ΜΑΤΙΕΣ Παλιά φρουρά

ΤΟΥΤΕΣ τις μέρες, την 1η Μαρτίου, συγκεκριμένα, συμπλήρωσα 39 χρόνια σ’ αυτή
την εφημερίδα. Χωρίς ούτε μιας μέρας διακοπή! Πρέπει να είμαι ο αρχαιότερος
συντάκτης των «ΝΕΩΝ», μετά τον Λ. Καραπαναγιώτη. Όχι· μαζί μου είναι και ο Ν.
Ιερείδης και ο Β. Κυλεκίδης και ο Τ. Δεσαλέρμος και ο Κ. Κόλλιας. Και
ακολουθούν, ο Φακίνος, ο Νικολόπουλος, η Αλεξίου και, κατόπιν, ο Κ. Ρεσβάνης.

Στην παλιά φρουρά ανήκε και ο Δημ. Τσαϊλάς, που τον χάσαμε την περασμένη
εβδομάδα. Ο Δημήτρης ο ψηλός, με τ’ αεροπλάνα, το τσιγάρο πάντα στο χέρι, τη
γραφομηχανή, τα ταξίδια στην Αφρική, το σπίτι στην ανηφοριά του Ζωγράφου, τα
καλαμπούρια, την Ολυμπιακή, τη φιλία με τους Ωνάσηδες, την αντιπαλότητα με
κείνους που μπερδευόντουσαν στα πόδια του, στο ρεπορτάζ.

Ο Τσαϊλάς δεν άφησε εποχή με τα γραπτά του. Δεν έκανε «συνταρακτικές έρευνες»
με «συγκλονιστικές αποκαλύψεις». Δεν υπήρξε «αστέρι». Δεν «έγραψε», με δυο
λόγια, «ιστορία». Ήταν, όμως, έντιμος άνθρωπος. Και θαρραλέος. Και πείσμων.
Και ευσυνείδητος. Και στο αντικείμενό του ­ τα «αεροπορικά» ­ ακαταμάχητος.
Λίγα είναι αυτά;

Τον γνώρισα λινοτύπη στο τυπογραφείο των «ΝΕΩΝ», τότε που ανακατευόμουνα με
την «ύλη». Πού και πού, έγραφε κανά μονόστηλο στη μηχανή του ­ για τ’
αεροπλάνα, φυσικά ­ κι έδινε τις αράδες στον Πασαλάρη, για να τις χώσει σε
κάποια «μεσαία» σελίδα. Ο Χρήστος, δεν του χάλαγε το χατίρι. Αντίθετα, του
‘δινε θάρρος. Έτσι, σιγά – σιγά, το μονόστηλο έγινε διστηλάκι και το διστηλάκι
τρίστηλο. Ο Τσαϊλάς γλυκάθηκε. Και μολονότι ως λινοτύπης έβγαζε του κόσμου τα
λεφτά, παράτησε το τυπογραφείο, πήγε στον Νίτσο, τον παρακάλεσε και κατέβηκε
στη «σύνταξη», με μισθό πολύ μικρότερο. Τέτοια τρέλα με τη δημοσιογραφία!

Λένε, πως ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου, φαίνεται στη χαρτοπαιξία.
Εκείνα τα χρόνια, στη δεκαετία του ’60, 5-6 δημοσιογράφοι πηγαίναμε συχνά στο
διαμέρισμα του Τσαϊλά και παίζαμε πόκα. Ο Δημήτρης, ήταν καθαρός παίκτης. Και
καλό παιδί. Ουδέποτε δημιούργησε παρατράγουδα στο παιχνίδι, ουδέποτε γκρίνιασε
με την γκίνια του ­ αν είχε. Έχανε, πλήρωνε, χαμογελούσε. Και ήταν πολύ
περιποιητικός. Κύριος, με τα όλα του.

Ξεκίνησα να γράφω για τα 39 μου χρόνια στα «ΝΕΑ» και αφιέρωσα, φυσικά,
ολόκληρο το χρονογράφημα στον Τσαϊλά. Κι έτσι έπρεπε να γίνει. Δεν μπορεί να
φεύγει ένας φίλος, που τόσα σε συνδέσανε μαζί του και να μην τον αποχαιρετάς,
με συγκίνηση. Μόνο, που, παρατραβάει το πράγμα. Χάνονται, ο ένας μετά τον
άλλο, οι άνθρωποί μας. Κι εμείς, που τους γράφουμε «καλό ταξίδι», δεν
γράφουμε. Σταυρούς σε μνήματα καρφώνουμε δυστυχώς, όπως λέει ο Σαχτούρης.