ΜΑΤΙΕΣ Τα έκτροπα (3)

ΣΟΒΑΡΑ επεισόδια είχαμε και την εβδομάδα που πέρασε: τις πρωινές ώρες του
Σαββάτου (προχθές), μια ομάδα νεαρών, χωρίς αιτία και αφορμή, έκαψε αυτοκίνητα
και μοτοσυκλέτες, έσπασε μαγαζιά και τράπεζες και πυρπόλησε ένα λεωφορείο
γεμάτο επιβάτες, στην οδό Πατησίων! Βάζω στοίχημα ­ και δεν θα το χάσω ­ ότι
οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους νεαρούς ήταν χθες στα γήπεδα και περίμεναν
ευκαιρία για να δράσουν! Να παίξουν ξύλο, να ρίξουν φωτοβολίδες, να πετάξουν
καθίσματα εναντίον αστυνομικών.

Έγραφε, προ ημερών, ένας συνάδελφος, που ιδιαίτερα εκτιμώ, ότι το ποδόσφαιρο
φταίει για τις αθλιότητες που συμβαίνουν στα γήπεδα. Γιατί, σημείωνε, το
ποδόσφαιρο δημιουργεί αντιπαλότητες και φανατισμούς ή είναι το ίδιο η πηγή του
κακού. Δεν συμφωνώ. Ή συμφωνώ σ’ ένα μικρό ποσοστό μόνο. Για μένα ­ και το ‘χω
γράψει επανειλημμένως ­ «πηγή του κακού» είναι η ανεργία, η φτώχεια, το
αδιέξοδο, η έκπτωση των αξιών.

Σοβαρά επεισόδια (πυρπολήσεις κ.λπ.) έγιναν προχθές και σε δύο γαλλικές
πόλεις. Πρωταγωνιστές και πάλι νεαροί. Που, σε ποσοστό 90%, όπως απέδειξε η
αστυνομική έρευνα, ήταν άνεργοι. Τι θέλω να πω: όσο δεν παίρνουνε μέτρα υπέρ
των νέων, όχι μόνον εμείς, αλλά και οι Γάλλοι και οι Γερμανοί και οι πάντες,
τα κρούσματα βίας θα πολλαπλασιάζονται. Από τον απελπισμένο περιμένει κανείς
τα χειρότερα. Κι ένας άνεργος νέος, που σπρώχνεται στο περιθώριο, είναι απελπισμένος.

Υπάρχει, όμως, σίγουρα και μια μερίδα νεαρών που είναι έτοιμη να τα βάλει με
τα ΜΑΤ και να καταστρέψει ένα γήπεδο, χάριν της μιας ή της άλλης ομάδας.
(Ακόμη και οπαδοί της ίδιας ομάδας έρχονται στα χέρια, όπως διαπιστώσαμε το
Σαββατόβραδο, στον αγώνα μπάσκετ Άρη – ΑΕΚ, στη Λάρισα…). Τι κάνουμε σ’ αυτή
την περίπτωση;

Πριν από δύο χρόνια, παρακολούθησα στη Γερμανία τον αγώνα Γκλάντμπαχ – ΑΕΚ για
το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στο ημίχρονο, μίλησα μ’ έναν Γερμανό δημοσιογράφο, για
διάφορα θέματα. Φτάσαμε και στο θέμα της βίας. Τον ρώτησα: «Πώς συμβαίνει και
στη χώρα σας τα επεισόδια στα γήπεδα είναι ελάχιστα;». Γέλασε κι άρχισε να μου
δείχνει κάποια σημεία του σταδίου. «Σ’ αυτά τα σημεία», μου είπε, «υπάρχουν
αστυνομικοί με κάμερες και παρακολουθούν τι συμβαίνει στις κερκίδες. Οι
ταραξίες δεν μπορούν να κρυφτούν μέσα στο πλήθος, για να ξεφύγουν.
Φωτογραφίζονται. Και συλλαμβάνονται την ίδια στιγμή. Κανένας δεν μπορεί να
γλιτώσει! Και οι ποινές, εδώ, για τέτοιου είδους παραπτώματα, είναι πολύ βαριές».

Όπερ έδει δείξαι…