ΜΑΤΙΕΣ Οι αθλητικοί

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ που μπήκα στο επάγγελμα (δεκαετία του ’50), δύο δρόμοι οδηγούσαν στη
δημοσιογραφία. Ο πρώτος, το «μέσον»: πατέρας, αδελφός ή φίλος, που δούλευε σε
εφημερίδα. Ο δεύτερος, η αθλητική εφημερίδα. Που σήμαινε ταλαιπωρία στα
γήπεδα, για αγώνες Γ’, Β’ και, κάποτε, Α’ κατηγορίας, βροχές, βρισιές,
λιοπύρια, προπηλακισμοί, εξευτελισμοί, ώσπου να φτάσει, κάποτε, η μέρα του
πολυπόθητου «μισθού». Των… 30-40.000 (σημερινών) δραχμών, που πληρώνονταν ως «οδοιπορικά»…

Αλλά και ο «μισθοδοτούμενος» αθλητικός συντάκτης δεν εθεωρείτο, τότε,
δημοσιογράφος. Δεν τον ενέγραφαν στην Ένωση Συντακτών. Οι συνάδελφοί του, του
πολιτικού ρεπορτάζ, του καλλιτεχνικού, του αστυνομικού κ.λπ., τον
αντιμετώπιζαν ως ξένο σώμα και τον εχλεύαζαν. Και οι αστυνομικές αρχές δεν του
δίνανε μιας πεντάρας σημασία.

Το όνειρο του αθλητικού συντάκτη του ’50-60 ήταν να «τρυπώσει», κάποια στιγμή,
σε μια πολιτική εφημερίδα, να γράφει αθλητικά, καλλιτεχνικά ή και…
φαρμακεία, ώστε να πάρει μια σειρά, να ενταχθεί στο «μισθολόγιο» και, ύστερα
από κάμποσα χρόνια, να γίνει δεκτός από την ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό σωματείο
του κλάδου.

Από τη δεκαετία του ’50 ίσαμε σήμερα κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι. Πρώτα-πρώτα,
στην Αθήνα κυκλοφόρησαν ένα σωρό αθλητικές εφημερίδες. Τον μεταπολεμικό
«Αθλητισμό», του Γαρουφαλή, του Κριναίου κ.ά., διαδέχθηκε η «Αθλητική Ηχώ» του
Αθ. Σέμπου. Το ’55, ο Θ. Νικολαΐδης, μαζί με τον Σισμάνη και τον Χιωτάκη,
έφυγαν από την «Ηχώ» και έφτιαξαν το «Φως». Το ’58, Σβολόπουλος, Μαρσώ,
Βανδώρος έγιναν το ηγετικό τρίο της «Ομάδας». Πού και πού, έβγαζε κάνα φύλλο
του «Θριάμβου» και ο Β. Λεβαντής. Τα τελευταία χρόνια, εκτός από την «Ηχώ» και
το «Φως», εκδόθηκαν ο «Φίλαθλος», το «Σπορ Τάιμ» και η «Ώρα για σπορ». Και,
πριν από μια εβδομάδα, μπήκαν στο παιχνίδι και ο «Πρωταθλητής» και ο «Κόσμος
των σπορ».

Επτά καθημερινές αθλητικές εφημερίδες κυκλοφορούν σήμερα στην Αθήνα! Και
πουλάνε δεκάδες χιλιάδες φύλλα! (Τη στιγμή που δεν μπορεί να σταθεί στην
πιάτσα ούτε ένα έντυπο για τα γράμματα, το θέατρο, τη ζωγραφική κ.λπ.!). Οι
αθλητικοί συντάκτες, που κάποτε αντιμετωπίζονταν σαν «μύγα μες στο γάλα»,
είναι περιζήτητοι. Και κερδίζουν και πολλά χρήματα. Γιατί εκτός από τις
αθλητικές εφημερίδες υπάρχουν, και πρέπει να καλύπτονται σε καθημερινή βάση,
πολλές αθλητικές σελίδες σε όλες τις πολιτικές εφημερίδες. Κι έχουμε και τις
αθλητικές εκπομπές του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης!

Θέλω να καταλήξω σε τούτο: οι αθλητικοί συντάκτες έχουν πια τεράστια δύναμη
στα χέρια τους. Επηρεάζουν μεγάλες μάζες νέων ανθρώπων. Είναι εκείνοι που,
περισσότερο από όλους τους άλλους συναδέλφους τους, μπορούν να βοηθήσουν τους
νέους να μιλάνε και να γράφουν σωστά ελληνικά, να βλέπουν το ποδόσφαιρο μόνο
σαν παιχνίδι, να πάψουν να βρίζουν και να ασχημονούν στα γήπεδα και, κυρίως,
να δημιουργούν έκτροπα, για ψύλλου πήδημα.