ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Στον στρατό

Ο ΛΟΓΟΣ στου αναγνώστες . Η Σταμ. Σπανοπούλου, Δ. Σολωμού 2, Ταύρος, γράφει:
«Είμαι μια μητέρα στρατευμένου, που υπηρετεί στην ακριτική Χίο. Όλοι οι
γονείς, όταν είναι να φύγουν τα παιδιά μας για να υπηρετήσουν την πατρίδα,
νιώθουμε σα να μας ξεριζώνουν ένα κομμάτι του εαυτού μας, φοβούμενοι για το
πού και πώς θα ζήσουν τα καμάρια μας, αυτούς τους μήνες μακριά μας.

Το ίδιο και τα παιδιά ξεκινούν μες στην προκατάληψη, το φόβο, τη δυσαρέσκεια
για όλα αυτά τα τρομερά που τους περιμένουν. Γιατί μόνο τα τρομερά και φοβερά
που συμβαίνουν στις Ένοπλες Δυνάμεις φροντίζουμε και φροντίζετε να μαθαίνουν.

Καμιά μερίδα του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, δεν άγγιξε την καλή πλευρά
του πράγματος, την ανθρώπινη υπόσταση των στρατιωτικών και τις καλές συνθήκες,
όπου αυτές υπάρχουν. Πριν από ένα χρόνο, παρουσιάστηκε ο δεύτερος γιος μου στο
ΚΕΤΘ Αυλώνος. Πρώτη φορά είδα να υποδέχεται νεοσύλλεκτους και γονείς ο ίδιος ο
διοικητής, να περιφέρεται και να μιλά μαζί μας και με τους στρατιώτες στα
επισκεπτήρια.

Να στέκεται σαν γονιός στα ατομικά προβλήματα των παιδιών, να ενημερώνεται για
όλους και για όλα.

Και κυρίως να ενδιαφέρεται και να συμπαραστέκεται σε ό,τι πρόβλημα υγείας προκύψει.

Με όλα αυτά θέλω, έμμεσα και άμεσα, να ευχαριστήσω τον κύριο πάνω απ’ όλα Ν.
Παπαγεωργίου, σήμερα διευθυντή Όπλου των τεθωρακισμένων, για τη συμπαράσταση,
την άριστη ανθρώπινη και στρατιωτική του συμπεριφορά στο πρόβλημα υγείας του
γιου μου και κυρίως στο ατύχημα που προέκυψε».

Η Βάσω Στράντζαλη, Καρτάλη 8, Αθήνα, γράφει:

όλα τα παιχνίδια του μπάσκετ στην TV. Είδα το ματς Ολυμπιακού – Μακάμπι και
άκουγα συνεχώς ονόματα, όπως Χόκινς, Καρνισόβα, Τάρλατς, Νάκιτς και δεν
συμμαζεύεται.

Ρε παιδιά, τι γίνεται;

Ποιοι είναι αυτοί που παίζουν με τους άλλους και ποιοι οι άλλοι που παίζουν μ’
αυτούς;

Εγώ ελληνική ομάδα ήθελα να απολαύσω, με ελληνικά ονόματα παικτών.

Πώς θα ενθουσιασθώ άμα δεν παίζει το δικό μου το παιδί, ο Έλληνας, που θα τα
δίνει όλα με την ψυχάρα του;

Είναι ντροπή αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας».