ΜΑΤΙΕΣ Και το σακάκι!

Η ΦΙΛΗ μου η Μαρία, όποτε με καλεί, με τον άντρα της, για φαγητό, δεν με πάει
σε ταβέρνα, όπως επιθυμώ, αλλά σε κάποιο εστιατόριο «της μόδας». Από αυτά που
βρίσκονται στο Κολωνάκι, στην Ιερά Οδό, στην Ακρόπολη και, εσχάτως, στου Ψυρή.
Της αρέσει της Μαρίας, βλέπετε, να έχει στα τραπέζια δίπλα της ηθοποιούς,
πολιτικούς, «αστέρες» της τηλεόρασης και τραγουδιστές. Κι ας πληρώνει γι’ αυτή
τη γειτνίαση τα μαλλιά της κεφαλής της.

Πήγαμε προ ημερών πάλι σε ένα τέτοιο εστιατόριο. Με το που έκατσα στην καρέκλα
μου τσακώθηκα με τον σερβιτόρο: ζήτησα ένα γνωστό άσπρο κρασί και μου είπε
«δεν υπάρχει». Ζήτησα ένα δεύτερο. Ούτε και αυτό υπήρχε. Ζήτησα ένα τρίτο:
«Απ’ αυτό έχουμε, αλλά μόνο ένα μπουκάλι», μου δήλωσε ψυχρά. Και τελικά μας
υποχρέωσε να πιούμε το κρασί που αυτός ήθελε και το οποίο, κατά… σύμπτωση,
ήταν και το πιο ακριβό!

Φάγαμε επτά άτομα. Τα τρία, ψάρι. Τα άλλα τέσσερα, κρέας. Ήπιαμε και τρία
μπουκάλια κρασί. Οι τέσσερις της παρέας πήρανε και παγωτό. Εκεί, γύρω στα
μεσάνυχτα, η Μαρία γύρεψε τον λογαριασμό. «Πόσο πήγε το… μαλλί;», τη ρώτησα.
«Ενενήντα εννιά χιλιάδες», μου απάντησε. Έδωσε την κάρτα της, άφησε και ένα
δεκαχίλιαρο για φιλοδώρημα και φύγαμε. Εγώ, όλο τσαντίλα. Εκείνη, μάλλον
αδιάφορη, μολονότι τα λεφτά δεν τα βρίσκει στο δρόμο. Εργάζεται σκληρά για να
τα βγάλει, στην επιχείρηση του πατέρα της.

Την περασμένη εβδομάδα ήμουνα στη Γερμανία. Στη Φρανκφούρτη. Κατά τις 9 το
βράδυ με πήραν τρεις φίλοι μου και πήγαμε στο Βισμπάντεν. Δεν είναι μακριά ­
μισή ώρα δρόμος. Το κυριότερο: η πόλη είναι υπέροχη! Ωραία κτίρια, μεγάλα
καταστήματα, απέραντοι κήποι και, βέβαια, το ιστορικό καζίνο, όπου ακόμα και ο
Ντοστογιέφσκι δοκίμαζε, πολύ συχνά, την τύχη του.

Εκεί, στο καζίνο, υπάρχει και ένα θαυμάσιο εστιατόριο, εξαίσια διακοσμημένο,
ζεστό και φιλόξενο. Χαίρεται κανείς να τρώει σ’ αυτό, γιατί τα εδέσματά του
είναι εξαιρετικά και οι πελάτισσές του, κατά κανόνα, πανέμορφες ξανθές, γύρω
στο 1.75! Βρήκαμε, ευτυχώς, τραπέζι σε κάποια γωνιά. Φάγαμε και του πουλιού το
γάλα! Ήπιαμε και δύο μπουκάλια γαλλικό κρασί. Λογαριασμός; Σαράντα χιλιάδες
δραχμές!

Ένα «δεκάρικο» το «κεφάλι», δηλαδή.

Και με τους σερβιτόρους πρόθυμους και από πάνω μας όλη την ώρα για να μας σερβίρουν!

Την άλλη μέρα αλλάξαμε πόλη και εστιατόριο.

Βρεθήκαμε στη γοητευτική Χαϊδελμβέργη, που αξίζει κανείς να την επισκέπτεται
όποτε περνάει από τη Φρανκφούρτη. Φάγαμε και ήπιαμε σε ένα κεντρικό ρεστοράν,
οκτώ άτομα.

Και πληρώσαμε 56.000 δραχμές! Και μας κάνανε και τεμενάδες!

Να γιατί γίνομαι έξω φρενών όποτε τρώω σε αθηναϊκά φαγάδικα «της μόδας», όπου
σου παίρνουν και το σακάκι και σου συμπεριφέρονται σα να σου κάνουν και χάρη!