ΜΑΤΙΕΣ Με έμπνευση

ΘΑ ΜΟΥ πουν, πάλι, μερικοί φίλοι: «Για τον Σαμαράκη γράφεις ξανά;». Και θα
τους απαντήσω: «Ναι! Γιατί ο Σαμαράκης είναι ολοζώντανος άνθρωπος. Και
ανοιχτός. Και καλοσυνάτος. Και παρών, κάθε μέρα και κάθε ώρα, στη ζωή. Δεν
μεμψιμοιρεί. Καταγγέλλει. Φωναχτά. Και αγαπάει. Όλο τον κόσμο. Και ιδίως τους
νέους. Και όσους έχουν ανάγκη. Και προσπαθεί να βοηθάει. Όσο μπορεί».

Πήρα μεγάλη χαρά την περασμένη Πέμπτη, που ο υπουργός Εργασίας Μιλτ.
Παπαϊωάννου και οι υπάλληλοι του υπουργείου ετίμησαν, σε ειδική τελετή, τον
Αντώνη Σαμαράκη. Ήταν σωστή και τρυφερή και εμπνευσμένη η απόφαση να δοθεί το
όνομα του σπουδαίου συγγραφέα στην αίθουσα συνεδριάσεων του υπουργείου. Και
μακάρι να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. Είθε να τιμηθούν με τον ίδιο ή
ανάλογο τρόπο και άλλες προσωπικότητες, από τα υπουργεία, τις τράπεζες και
τους οργανισμούς, όπου εργάσθηκαν.

Ο Σαμαράκης ήταν υπάλληλος του υπουργείου Εργασίας. Διορίσθηκε γραφέας α’ στις
20 Νοεμβρίου 1935. Το 1940 παραιτήθηκε ­ δεν άντεχε άλλο το καθεστώς της 4ης
Αυγούστου. Το 1945 με βάση την 24/20/3/45 Συντακτική Πράξη περί αποκαταστάσεως
απολυθέντων υπαλλήλων για πολιτικούς, αποκλειστικώς, λόγους», επανήλθε στη
δουλειά του. Απ’ όπου έφυγε οριστικά, παραιτούμενος το 1963.

Στο υπουργείο Εργασίας γνώρισα, πριν από 43 χρόνια, τον Αντώνη. Μόλις είχε
βγάλει το «Ζητείται ελπίς». Πήγαινα και τον έβλεπα στο κτίριο της οδού
Μπουμπουλίνας, όπου αργότερα και επί χούντας στεγάστηκε η Ασφάλεια. Ακόμη, τον
επισκεπτόμουν και σε ένα κτίριο της Πλατείας Κλαυθμώνος (οδός Παπαρρηγοπούλου)
που κατεδαφίσθηκε.

Γίναμε αχώριστοι. Κάθε βράδυ, σχεδόν, συναντιόμαστε στην Πλατεία Κυριακού και
ψάχναμε για… καλή ταβέρνα! Πρέπει να ήπιαμε δέκα τελωνεία κρασί τα πρώτα
χρόνια της γνωριμίας μας! Ύστερα, στην παρέα μπήκαν και άλλοι και άλλοι. Όλο
νέοι! Ο κύκλος πήρε να μεγαλώνει. Όπως μεγάλωνε και η φήμη του Αντώνη με τα
βιβλία, με τις διακρίσεις, με τη συνεχή παρουσία στους αγώνες του λαού μας.

Στην εκδήλωση του υπουργείου, ο βασικός ομιλητής, ο φίλος μου Σεραφείμ
Φυντανίδης, είπε μια κουβέντα που μετράει πολύ. Είπε πως αν γινόταν
δημοψήφισμα για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Σαμαράκης θα εκλεγόταν
με τεράστια πλειοψηφία! Το πιστεύω και εγώ. Σε όλη την Ελλάδα, όπου βρεθεί ο
Αντώνης, αγκαλιάζεται από τον κόσμο, τον απλό κόσμο, τους μαθητές, τους νέους.
Οι πάντες τον αγαπούν. Και τον εμπιστεύονται. Γιατί ο Σαμαράκης έχει καρδιά.
Και αυτό φαίνεται. Σε κάθε χαμόγελό του. Σε κάθε χειρονομία του. Σε κάθε λέξη του.