ΜΑΤΙΕΣ Ο Σεραφείμ

ΔΕΝ ανακατεύομαι με τα θέματα της Εκκλησίας. Δεν γνωρίζω από κοντά κανένα
μητροπολίτη, εκτός από τον σπουδαίο γέροντα, τον Ειρηναίο, στο Καστέλλι της
Κρήτης. Τα πίνω, όμως, μερικές φορές, σε φτωχικές ταβέρνες, ιδίως στα χωριά
της Λέσβου, με απλούς παπάδες. Που πολλά ξέρουν και πολλά μπορούν να σου
μάθουν. Όχι για τον Χριστό και τα θαύματά του. Μα για το θαύμα πολλών ταπεινών
ανθρώπων στη Μυτιλήνη. Που δοξάζουν τον Θεό με ωραία έργα αγάπης, με φιλίες
δυνατές, με αγώνες για το δίκιο και την αξιοπρέπεια.

Τον Σεραφείμ, που ο Θεός τον πήρε κοντά του πριν από τρεις ημέρες, δεν έτυχε
να τον συναντήσω ποτέ. Κάτι με πάγωνε μ’ αυτό τον άνθρωπο. Αλλά και κάτι με
έθελγε. Με πάγωνε το ότι είχε φιλίες με τον Ιωαννίδη, έγινε αρχιεπίσκοπος από
τη χούντα, όρκισε υπουργούς και πρωθυπουργούς των μαύρων συνταγματαρχών, δεν
βρήκε να πει μια λέξη, μολονότι είχε τη δύναμη, κατά της δικτατορίας. Και με
έθελγε η ντομπροσύνη του. Ο τσεκουράτος λόγος του. Η φήμη ότι κουβαλούσε
πιστόλι κάτω απ’ τα ράσα του. Ο ­ συγχωρήστε με για τη λέξη, που δεν
συνηθίζεται για ιερωμένους ­ τσαμπουκάς του. Η αγάπη του για τον τόπο του και
τα φτωχά παιδιά του. Η λαχτάρα του για ζωή.

Διάβασα πολλά, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, για τον Βησσαρίωνα Τίκα ­ αυτό
ήταν το όνομά του. Τον είδα και στην τηλεόραση, να κουβεντιάζει με τον Τ.
Κουίκ. Απ’ αυτή τη συνέντευξη και τα διαβάσματα έβγαλα το συμπέρασμα πως ο
Σεραφείμ ήταν ιδιαίτερα έξυπνος, ιδιαίτερα δυναμικός και εξαιρετικά καπάτσος.
Απόδειξη ότι βρισκόταν 24 χρόνια στην κορυφή της Εκκλησίας, χωρίς να τον
αμφισβητεί κανείς. Και η Εκκλησία δεν είναι ένας χώρος όπου όλα πορεύονται εν
ειρήνη. Δείτε και το «μακελειό» που γίνεται τον τελευταίο καιρό για τη διαδοχή.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση με τον Σεραφείμ είναι το γεγονός ότι πήγαν στη
Μητρόπολη, για να προσκυνήσουν τη σορό του, πολλοί άνθρωποι. Άνθρωποι του
λαού, καθημερινοί. Και νέοι. Και πήγαν από σεβασμό. Όχι από υποχρέωση. Και
μίλησαν, ορισμένοι, με όμορφα λόγια, για τον ιεράρχη. «Διέφερε από τους
άλλους. Δεν κρατούσε αποστάσεις. Δεν θύμιζε Αρχιεπίσκοπο. Ήταν λεβέντης,
μάγκας, ευθύς».

«Δεν θύμιζε Αρχιεπίσκοπο». Βαριά κουβέντα. Που δείχνει ότι πολλοί
μητροπολίτες, στη συνείδηση του κόσμου, βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά από τα
μεγάλα προβλήματα του λαού και ιδίως των νέων. Προβλήματα που δεν έχουν καμιά
σχέση με τις αμβλώσεις, τον προγαμιαίο έρωτα και τον πολιτικό γάμο. Μα με το
μεροκάματο, την ανεργία, τους κλειστούς ορίζοντες, τη μοναξιά