ΜΑΤΙΕΣ 1997, άντε γεια…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ χρονογράφημα του ’97. Τελευταία μέρα του ’97. Αύριο, τα πρώτα βήματα
του καινούργιου χρόνου. Που όλοι μάς λένε πως θα ‘ναι δύσκολος. Πιο δύσκολος
και απ’ αυτόν που φεύγει. Αλλά, πιο εύκολος από το ’99. «Μύλος», δηλαδή. Και
μύλος. Που αλέθει στις πέτρες του, εδώ και μια δεκαετία, όλους τους
μεροκαματιάρηδες, τους μισθοσυντήρητους, τους βιοπαλαιστές. Τους μη
κατέχοντες, κατά την πρωθυπουργική ρήση. Τους πάντα ευκολόπιστους και πάντα
κυνηγημένους, για μένα.

Τελευταίο χρονογράφημα του ’97. Γραμμένο στη Θεσσαλονίκη. Όπου τα παιδιά
εξακολουθούν να λένε τα κάλαντα, σε κάθε γειτονιά. Δεν ξεχνάνε το έθιμο ούτε
το σνομπάρουν, όπως συμβαίνει στις κεντρικές, ιδίως, περιοχές της Αθήνας. Τα
Χριστούγεννα χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού μας παραπάνω από δέκα
πιτσιρικάδες. Όλοι, δυστυχώς, με αγριοφωνάρες! Κανένας καλλίφωνος, που να
πάρει… Δεν πειράζει, όμως. Ας ακούμε τα κάλαντα κι ας είναι γεμάτα από
«πράσινες» νότες. («Πράσινες» νότες, στα στούντιο των ηχογραφήσεων, λέμε τα φάλτσα…).

Περίμενα, την παραμονή των Χριστουγέννων, εκεί κατά το βραδάκι, που ήταν και
γλυκύτατο, να πλημμυρίσει η περιοχή του Λευκού Πύργου από χιλιάδες οπαδούς του
Ηρακλή. Του Ηρακλή, που με το 2-2 στο ΟΑΚΑ, απέκλεισε από το Κύπελλο τον
Ολυμπιακό. Δεν θα το πιστέψετε: ούτε ένας άνθρωπος δεν βγήκε στους δρόμους να
πανηγυρίσει, ούτε ένα θριαμβευτικό κορνάρισμα δεν ακούστηκε! Πράγμα που θα πει
ότι ο Ηρακλής δεν έχει πολλούς φίλους. Κι αυτοί που έχει, δεν είναι
ενθουσιώδεις. Ενώ οι ΠΑΟΚτζήδες…

Τελευταία μέρα του ’97. Ποιο βιβλίο, απ’ όσα διάβασα φέτος, μου άρεσε
περισσότερο; Με το χέρι στην καρδιά: «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων», του
Διονύση Χαριτόπουλου. Παρακολουθώ τον Χαριτόπουλο από τότε που βγήκε στο
κουρμπέτι. Όποιο βιβλίο γράφει το παίρνω! Ακόμη και στο θέατρο πήγα, για να δω
έργο του. Ωραίος! Και έξυπνος και τρυφερός και μάγκας. Και (για μένα) το πιο
σπουδαίο: μακριά από ομάδες, δημόσιες σχέσεις και κόλπα. Μόνος.

Υπέροχες στιγμές μού χάρισε και ο φίλος μου ο Λένος. Ο Χρηστίδης. Με τα
«Χαστουκόψαρά» του. Αυτός ο νέος, που τώρα βρίσκεται στα Χανιά και ετοιμάζει
το τρίτο βιβλίο του, να το θυμηθείτε, θα τρελάνει κόσμο με τις ιστορίες του!
Ναι, ο Χρηστίδης έχει πολύ ταλέντο. Και δεν σταματιέται με τίποτα. Ένας Ντέμης
που είναι έτοιμος να βγάλει τα εξάσφαιρά του και να πυροβολήσει στην καρδιά
του στόχου.

Φινάλε: Είδα πολλά θεατρικά έργα, εφέτος. Ωραίες παραστάσεις! Η σκέψη μου,
όμως, τώρα που γράφω, πέφτει στη Ζωή. Τη Λάσκαρη. Έχει δίκιο ο δάσκαλος. Ο
Κώστας Γεωργουσόπουλος. Ήταν εξαιρετική στο «Μακρύ ταξίδι». Έπαιξε έναν πολύ
δύσκολο ρόλο, με εσωτερικότητα και ακρίβεια.

Με το καλό ο καινούργιος χρόνος.