ΜΑΤΙΕΣ Τα παιδιά

ΧΑΜΠΑΡΙ δεν πήρα ότι έχουμε Απόκριες. Και φταίω εγώ, βεβαίως, γι’ αυτό. Εγώ,
που γερνάω. Κι αντί να τρέχω στους δρόμους, όπως παλιά, κλείνομαι στο σπίτι,
ξεκοκαλίζω, από το πρωί, τις εφημερίδες, έχοντας ανοιχτό το ραδιόφωνο και το
απόγευμα, εκεί γύρω στις 5, απομονώνομαι, με την τηλεόραση απέναντί μου, για
να μη χάσω ούτε είδηση! Τέτοια τρέλα…

Μερικές ειδήσεις με αναστατώνουν. Ιδίως αυτές που έχουν να κάνουν με παιδιά.
Παιδιά κυνηγημένα, άρρωστα, ανυπεράσπιστα. Γι’ αυτό και διάβασα με ανακούφιση
πως, με πρωτοβουλία του Γιώργου Ρωμαίου, θα συσταθεί μια επιτροπή, για να
δώσει άμεση λύση στο πρόβλημα των «πιτσιρίκων των φαναριών». Των παιδιών,
κυρίως από την Αλβανία, που βγάζουν μεροκάματο στα φανάρια των διασταυρώσεων,
συχνά με κίνδυνο της ζωής τους, συλλαμβάνονται από την Αστυνομία και μετά
διανυκτερεύουν στα κρατητήρια, χωρίς ποτέ να τα αναζητήσει κανείς.

Αλλά ποιος να τα αναζητήσει; Οι μαφιόζοι, που τα ‘χουν στη δούλεψή τους για
ένα κομμάτι ψωμί; Και, αλήθεια, αντί για τα παιδιά, γιατί δεν συλλαμβάνει η
Αστυνομία αυτούς τους μαφιόζους; Δεν είναι καθόλου δύσκολο να τους βρει. Ένα
παράδειγμα: στη Θεσσαλονίκη, ξαμολιούνται δεκάδες πιτσιρίκια, κάθε μεσημέρι,
στις ταβέρνες, βαράνε ένα «αγιοβασιλιάτικο» τουμπελέκι κι από τραπέζι σε
τραπέζι, απλώνοντας το χέρι, τσιμπολογούνε μερικά κατοστάρικα, τα οποία
παραδίδουν, ύστερα από δέκα λεπτά, στη «μαμά» τους, που τα περιμένει στην άλλη
γωνία, δαγκώνοντας ένα σάμαλι!

Τα παιδιά ­ συνέχεια: Βλέπω σε μια μελέτη, που χρηματοδότησε προ διετίας η
Ευρωπαϊκή Ένωση («Πρόγραμμα Φτώχεια 3») ότι στο Πέραμα, εδώ, πιο κάτω απ’ την
Αθήνα, το 30% των παιδιών δεν έχει κάνει εμβόλιο πολιομυελίτιδας, το 43% δεν
έχει κάνει το τριπλό εμβόλιο, στο 39% δεν έχει γίνει τεστ φυματίωσης και το
12% έχει σοβαρές μολύνσεις στ’ αυτιά!

Όταν έγραφα, πριν από 23 χρόνια, τις «Επαρχίες της Αθήνας», περνώντας από την
«παραγκούπολη» του Περάματος, όπως την χαρακτηρίζει ο επίτροπος της Ε.Ε. κ.
Φλιν, πίστευα ότι σε μια πενταετία, σε μια δεκαετία, το πολύ, θα γυρίσει ο
τροχός και γι’ αυτή την περιοχή ­ θα δουν και τούτοι οι άνθρωποι Θεού πρόσωπο.
Αλλά, πού τέτοια τύχη… Αφήνει η βιτρίνα, το Σύνταγμα, το Κολωνάκι, η
Πανεπιστημίου, έστω κι ένα ψίχουλο, για την «β’ Περιφέρεια»;

Άρχισα να γράφω για τις Απόκριες και κατέληξα στο Πέραμα και τα παιδιά του,
που τα γυροφέρνει η αρρώστια. Τι να κάνω; Το είπα, άλλωστε: είναι μερικές
ειδήσεις που με αναστατώνουν. Και, φαντάζομαι, κανένα δεν αφήνουν αδιάφορο…