ΜΑΤΙΕΣ Ζητιάνοι

ΟΠΟΙΟΣ γυρίζει, μυρίζει… Κατέβηκα, την Τρίτη, στην Ομόνοια, για κάποια
δουλειά. Τελείωσα γρήγορα και είπα να κάνω μια βόλτα στο κέντρο ­
Πανεπιστημίου, Σταδίου, Σύνταγμα ­ «για να κόψω κίνηση» και να «χαβαλεδιάσω»,
όπως παλιά. Τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση. Μόνο τούτο: οι ζητιάνοι. Που έχουν
πολλαπλασιασθεί, τον τελευταίο καιρό. Και, καθώς φαίνεται, όσο χειμωνιάζει, θα
γίνονται όλο και περισσότεροι.

Κάθε πέντε μέτρα και ζητιάνος! Τραυματίας, με κομμένο πόδι ή χέρι, ανήμπορη
γριά, πλαγιασμένη στο πεζοδρόμιο, αλλοδαπός «που δεν έχει λεφτά για να φάει»,
μάνα με τρία ξυπόλητα, κουρελιασμένα και βρώμικα μωρά, νεαρός, που ζητάει ένα
κατοστάρικο για τα ναύλα του δήθεν, γέρος με μπαστούνι και απλωμένο χέρι…

(Στη Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόμουν, πριν από δέκα μέρες, τα πράγματα είναι
ακόμη χειρότερα: δεν προλαβαίνεις να κάτσεις σ’ ένα υπαίθριο μαγαζί, για να
πιεις ένα ούζο και σε πολιορκούν ένα τσούρμο πιτσιρίκια, απ’ το Ιράκ, τη
Γιουγκοσλαβία, το Κουρδιστάν κι αλλού! Όλα κρατούν κάτω από τη μασχάλη ένα
αγιοβασιλιάτικο τουμπελέκι, το χτυπούν μερικές φορές, με την παλάμη, δίπλα στ’
αυτί σου κι ύστερα, θρασύτατα, σου ζητούν «κατοστάρι». Λίγα μέτρα πιο πέρα,
περιμένει η «μάνα» τους, για να πάρει την είσπραξη και να δώσει στα «παιδιά»
της μια μισοφαγωμένη τουλούμπα…). Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;

Όποιος γυρίζει, μυρίζει…

Καθώς έμπαινα στην Κοραή, για να περάσω στη Σταδίου, να σου μπροστά μου ο
Αντώνης Σαμαράκης. Ανήσυχος, θυμωμένος και με τα μάτια γουρλωμένα. «Τι
συμβαίνει;». «Δεν το πήρες χαμπάρι; Για πέμπτη εβδομάδα συνεχίζεται η… αποχή
των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων. Έτσι, οι πρωτοετείς φοιτητές ζουν
ένα δράμα. Πάνε κι έρχονται άπρακτοι, γιατί οι υπεύθυνοι δεν στέλνουν στη
Γραμματεία τους πίνακες επιτυχόντων! Δεν είναι οι χαμένες ώρες. Είναι η ψυχή
των παιδιών, που πληγώνεται! Και η ψυχή δεν αποτιμάται εις χρήμα…».

Όποιος γυρίζει, μυρίζει…

Τελειώνει, όπου να ‘ναι, ο πεζόδρομος της Ερμού. Τα συνεργεία δουλεύουν, πια,
κοντά στη Νίκης. Αρκετοί γιωταχήδες, όμως, όπως και πολλοί νεαροί, με
μηχανάκια ούτε πεζόδρομους λογαριάζουν ούτε απαγορευτικά σήματα! Εξακολουθούν
να κινούνται, όπως παλιά. Και δεν υπάρχει ολόγυρα ούτε ένας τροχονόμος, να
τους πιάσει από τ’ αυτί και να τους πάει στο δάσκαλο. Και κάτι άλλο: οι
ψηφίδες, με τις οποίες φτιάχτηκε ο πεζόδρομος είναι «άγριες», ανώμαλες και
δυσκολεύουν πολύ το περπάτημα των γυναικών, που φοράνε ψηλά τακούνια. Και, ως
γνωστόν, η Ερμού είναι ο κατ’ εξοχήν γυναικείος δρόμος της Αθήνας…