ΜΑΤΙΕΣ Η γλώσσα

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδομάδα, που η Ελλάδα τραγουδούσε μεθυσμένη, ευτυχισμένη,
ανοιξιάτικους σκοπούς, η Γερμανία είχε χιόνια, βροχές και καταιγίδες και η
θερμοκρασία γυρόφερνε στους πέντε βαθμούς. Αυτές, όμως, τις γκρίζες, στο χρώμα
του μολυβιού, μέρες, σ’ ένα ξενοδοχείο της Φρανκφούρτης, λαμποκοπούσε ένας
υπέροχος ελληνικός ήλιος: διακόσια Ελληνόπουλα, ποντιακής καταγωγής, από 21
γερμανικές πόλεις, οργάνωναν την Ε’ Συνδιάσκεψή τους!

Από την αρχή: σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Γερμανίας, εδώ και πολλά χρόνια,
υπάρχουν ποντιακοί σύλλογοι. Με τα λάβαρά τους, τα χορευτικά τους
συγκροτήματα, τις χορωδίες τους, τις πολιτιστικές δραστηριότητές τους. Όλοι
αυτοί οι σύλλογοι εκπροσωπούνται στην Ομοσπονδία Ποντιακών Συλλόγων. Που
οργανώνει κάθε χρόνο, τη μια στο Βερολίνο, την άλλη στο Μόναχο, την τρίτη στο
Αμβούργο κ.λπ., το ξακουστό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών.

Οι Πόντιοι όμως, δεν είναι άνθρωποι που αρκούνται σ’ αυτά που έχουν ήδη
κατακτήσει. Θέλουν συνεχώς κι άλλα πράγματα! Έτσι έφτιαξαν και ποντιακή
νεολαία! Που τελεί, βέβαια, υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας, αλλά
αυτοδιοικείται και οργανώνει κάθε χρόνο το δικό της συνέδριο. Στο οποίο οι
νέοι μαθαίνουν να συζητούν δημοκρατικά, να καταλαβαίνουν, στην πράξη, τι
σημαίνουν «δημοκρατικές διαδικασίες» και, κυρίως, να συνειδητοποιούν ότι δεν
πρέπει να παρασυρθούν από τη «γερμανική πραγματικότητα» και να χάσουν έτσι
σιγά σιγά τη γλώσσα τους, αλλά αντίθετα οφείλουν να μάχονται καθημερινά για τη
διατήρησή της.

Αυτά τα παιδιά, σε ποσοστό 90%, έχουν γεννηθεί στη Γερμανία. Σε γερμανικά
σχολεία πηγαίνουν, με Γερμανόπουλα κάνουν παρέα, γερμανικά μιλάνε με τους
δασκάλους τους και με όσους συναναστρέφονται έξω απ’ το σπίτι. Άρα, υπάρχει
κίνδυνος να ενσωματωθούν και να χάσουν βαθμιαία τη λαλιά τους. Κι αυτό θα
γίνει, σίγουρα, σε 20-30 χρόνια, αν δεν φροντίσει η Ελλάδα να στείλει πολλούς
δασκάλους και καθηγητές στη Γερμανία.

Παρακολούθησα, λοιπόν, την Ε’ Συνδιάσκεψη της νεολαίας. Και μίλησα στους
νέους. Και συγκινήθηκα βαθιά από τον πολιτισμένο τρόπο με τον οποίο
κουβέντιαζαν τα θέματά τους. Αλλά, πρωτίστως, συγκινήθηκα από την προσπάθειά
τους να μιλήσουν σωστά ελληνικά. Με γραμματική. Με συντακτικό. Και με εικόνες,
που πολλές φορές ήταν εξαιρετικά πλούσιες!

Μπράβο σ’ αυτά τα Ελληνόπουλα! Μπράβο και στους πατεράδες τους! Τι θα γίνει,
όμως, με τα σχολεία; Δεν είναι δυνατόν το μάθημα της γλώσσας να επαφίεται στον
πατριωτισμό της οικογένειας. Χρειάζονται, ξαναλέω, πολλοί δάσκαλοι και
καθηγητές. Αμέσως, ει δυνατόν.