωνία Αχαρνών και Δεριγνύ, να σταθεί όρθιος στην άσφαλτο, σαν «στρατιωτάκι
ακούνητο κι αμίλητο» και να κάνει, έτσι, τη φιγούρα του, στην κόρη του Μάνθου
του φούρναρη, τη Δέσποινα, που όλοι τη λιμπιζόμαστε, όμως εκείνη, μόνο για τον
Λιάκο έχει μάτια. Και τι μάτια! Δυο υπέροχες γαλάζιες γκαζές, με κίτρινες, στο
χρώμα της γαζίας, λεπτές ραβδώσεις.

Είναι ωραία, τώρα με την άνοιξη, μικρή μου Μαρία Νεφέλη, στον Άγιο
Παντελεήμονα. Στην πλατεία. Ανθισμένα λουλούδια, λεμονιές, ένα ελαφρό αεράκι ­
το ελαφρό αεράκι του Επιταφίου, όπως έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις ­ που πηδάει
πάνω από τα Τουρκοβούνια κι έρχεται ως εδώ μυρωμένο κι ακόμα, όμορφα κορίτσια,
με τριαντάφυλλα και γιασεμάκια στα χέρια, που πηγαίνουν να προσκυνήσουν τον
Επιτάφιο, μαυροφορεμένες, συγκινημένες γριούλες, με τσεμπέρια, που
σιγοψιθυρίζουν τροπάρια κι ο πατέρας του «Αρμένη», με το καρότσι και τα
στραγάλια, που παίζει μονά – ζυγά, κάθε τόσο, μια χούφτα φιστίκια κι όλο χάνει
από την παλιοπαρέα! Τον Λιάκο, δηλαδή, τον Φώτη, με το κομμένο αυτί, τον
Πίκολο, τον Σαρηγιάννη, τον Συντελή, τον Σαγιά, τον Άθω, τον Χαλκούση και μένα.

Θα σε πάρω μαζί μου, σήμερα το απόγευμα, στον Άγιο Παντελεήμονα, μικρή μου
Μαρία Νεφέλη. Θα σε συστήσω στους φίλους μου, θα σε σηκώσω στην αγκαλιά μου ­
είσαι 20 μηνών μωρούλι και δεν φτάνεις ­ για να φιλήσεις την εικόνα του Ιησού,
στον Επιτάφιο, θα τρέξουμε κατόπιν στις κούνιες και μετά, όταν κουραστείς, θα
κάτσουμε στο καφενείο, απέναντι, να σε κεράσω ένα «υποβρύχιο», να σου δώσω την
κόκκινη λαμπάδα της Υακίνθης, της νονάς σου και να μιλήσουμε για τον αδελφούλη
σου τον Τετέρη, τον Λευτεράκη, δηλαδή, που είναι ενός μηνός και σε…
νευριάζει, καθώς λες, γιατί όλο κλαίει και δεν αφήνει τον μπαμπά σου να κοιμηθεί.

Το βράδυ ­ θ’ αντέξεις ή θα νυστάξεις; ­ θα παρακολουθήσουμε μαζί την περιφορά
του Επιταφίου. Θέλω ν’ αντέξεις. Γιατί είναι υπέροχα! Με τα κεριά, με τους
παπάδες, με τις μουσικές και με τις καρδιές των ανθρώπων ορθάνοιχτες, για το
θαύμα, μικρή μου, αγαπημένη μου, Μαρία Νεφέλη…