Ένζυμο, πηγή νεότητας!

Τον δρόμο για την αθανασία άνοιξαν Αμερικανοί επιστήμονες, ανακαλύπτοντας την

πηγή της νεότητας, που επιτρέπει στα ανθρώπινα κύτταρα να αποφεύγουν την

φυσιολογική φθορά του γήρατος και του θανάτου.ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ένα ένζυμο το

οποίο, όπως απέδειξαν εργαστηριακά πειράματα, αυξάνει τη διάρκεια ζωής των

ανθρώπινων κυττάρων. Το ένζυμο αυτό, που ονομάζεται τηλομεράση, αναδομεί την

μοριακή δομή των κυττάρων και δημιουργεί ελπίδες για την ανακάλυψη νέων

θεραπειών για την καταπολέμηση σοβαρών ασθενειών, όπως ο καρκίνος.

«Ανακαλύψαμε ότι η βιολογική γήρανση μπορεί να αναχαιτιστεί», δήλωσε ο δρ

Ουόντρινγκ Ράιτ, καθηγητής της κυτταρικής βιολογίας του Πανεπιστημίου του

Τέξας. «Η έρευνα μάς δείχνει ότι υπάρχει δυνατότητα να λαμβάνουμε τα κύτταρα

ενός ασθενούς, να τα αναζωογονούμε, να τα τροποποιούμε κατάλληλα και να τα

επανεισάγουμε στον ασθενή για τη θεραπεία πολλών γενετικών και άλλων νόσων».

Η ΤΗΛΟΜΕΡΑΣΗ

Ο δρ Ράιτ και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ότι η τηλομεράση, η οποία παράγεται

από τα γεννητικά κύτταρα όπως τα ωάρια και τα σπερματοζωάρια, επηρεάζει τα

άκρα των χρωματοσωμάτων, τα οποία φέρουν τα γονίδια.

Τα κανονικά κύτταρα δεν παράγουν τηλομεράση. Κάθε φορά που ένα κύτταρο

διαιρείται, χάνει ένα τμήμα των άκρων των χρωματοσωμάτων. Η απώλεια αυτή

σχετίζεται με το γήρας, αλλά με τη χρησιμοποίηση του ενζύμου τα άκρα

αποκαθίστανται και σταματά η διαδικασία της φθοράς και του θανάτου,

τουλάχιστον σε κυτταρικό επίπεδο.

Βέβαια, όπως επισημαίνει ο Αμερικανός επιστήμονας, η νέα ανακάλυψη δεν θα μας

διατηρήσει για πάντα νέους, ούτε θα μας επιτρέψει να ζήσουμε για πάντα.

«Το ένζυμο δεν είναι σίγουρα η απάντηση στην αιώνια νεότητα, αλλά θα ενισχύσει

την υγεία των κυττάρων, βελτιώνοντας ταυτόχρονα και τη διάρκεια της ζωής του»,

υπογραμμίζει ο Ουόντρινγκ Ράιτ. Ο δρ Τζέρι Σέι, ο οποίος συμμετείχε στην

έρευνα, υποστηρίζει ότι με τη διατήρηση της ικανότητας διαίρεσης των κυττάρων

είναι δυνατόν να ανακαλύψουν νέες θεραπείες για τον έλεγχο των ασθενειών που

συνδέονται με το γήρας ­ από τις ρυτίδες μέχρι κάποιες μορφές τύφλωσης και

καρδιαγγειακών παθήσεων.

Ωστόσο, άλλοι επιστήμονες εξέφρασαν επιφυλάξεις και έσπευσαν να

προειδοποιήσουν ότι τα εργαστηριακά πειράματα επί των ανθρωπίνων κυττάρων

μπορεί να μην έχουν τα ίδια αποτελέσματα στους ζώντες οργανισμούς.