ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Στον Στρατό

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ αναγνώστες. Ο Δ. Χαλκωματάς, Πάτρα, γράφει:

«Είμαι τακτικός αναγνώστης της εφημερίδας σας και πρέπει να σας πω ότι εκτιμώ
όχι μόνο τη δουλειά του κ. Λ. Παπαδόπουλου στο ελληνικό τραγούδι, αλλά και τις
παρεμβάσεις του σε διάφορα θέματα από τη στήλη “Ματιές”, που διατηρεί στην
εφημερίδα σας. Θα ήθελα όμως διά της παρούσης να εκφράσω τη δυσφορία που μου
προκαλεί το άρθρο της 7-11-97 με τίτλο “Νέος άνεμος”, όπου ο κ. Παπαδόπουλος
από άγνοια ή παρεξήγηση, και πάντως γενικεύοντας με τρόπο αυθαίρετο, επιχειρεί
να εξιδανικεύσει τη σημερινή κατάσταση στις Ένοπλες Δυνάμεις τονίζοντας
παράλληλα την αθλιότητα που επικρατούσε όταν υπηρέτησε ο ίδιος. Έχω μόλις έξι
μήνες που απολύθηκα από τον Στρατό Ξηράς και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να
γνωρίζω τα του στρατεύματος από πρώτο χέρι.

Ο κ. Παπαδόπουλος μιλάει για “νέο άνεμο” στις Ένοπλες Δυνάμεις. Αλλά τι έχει
να πει, τι γνωρίζει για τη ρουφιανιά, τη νέα έκφανση του χαφιεδισμού, που
τείνει να αποτελεί συστατικό στοιχείο της ζωής και της λειτουργίας του
στρατεύματος; Όταν μάλιστα οι πολυάριθμοι και παντός είδους ρουφιάνοι, αντί να
διώκονται, έχουν την απόλυτη εμπιστοσύνη και υποστήριξη των ανωτέρων
(τιμητικές άδειες, ειδική περιποίηση, κ.τλ.). Πώς εκτιμά ο κ. Παπαδόπουλος το
ρουσφέτι, το περίφημο στη γλώσσα των φαντάρων “βύσμα”; Όταν ο καθένας μπορεί
να αντιληφθεί πόσο αποδυναμώνουν τον ήδη λειψό Στρατό μας αυτού του είδους οι
“κοινωνικές προσβάσεις”;

Πού είδε ο κ. Παπαδόπουλος να φυσάει αυτός ο “καινούργιος άνεμος δημοκρατίας
και ελευθερίας”, όταν καθημερινά αναφέρονται περιπτώσεις κακοδιοίκησης, κακής
έως βάρβαρης μεταχείρισης των στρατευμένων, διακίνησης ναρκωτικών (και από
αξιωματικούς), αυτοκτονιών, κ.τλ.; Μήπως μπορεί να διανοηθεί ο κ. Παπαδόπουλος
την ψυχική κατάσταση του νέου ανθρώπου της εποχής μας (όχι του 1950) που
σπαταλάει δύο χρόνια από τη δημιουργική επαγγελματική του δραστηριότητα, για
να υπηρετήσει το εθνικό όραμα δήθεν, στην πραγματικότητα όμως για να εισπράξει
μεγάλη απογοήτευση; Πώς είναι δυνατόν αρθρογράφος με την πείρα, την ευαισθησία
και το κριτικό πνεύμα του κ. Παπαδόπουλου να εξαπατάται από τις ευγενικές
εκφράσεις μιας επιστολής, που παρόμοια στέλνεται απ’ όλα τα Κέντρα
Νεοσυλλέκτων, και να αγνοεί ή να εθελοτυφλεί μπροστά στην άθλια πραγματικότητα
του “φιλοχρήστου ημών Στρατού”;».