ΜΑΤΙΕΣ Θεσσαλονίκη

Η ΥΑΚΙΝΘΗ, η κόρη μου, κάνει δίαιτα. Θέλει να χάσει δύο-τρία κιλά, γιατί τώρα
που φτάνει τα 17 έχει αρχίσει να ενδιαφέρεται (και ευλόγως) και για τη
σιλουέτα της. Κάθε φορά, λοιπόν, που βρίσκεται έξω από κάποιο ζαχαροπλαστείο
αποφεύγει ακόμη και να κοιτάξει τη βιτρίνα του ­ φοβάται μη τυχόν και υποκύψει
στον πειρασμό και πέσει με τα μούτρα στις… σοκολατίνες και τα προφιτερόλ!

Στη Θεσσαλονίκη, όμως, όποτε περνάμε έξω από του Τερκενλή, εκεί στη γωνία
Τσιμισκή και Αριστοτέλους, τα χάνει! Στέκεται μπρος στη βιτρίνα του
ζαχαροπλαστείου, παίρνει βαθιές ανάσες κι ύστερα με πιάνει από το μπράτσο και
μου λέει: «Κράτα με, σε παρακαλώ! Κράτα με, γιατί θα ορμήσω! Δεν υπάρχουν πιο
ερεθιστικές μυρωδιές γλυκών στον κόσμο από τις μυρωδιές των γλυκών του Τερκενλή».

Έχει δίκιο. Μοσκοβολάει ο τόπος, σε ακτίνα δέκα μέτρων από το μαγαζί! Ιδίως
τώρα, τις γιορτές. Τώρα τις γιορτές, που η Θεσσαλονίκη φοράει τα γιορτινά της.
Και το γλεντάει κανονικά! Στα αναρίθμητα στέκια της νεολαίας, ιδίως στην
παραλία, αλλά και στα κουτούκια και τις ταβέρνες και τα μπαρ και τα ουζερί και
τα τσιπουράδικα, στη Μοδιάνο, στα Λαδάδικα, στην Τούμπα, παντού.

Δεν υπάρχει, πιστεύω, άλλη πόλη στην Ελλάδα που να την σκέφτεσαι και να…
τρέχουν τα σάλια σου, για τους μεζέδες της, τις λιχουδιές της, τα υπέροχα
φαγάδικα και κρασοπουλειά της! Ο κόσμος, στη Θεσσαλονίκη, είναι καλοφαγάς,
έχει απαιτήσεις, ξοδεύει. Δεν αρκείται στο εύκολο, στο γρήγορο, στο όρθιο, στο
άρπα-κόλλα. Και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, πιστεύω, για κάμποσα χρόνια ακόμα.

Είμαι Αθηναίος. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ εργάζομαι. Αλλά, όποτε βρίσκω
ευκαιρία, πετιέμαι στη Θεσσαλονίκη. Έστω και για μια μέρα! Για να συναντήσω
φίλους, να χωθώ σε ουζάδικα και μπαρ, να βάλω τον Γουσίδη και την «Αρκούδα» να
τσακωθούν και να ξαναμονοιάσουν, να ζήσω τις «πλάκες» του Παναγιώτη του Σπύρου
με την υπόλοιπη παρέα και να περάσω έξω από του Τερκενλή, για να εισπνεύσω
βαθιά αυτή την εξαίσια, μοναδική ευωδιά των γλυκισμάτων του.

Παλιά ­ που ‘ναι κείνα τα χρόνια; ­ μαζευόμασταν στου «Καπετάνιου» ­ ένα
ουζερί πίσω από την Ολυμπιακή ­ ο Γουσίδης, ο Κυριακίδης, ο Σακέτας, ο
Καμπάνης, ο Κουλάνδρου, ένας παλαιστής κι εγώ. Το τι τρώγαμε, από μεζεκλίκια ­
λυκουρίνο, λακέρδα, θαλασσινά, παστουρμά Πολίτικο ­ δεν λέγεται! Αλλά και το
τι πίναμε, επίσης δεν λέγεται! Αχ, πού ‘σαι νιότη…

Καλά Χριστούγεννα, από τη Θεσσαλονίκη.