ΜΑΤΙΕΣ Ξενοφοβία…

ΣΕ ΔΥΟ απανωτά χρονογραφήματα, Παρασκευή και Δευτέρα, έγραψα την άποψή μου για
το κύμα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού που έχει ξεσπάσει, τελευταία, στον
τόπο μας. Κύμα που το φουσκώνουν και το κάνουν πελώριο, κάθε νύχτα, στα δελτία
τους, με τις υστερικές κραυγές και τα «παράθυρά» τους, τα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια.

Ευτυχώς, οι ενενήντα στους εκατό δημοσιογράφους των εφημερίδων ­ όπως και οι
πιο πολλοί πολιτικοί, όλου του φάσματος ­ στάθηκαν και στέκονται απέναντι σε
κείνους που ξεσηκώνουν τον κόσμο εναντίον των ξένων μεταναστών.
Υπενθυμίζοντας, πριν απ’ όλα, ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με εκατομμύρια
μετανάστες, στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία και την Αφρική.

Χθες, κάτω από την πόρτα μου γλίστρησε ένας φάκελος. Τον άνοιξα. Βρέθηκα μπρος
σε ένα ποίημα, κατά της ξενοφοβίας. Κοίταξα την υπογραφή: Ε.Ε. Χατζηγιάννης.
Ένας παλιός φίλος, από τα χρόνια του Πανεπιστημίου, ποιητής, για τον οποίο ο
Τάσος Λειβαδίτης έχει γράψει ύμνους, κριτικάροντας τα βιβλία του στην «Αυγή».
Όπως: «Η “Περιφορά” του Ε.Ε. Χατζηγιάννη είναι το τρίτο βιβλίο, μετά την
“Πάροδο” (1976) και την “Κοσμαλγία” (1977), ενός σημαντικού ποιητή, όχι μόνο
της γενιάς του, αλλά και του καιρού μας γενικότερα. Ενός ποιητή που ξεκίνησε
“έτοιμος”, πλούσιος σε εμπειρίες και ώριμος σε τεχνική και που θίγει, με μια
απαράμιλλη λιτότητα, αλλά και πλαστικότητα, τα πιο καίρια προβλήματα της
πολύπλευρης και πολυδύναμης ανθρώπινης ύπαρξης…».

Η στήλη, ως γνωστόν, δεν δημοσιεύει ποιήματα. Αλλά στην περίπτωση του
Χατζηγιάννη θα κάνει μια εξαίρεση. Λοιπόν: «Ως εκ περισσού… Στον Περισσό,
στο πεζοδρόμιο της ταβέρνας, αχ!/, φυσάει από ‘δω το γιασεμί, / φυσάει από
‘κει, το νυχτολούλουδο… / Στην τηλεόραση, έξω στο πεζοδρόμιο κι αυτή, / ένας
παλιός τραγουδιστής κλαίει στο Σταθμό του Μονάχου… / Οι κληματόβεργες
σπιθοβολούνε στο σοκάκι / κι οι μυρουδιές λικνίζονται σύννεφο προς το
φεγγάρι… / πριν λίγο, στο δελτίο των εννέα / ­ φυσάει από ‘δω το γιασεμί ­/
στο δελτίο των εννέα, πριν λίγο / εκατόν έξι λαθρομετανάστες συν γυναιξί και
τέκνοις / αδειάστηκαν με την Πανσέληνο στην παραλία / Στον Περισσό, στη
φεγγαράδα, αχ! / φυσάει από ‘δω ­ απίθανο είναι το κοκορέτσι του / λέει η
Επιστήμη / τεράστια ρετσίνα αυτή / πλαταγίζει ο Δημήτρης / ωραίον ρετσινάτον,
όλον άρωμα και πτήσις και αφρός / μνημονεύω στην παρέα τον Παπαδιαμάντη / κατά
την προτροπή του ποιητή όταν περνάμε δύσκολες ώρες… / Ο αγώνας των Ελπίδων
μας / καθησυχάζει ο εκφωνητής / θα μεταδοθεί μετά το τέλος του δελτίου των
εννέα… / Και ως εκ περισσού: / Δημήτρη, Αθηνά, Ελένη, Επιστήμη / αν
αγαπούσαμε τον διπλανό μας όπως αγαπάμε την Ανθρωπότητα…».