ΜΑΤΙΕΣ Μόνο σταυρούς…

ΕΛΕΓΑ, την περασμένη Παρασκευή, παραλλάσσοντας τους στίχους του Σαχτούρη, πως
τον τελευταίο καιρό δεν γράφω χρονογραφήματα· «μόνο σταυρούς σε μνήματα
καρφώνω». Και είναι η πραγματικότητα: τη μια μέρα έφυγε ο Άκος Δασκαλόπουλος,
την άλλη ο Δ. Τσαϊλάς και αμέσως μετά, ο Χρήστος Σβολόπουλος. Που δεν
πρόφτασα, δυστυχώς, να τον αποχαιρετήσω, γιατί το Σάββατο, που γινόταν η
κηδεία του, βρισκόμουν στη Φρανκφούρτη ­ ήμουν ομιλητής στην Ε’ Συνδιάσκεψη
της Ποντιακής Νεολαίας.

Γράφτηκαν πολλά για τον Χρ. Σβολόπουλο. Πως ήταν πρύτανης του αθλητικού
ρεπορτάζ, πως παρακολούθησε όλους τους Ολυμπιακούς Αγώνες, από το 1936 ως το
1996, πως ήταν διαιτητής στα περισσότερα ομαδικά αθλήματα, πως γνώριζε πέντε
γλώσσες, που τις είχε μάθει μόνος του, πως ήταν από τους ιδρυτές του Συνδέσμου
Αθλητικών Συντακτών, πως αγαπούσε τους νέους και τους βοηθούσε. Ναι, έτσι
είναι. Αλλά, σ’ αυτά, πρέπει να προσθέσω και κάτι άλλο: αν δεν υπήρχε ο
Σβολόπουλος, ο Δάσκαλος, αρκετοί συνάδελφοι, και πρώτος απ’ όλους εγώ, θα
είχαν μείνει, πιθανότατα, μακριά από τη δημοσιογραφία.

Ήταν το 1959, Γενάρης ή Φλεβάρης. Ο Νίκος Άγας ­ τον χάσαμε κι αυτόν πριν από
χρόνια ­ με συνάντησε, τυχαία, στον δρόμο και μου είπε: «Βγήκε μια νέα
αθλητική εφημερίδα, η “Ομάδα”, και ζητάνε συντάκτες. Δεν πας μια βόλτα από
κει; Διευθυντής είναι ο Σβολόπουλος. Εξαιρετικός άνθρωπος!». Ήμουν άνεργος ­
μόλις είχα απολυθεί απ’ τον Στρατό. Χωρίς δεύτερη σκέψη, πήγα στα γραφεία της
εφημερίδας και συνάντησα τον Σβολόπουλο. Δεν ήξερε τίποτα για μένα. Άλλωστε,
δεν είχα δημοσιογραφικό παρελθόν. Μου ανέθεσε να περιγράψω ένα μικρό ματς, για
«ΤΑ ΝΕΑ». Μετά, δεύτερο. Μετά, τρίτο. Στο πέμπτο, πήρα και μισθό: 400 δραχμές!
Σε δύο μήνες, με έστειλε στη Ν. Φιλαδέλφεια, για ένα παιχνίδι ΑΕΚ –
Παναθηναϊκού. Είχα μεγάλο τρακ! Γύρισα στο γραφείο, έγραψα, χτύπησα το
κουδούνι, πήρε τα χειρόγραφα ο κλητήρας, τα πήγε στον Σβολόπουλο.

Περίμενα με καρδιοχτύπι τις παρατηρήσεις του διευθυντή. Ξαφνικά, τον βλέπω
μπροστά μου. Τα ‘χασα! «Δεν ήρθες να μου πεις καλησπέρα», μου μίλησε, σχεδόν
τρυφερά. Και πρόσθεσε: «Δεν πειράζει, όμως. Μου είπαν την πιο θερμή
“καλησπέρα”, τα ωραία χειρόγραφά σου!». Αυτό ήταν! Από εκείνη τη βραδιά, σαν
να απόκτησα φτερά! Ο Σβολόπουλος μ’ έστελνε παντού, με εμπιστοσύνη, μου έδινε
συμβουλές, πρόσεχε ιδιαίτερα το χειρόγραφό μου. Σε τρεις μήνες ο μισθός μου
έγινε 1.300 δραχμές και σε 6 μήνες 2.300! «Σκίζουμε!», μου έλεγε ο Βανδώρος, ο
αρχισυντάκτης ­ κι αυτός μακαρίτης ­ και μου ‘κλεινε φιλικά το μάτι. Πέντε
χρόνια έμεινα στην «Ομάδα», πριν περάσω στα «ΝΕΑ». Κι αυτά τα 5 χρόνια είχα
πάντοτε δίπλα μου τον Σβολόπουλο. Γίνεται να τον ξεχάσω;