ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Καζαντζίδης

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Θεοφ. Μεταλλίδης, Εθν. Αμύνης 14, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Κύριε Παπαδόπουλε, την 1η Δεκεμβρίου 1997, στη στήλη σας διάβασα τα υπέροχα
που γράψατε για τον βάρδο του λαϊκού τραγουδιού, τον κ. Στ. Καζαντζίδη.
Επίσης, στην τηλεόραση του Σκάι το βράδυ της Κυριακής της 30.11.97
παρακολούθησα τη συνέντευξή του με έναν δημοσιογράφο.

Η συγκίνησή μου ήταν πάρα πολύ μεγάλη όταν εξεδήλωνε τη μεγάλη του πίκρα και
το παράπονό του πως η πατρίδα του Ελλάδα τον επίκρανε πολύ και πως θα πάρει
των ομματιών και θα φύγει σ’ άλλη χώρα.

Τον Καζαντζίδη τον αγάπησε ο ελληνικός λαός, γιατί του μιλούσε με τα τραγούδια
του, τη δεκαετία του 1960.

Ήταν η εποχή που τα κύρια άρθρα των τότε εφημερίδων έγραφαν πως “Η Ελλάς
εκκενούται”.

Ήταν η εποχή που οι Νομαρχίες όλης της Ελλάδας επολιορκούντο στενά από
χιλιάδες νέους, υγιείς, εύρωστους, φιλότιμους που εκλιπαρούσαν μία θέση υπό
τον ήλιο, για να ζήσουν.

Δεν ήταν εκατοντάδες, ήταν χιλιάδες, μυριάδες, ολόκληρα χωριά, ολόκληρες
περιφέρειες.

Από το ένα άκρον της Ελλάδας έως το άλλο ένας πόθος κινούσε την νεολαία μας
αλλά και τους ηλικιωμένους.

Μία κραυγή πόνου ακουγόταν: να φύγουν για να ζήσουν βρίσκοντας εκεί στα ξένα
κάποια εργασία.

Δεν ήταν μόνον οι εργάτες, που δεν μπορούσαν να εξοικονομήσουν ένα μεροκάματο
πείνας, ήταν και οι αγρότες που παρέδιδαν το λιγοστό σιτάρι των εις τη
συγκέντρωση προς 1,50 δρχ. και έτρωγαν το ψωμί 5 δρχ., ήταν και οι
επαγγελματίες, οι μικρέμποροι, οι παντοπώλες, οι κουρείς, οι τσαγκάρηδες, που
έβλεπαν τα χωριά τους ν’ αδειάζουν, τους πελάτες των να εξαφανίζονται και έτσι
ο ένας μετά τον άλλον ετρέποντο σε φυγή. Δεν ήταν μόνο άνδρες, ήταν και γυναίκες.

Εμείς οι δάσκαλοι είχαμε στα σχολεία μας παιδιά νηστικά, αδενοπαθή, χωρίς
καμιά φροντίδα από το σπίτι.

Πίσω έμειναν ανήμποροι γέροι, ανήμπορες γριές. Αυτοί παρέμειναν θεματοφύλακες
των παραδόσεων της φυλής μας, φρουροί της ερημωμένης γης. Όλην αυτήν την
δυστυχία των ανθρώπων την έζησε ο λαϊκός τραγουδιστής και την έκανε λαϊκά
τραγούδια που αντανακλούσαν στις πονεμένες ψυχές των δυστυχισμένων τότε
Ελλήνων.

Τι να γράψει κανείς για την εποχή εκείνη;

Όπου κι αν αγγίζει η μνήμη πονά.

Ακόμη και σήμερα, τα τραγούδια του Καζαντζίδη συγκινούν βαθιά τον ελληνικό λαό.

Ο μέγας αυτός λαϊκός τραγουδιστής εκφράζει ένα πικρό παράπονο: η φωνή του
έπαψε να ακούγεται.

Ο πόνος του είναι μεγάλος και το παράπονό του πικρό. Στέλιο, εμείς, ο λαός,
που σε αγαπήσαμε τόσο πολύ, δεν θα σε αφήσουμε να φύγεις.

Πού θα πας Στέλιο; Σε θέλουμε εμείς οι Πόντιοι που σε έχουμε καύχημά μας».