ΜΑΤΙΕΣ Ιστορίες

ΕΙΧΑ, παλιά, ένα στιλό «Πάρκερ 51». Το ‘χα αγοράσει από τον «λαθρέμπορα» τον
Στέλιο, μεταχειρισμένο, με ελάχιστα χρήματα. Όμως, μ’ αυτό το στιλό, τον
«εργάτη», έγραψα χιλιάδες ποιήματα, τραγούδια, κομμάτια για την εφημερίδα,
θεατρικά έργα. Αγαπούσα πολύ τον «εργάτη». Το ’83, η κόρη μου, η Υακίνθη, δύο
χρονών μωρό, πήρε στα χεράκια της το στιλό, για… να γράψει, της έπεσε κι η
πένα του τσακίστηκε! Στενοχωρήθηκα. Πόνεσα. Κι ας έχω άλλα 50 στιλό, το ‘να
καλύτερο από τ’ άλλο.

Κοίτα, τώρα, τι είναι η ζωή: ένας αναγνώστης της στήλης ­ δεν μπορώ να
δημοσιεύσω το όνομά του, γιατί δεν έχω την άδειά του ­ μου ‘στειλε, τις
γιορτές, για δώρο, στα «ΝΕΑ», ένα στιλό. Μεταχειρισμένο. «Πάρκερ 51». Στο ίδιο
χρώμα με τον «εργάτη». Και με την ίδια πένα! Άρχισα να γράφω και το χέρι μου
πετούσε! Όπως «τότε», με τον «εργάτη»! Δεν είναι ένα μικρό θαύμα;

Πάμε πιο πέρα: μπήκα προχτές σ’ ένα μπαρ, στον Πειραιά, με τρεις φίλους. Στη
γωνιά, ένας νέος έπαιζε κιθάρα. Μόλις με είδε, άρχισε να λέει τραγούδια μου.
Ξαφνικά, μου γνέφει κάποιος άντρας, στο μισοσκόταδο. Δεν μπορώ να τον
διακρίνω. Έρχεται κοντά μου. Είναι ένας συγγραφέας, που αγαπώ πολύ τα βιβλία
του (τον ξεχώρισα, πριν από πολλά χρόνια κι έγραψα ένα εγκωμιαστικό κείμενο,
στις «Ματιές», για τα διηγήματά του). Μου δηλώνει, ψιλομεθυσμένος: «Πήρα κι
εγώ στήλη σε εφημερίδα. Γράφω μια φορά την εβδομάδα. Καταλαβαίνεις, κατόπιν
τούτου, ότι ήρθε η ώρα να τα παρατήσεις! Μέχρι εδώ ήταν τα ψωμιά σου στο
χρονογράφημα…». Δεν του απαντώ. Του γελάω μόνο, φιλικά. Γιατί τον συμπαθώ
ιδιαίτερα. Αυτός, όμως, συνεχίζει ακάθεκτος: «Άκουσέ με καλά! Μην ξαναγράψεις
βιβλίο! Όσο ζω εγώ, κανείς σας δεν πρέπει να ασχολείται με την πεζογραφία!
Μόνο αν πεθάνω, μπορεί να βρεθεί χώρος και για σας…». Κι ύστερα: «Ρε, συ,
έπρεπε να ‘χα καταπιαστεί και με το τραγούδι. Αν το ‘χα κάνει, σήμερα θα
ήσουν… κάτω από τη γη…!». Γελάω και πάλι. «Φίλος σου είναι;», μου
ψιθυρίζει μια κοπέλα από την παρέα μου. «Ναι», της απαντώ. «Να τον χαίρεσαι…».

Φινάλε: είμαστε στο δρόμο, με τον καρδιοχειρουργό Παν. Σπύρου. Ξαφνικά, μας
πλησιάζει μια κυρία και πέφτει στην αγκαλιά του. «Τα χεράκια σας», του λέει.
«Να φιλήσω τα χεράκια σας!». «Τι συνέβη, κυρία μου», κάνει ο καρδιοχειρουργός.
«Χειρουργήσατε τον άντρα μου…». «Και τι έγινε;… Επέζησε;», ρωτάει,
γελώντας, ο γιατρός. «Βέβαια! Είναι μια χαρά!». Και ο Π. Σπύρου,
αυτοσαρκαζόμενος: «Περίεργο! Πώς επέζησε; Πρόκειται για… θαύμα! Μεγάλο θαύμα!…».