ΜΑΤΙΕΣ Η κοπάνα

ΒΓΗΚΑ, όπως πάντα, χθες το πρωί, να περπατήσω ­ να κάνω τα πέντε χιλιόμετρα,
που μου έχουν επιβάλει οι γιατροί, για λόγους υγείας. (Επ’ ευκαιρία: καλό
είναι, υγιείς και μη, να ξεχνάμε, μια ώρα τη μέρα, το αυτοκίνητο και να
πηγαίνουμε στις δουλειές μας με τα πόδια…). Βρέθηκα στου Φιλοπάππου. Και,
κατόπιν, στην Ακρόπολη. Είδα ένα σωρό παιδιά. Αγόρια και κορίτσια. Με τις
τσάντες τους τις σχολικές. «Κοπάνα»; ρώτησα έν’ αγόρι, κλείνοντάς του το μάτι.
«Ναι. Σκασιαρχείο…» μου απάντησε γελώντας.

Θυμήθηκα τα δικά μου: μόλις έκλειναν τα σχολεία για τις γιορτές των
Χριστουγέννων, άφηνα τα βιβλία μου σε μια γωνιά του σπιτιού ­ τσάντες, τότε,
οι περισσότεροι μαθητές δεν είχαμε ­ και τα ξανάπιανα στις 6 Ιανουαρίου, των
Φώτων! Μια ματιά, δυο ματιές, μετά βαριόμουνα. Σκεφτόμουνα επιπλέον, πως την
επομένη γιορτάζει ο αδελφός μου και αποφάσιζα ότι πρέπει να κάνω…
σκασιαρχείο! (Εκείνη την εποχή, γυρίζαμε στα θρανία του Αη-Γιάννη).

Δεν την κοπάναγα, όμως, μόνο εγώ. Την κοπάναγαν οι μισοί, τουλάχιστον, μαθητές
της τάξης! Αν μπορούσαν, βέβαια, θα «την έκαναν» και οι μισοί καθηγητές. Αλλά,
πού τέτοια τόλμη: υπήρχε ένας γυμνασιάρχης κέρβερος, θεολόγος, υπερπατριώτης
και υπερεθνικόφρονας, που δεν το ‘χε σε τίποτα ν’ αρχίσει… στα χαστούκια,
ακόμη και τους… φιλόλογους που θα απουσίαζαν αδικαιολογήτως από τη δουλειά ή
θα φέρονταν με τρόπο φιλικό στους μαθητές τους!

Δεν ξέρω αν ορισμένοι καθηγητές, μέρες σαν τη χθεσινή, βρίσκουν κάποιο
πρόσχημα για να την κοπανήσουν από το μάθημα. (Αρρώστιες, αναβολή πτήσεων,
τροχαία – μαϊμούδες κ.λπ). Εκείνο που ξέρω είναι, πως πάρα πολλοί δημόσιοι
υπάλληλοι δεν πήγαν χθες στις δουλειές τους και δεν θα πάνε, ασφαλώς και
σήμερα. Θα πάνε, φρέσκοι και ωραίοι, τη Δευτέρα! Έχοντας κερδίσει, με δύο
απουσίες, ολόκληρο τετραήμερο!

Να ξαναγυρίσω στα παιδιά: οι χειρότερες μέρες ­ αν κρίνω από τον εαυτό μου ­
του σχολείου, είναι οι μέρες της επιστροφής. Της επιστροφής από τις
καλοκαιρινές διακοπές (μαρτύριο!), αλλά και τις διακοπές των Χριστουγέννων και
του Πάσχα. Και εδώ, που τα λέμε, δεν είναι εύκολο πράγμα, μετά την ανεμελιά,
το ξενύχτι, τη διασκέδαση, το φλερτ και τον χαβαλέ, να πέφτεις με τα μούτρα
στη μελέτη! Μοιάζει με σκοτσέζικο ντους…

Παρασκευή, σήμερα. Της… αγίας κοπάνας, επίσης! Τι να πω; Είμαι με το μέρος
των μαθητών, φυσικά. Αλλά, από τη Δευτέρα, δουλειά. Με σοβαρότητα και ευθύνη.
Για να μη δώσουμε το δικαίωμα να μας λένε ότι είμαστε μόνο χαβαλετζήδες. Έτσι, παιδιά;